VI SA/Wa 2117/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2009 r. sprawy ze skargi R., N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej R., N. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Urząd Patentowy RP na podstawie art. 8 pkt 1 oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.), cytowana dalej jako u.z.t. w związku z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), cytowana dalej jako p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. unieważnił prawo ochronne na znak towarowy BOSS INTERNATIONAL R-156920. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek H. z siedzibą N. (dalej wnioskodawca lub uczestnik postępowania) o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy BOSS INTERNATIONAL R-156920, udzielonego na rzecz firmy R. siedzibą w N. (dalej uprawniony lub skarżąca spółka). W uzasadnieniu wnioskodawca dowodząc swojego interesu prawnego wskazał, że jest uprawniony z rejestracji czterech znaków towarowych: BOSS nr 66417, HUGO BOSS nr 66418, BOSS HUGO BOSS nr 584899 oraz BOSS nr 606620, które przeznaczone są do oznaczania m.in. towarów w klasie 14 tj.: metale szlachetne i ich stopy oraz wyroby z tych materiałów lub nimi pokryte nie ujętych w innych klasach, artykuły jubilerskie, biżuteria i wyroby zegarmistrzowskie, przy czym znak towarowy BOSS HUGO BOSS nr 584899 także dla takich towarów w klasie 14 jak: popielniczki, etui na cygara i na papierosy. Ponadto znaki HUGO BOSS nr 66418, BOSS HUGO BOSS nr 584899 i BOSS nr 606620 przeznaczone są do sygnowania towarów w klasie 34 takich jak zapalniczki. Zdaniem wnioskodawcy dzięki jego ponad dziesięcioletniej działalności w Polsce cieszy się on oraz jego produkty powszechną znajomością i renomą wśród odbiorców. Na potwierdzenie powyższego przedłożył: zestawienie dochodów ze sprzedaży towarów ze znakiem BOSS w Polsce w latach 1995-2001; wykaz sklepów w Polsce; kopie faktur za reklamę i sprzedaż towarów z 2000 r. i 2002 r.; wyniki badań opinii publicznej w Czechach ze stycznia 2001 r.; wyniki badania opinii publicznej w Niemczech z lat: 1986, 1994, 1996, 1997 i 2001; oświadczenie przedsiębiorstwa T.; kopie umowy licencyjnej z przedsiębiorstwem ze Szwajcarii oraz zdjęcia zegarków ze znakami wnioskodawcy oraz badanie opinii publicznej w Polsce przeprowadzone przez P. dotyczące znajomości marki BOSS HUGO BOSS z 2002 r. Podniósł również, że sporny znak został zgłoszony do ochrony przed upływem trzech lat od daty częściowego wygaszenia praw z rejestracji jego trzech znaków towarowych: HUGO BOSS nr 66418, BOSS HUGO BOSS nr 584899 oraz BOSS nr 606620, w zakresie takich towarów w klasie 34 jak: wyroby tytoniowe, bibułki, papierosowe, cygarniczki, artykuły dla palących oraz zapałki, a tym samym prawo ochronne na sporny znak towarowy zostało udzielone z naruszeniem art. 9 ust. 1 pkt 3 u.z.t. Zdaniem wnioskodawcy rzeczone prawo narusza również art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. oraz art. 8 pkt 1 i 2 u.z.t. Znak towarowy BOSS INTERNATIONAL R-156920 jest niemalże identyczny ze znakami wnioskodawcy pod względem wizualnym, fonetycznym i znaczeniowym w odniesieniu do podstawowego elementu wyróżniającego w tych znakach jakim jest słowo BOSS. Ponadto przeznaczony on jest do oznaczania podobnych towarów do tych, do których przeznaczone są znaki wnioskodawcy. Wnioskodawca wskazał także, że zgłoszenie do ochrony spornego znaku towarowego miało, w jego odczuciu, na celu nieuczciwe wykorzystanie przez uprawnionego renomy jego znaków towarowych i jego firmy. Uprawniony wniósł o oddalenie powyższego wniosku, kwestionując interes prawny wnioskodawcy i podnosząc, że sporny znak towarowy różni się od przeciwstawionych mu czterech znaków towarowych wnioskodawcy. W jego przekonaniu znak towarowy BOSS INTERNATIONAL i znaki towarowe wnioskodawcy oceniane w całości, pomimo wspólnego członu BOSS, nie są do siebie podobne, a nadto przeznaczone są do oznaczania innego rodzaju towarów. Podkreślił, że wspólny element BOSS, jako element 37 innych znaków towarowych zarejestrowanych przez Urząd Patentowy RP, ma słabą moc wyróżniającą. Uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza powszechnej znajomości i renomy wnioskodawcy oraz jego znaków towarowych, brak jest także dowodów na potwierdzenie uzyskania przez niego nieuczciwej korzyści z faktu rejestracji. Zdaniem uprawnionego w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy p.w.p., a w szczególności art. 132 ust. 1 pkt 3 i art. 133, jako że prawo ochronne na sporny znak towarowy zostało udzielone w dniu [...] listopada 2004 r., a więc pod rządami p.w.p. Uprawniony podkreślił także, że wcześniejsze znaki towarowe wnioskodawcy zostały wygaszone z powodu ich nieużywania dla towarów w klasie 34, co - jego zdaniem - oznacza, że znaki te nigdy nie były używane na polskim rynku w odniesieniu do tych towarów, wobec tego eliminuje to ryzyko kontuzji wśród odbiorców. W toku postępowania na dowód swoich racji uprawniony powołał się na decyzje Urzędu Patentowego RP w sprawach [...] oraz [...]. W toku postępowania przez Urzędem Patentowym RP wnioskodawca i uprawniony złożyli pisma: z dnia [...] sierpnia 2007 r. i z dnia [...] kwietnia 2008 r., w których podtrzymali swoje stanowiska w sprawie odnośnie renomy, nieuczciwych korzyści, notoryjnego charakteru znaków i firmy wnioskodawcy oraz wskazanych naruszeń przepisów prawa. W uzasadnieniu powołanej na wstępie decyzji Urząd Patentowy RP unieważniając prawo ochronne na znak towarowy BOSS INTERNATIONAL wskazał, że w jego ocenie wnioskodawca legitymuje się interesem prawnym w domaganiu się unieważnienia rzeczonego prawa ochronnego, bowiem powołuje się on na przysługujące mu z wcześniejszym pierwszeństwem prawa z rejestracji czterech znaków towarowych z elementem słownym BOSS, a także na prawo do swojej firmy, które to prawa w jego ocenie zostały naruszone poprzez udzielenie ochrony na sporny znak towarowy. Organ podał, że sporny znak towarowy został zgłoszony do ochrony w dniu [...] czerwca 2001 r., tj. pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych, zatem przepisy tej ustawy mają zastosowanie w niniejszej sprawie. Urząd Patentowy RP uznał, że prawo ochronne na sporny znak towarowy zostało udzielone z naruszeniem przepisów art. 8 pkt 1 i art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. i odmówił zasadności zarzutom naruszenia art. 8 pkt 2 i art. 9 ust. 1 pkt 3 u.z.t. Wskazał, że podziela stanowisko wnioskodawcy, co do renomy jego znaku towarowego BOSS HUGO BOSS w Polsce, w odniesieniu do takich towarów jak odzież i kosmetyki - zwłaszcza perfumy. W świetle wywodów uprawnionego i w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w szczególności o badanie opinii publicznej, dotyczące znajomości marki BOSS HUGO BOSS w Polsce, uzasadnione jest jego zdaniem twierdzenie, że znak BOSS HUGO BOSS uosabia w świadomości polskich odbiorców przekonanie o wysokich walorach towarów i jest synonimem elegancji. Nadto sporny znak towarowy jest podobny do znaku towarowego BOSS HUGO BOOS wnioskodawcy w takim stopniu, że rodzi skojarzenia z tym znakiem. Podobieństwo to wynika z faktu użycia w spornym znaku, jako zasadniczego elementu słowa BOSS, stanowiącego dominujący element znaku wnioskodawcy w takiej samej formie graficznej - napis wykonany dużymi drukowanymi i pogrubionymi literami z szeryfami. W świetle powyższego, uzasadnione jest twierdzenie, iż dokonując zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego, który kojarzy się z renomowanym znakiem towarowym BOSS HUGO BOSS, uprawniony miał na celu nieuczciwe wykorzystanie renomy tego ostatniego, poprzez zainteresowanie konsumentów własnymi, aczkolwiek różnymi towarami, w stosunku do tych, co do których cieszy się renomą znak towarowy wnioskodawcy. Korzystanie przez uprawnionego ze spornego znaku, zdaniem organu, osłabia renomę znaku towarowego BOSS HUGO BOSS, gdyż towary do sygnowania których służy ten znak są stosunkowo tanie, a co za tym idzie nie najwyższej jakości, co pozostaje w sprzeczności ze skojarzeniami jakie wywołuje znak wnioskodawcy. Próba przeniesienia wizerunku znaku towarowego BOSS HUGO BOSS na inne co do jakości produkty, naraża ten znak na degradację, gdyż bez wątpienia wpłynie na postrzeganie znaku BOSS HUGO BOSS wśród potencjalnych odbiorców, niszcząc dobrą opinię o jakości produktów sygnowanych tym znakiem. Urząd Patentowy RP uznał, że istnieje podobieństwo pomiędzy spornym znakiem towarowym, a znakami towarowymi wnioskodawcy, bowiem został on zakomponowany w taki sam sposób, jak jego znaki towarowe. W przedmiotowym znaku wyeksponowane zostało, tak jak w znakach wnioskodawcy, zapisane dużymi, drukowanymi i pogrubionymi literami z szeryfami słowo BOSS, pod którym umieszczone jest wykonane dużymi drukowanymi literami słowo INTERNATIONAL. W znakach wnioskodawcy pod słowem BOSS umieszczone są wykonane dużymi drukowanymi literami słowa HUGO BOSS. Wielkość i długość słowa BOSS w przeciwstawionych znakach, która obejmuje umieszczone pod nim słowa INTERNATIONAL oraz HUGO BOSS powoduje, że jest to element dominujący i wyróżniający w tych znakach, który odbiorca zachowa w pamięci. Stąd też w ocenie organu przeciwstawione znaki towarowe wykazują bardzo duże podobieństwo w zakresie elementów dominujących i wyróżniających. Na odmienną ocenę w tym zakresie nie mógł wpłynąć fakt, że w spornym znaku napis BOSS INTERNATIONAL umieszczony jest na tle prostokąta w kolorze niebieskim z pionową kreską w środku, jako że jest to tylko element dekoracyjny i jako taki będzie traktowany przez odbiorców. Nadto z zestawienia zakresów ochrony przeciwstawionych znaków wynika, że co najmniej w pewnym zakresie są one przeznaczone do oznaczania tego samego rodzaju towarów, tj. w zakresie takich towarów jak przybory dla palaczy, co powoduje, że są on podobne w stopniu stwarzającym niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców, co do źródła ich pochodzenia. Odnośnie naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 3 u.z.t. Urząd Patentowy RP wskazał, że nie został on naruszony, gdyż sporny znak towarowy został zgłoszony do ochrony w dniu 28 czerwca 2001 r., podczas gdy prawo z rejestracji znaku towarowego BOSS nr 66417 ustało z dniem 26 maja 1998 r. w zakresie towarów z klasy 34, prawo z rejestracji znaku towarowego HUGO BOSS nr 66418 ustało z dniem 1 października 1998 r. w zakresie towarów z klasy 34 z wyjątkiem zapalniczek, zaś prawa z rejestracji znaków nr 584899 oraz nr 620606 ustały z dniem 30 września 1998 r. w zakresie towarów z klasy 34 również z wyłączeniem zapalniczek. Prawa te ustały na skutek uznania je za wygasłe z powodu ich nieużywania przez okres trzech lat. W takiej sytuacji okres trzech lat, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 u.z.t., należy liczyć od daty zaprzestania używania przez uprawnionego ww. znaków towarowych, a nie od daty z jaką uznano za wygasłe prawa z rejestracji ww. znaków towarowych. W rozpatrywanej sprawie od daty zaprzestania używania przez wnioskodawcę ww. znaków w zakresie w jakim zostały one uznane za wygasłe do dnia zgłoszenia spornego znaku upłynęło ponad 5 lat. Urząd Patentowy RP podniósł również, że wnioskodawca stawiając zarzut udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 8 pkt 2 u.z.t. ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że występujące w spornym znaku słowo BOSS stanowi jednocześnie część nazwy handlowej, pod którą prowadzi on przedsiębiorstwo. Okoliczność ta sama w sobie nie świadczy jednak, w ocenie organu, o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem prawa wnioskodawcy do jego firmy. Wnioskodawca nie wykazał aby jego firma zaistniała pod tą nazwą na polskim rynku przed datą zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego, tj. przed dniem 28 czerwca 2001 r. Ponadto nazwa/firma wnioskodawcy składa się z pięciu słów, z których tylko jedno jest tożsame z jednym z elementów spornego znaku, a mianowicie słowo BOSS. Słowo to, na co zwrócił uwagę uprawniony jest elementem wielu znaków chronionych udzielonych na rzecz różnych podmiotów, stąd też wątpliwe jest aby bez jakichkolwiek dodatkowych elementów było ono kojarzone tylko i wyłącznie z firmą wnioskodawcy. W świetle powyższego uznano, iż to, że sporny znak towarowy zawiera słowo BOSS, nie uzasadnia twierdzenia, że prawa wnioskodawcy do nazwy przedsiębiorstwa zostały naruszone. Na powyższe rozstrzygnięcie uprawniony złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania - art. 7, 77 i 107 k.p.a., polegające na nieprzeanalizowaniu całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, 2. przepisów prawa materialnego, polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 8 pkt. 1 i art. 9 ust. 1 pkt. 1 i 30 u. 1 u.z.t. (w skardze wskazano p.w.p.) - Urząd Patentowy RP uznał renomę przeciwstawionych znaków towarowych wnioskodawcy na podstawie nieprzeanalizowanych materiałów dowodowych, przy czym pojęcie "renomowanego znaku towarowego i renomy znaku towarowego" nie występuje w ustawie, a ponadto nie ma możliwości wprowadzenia odbiorców w błąd, co do pochodzenia towarów, 3. art. 30 ust. 1 u.z.t., polegające na nieudokumentowanym orzeczeniu, że wnioskodawca miał interes prawny, wniósł o jego uchylenie. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że na podstawie ww. przepisów k.p.a. organ zobowiązany był, a w jego ocenie tego nie uczynił, wyjaśnić stan faktyczny sprawy, wyczerpująco zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy i wydać decyzję, w uzasadnieniu której winno znaleźć się podanie przyczyn, dla których jednym dowodom organ przyznał wiarygodność i moc dowodową, a innym tego odmówił. Zdaniem skarżącego Urząd Patentowy RP nie ustosunkował się do takich dowodów jak: zestawienie dochodów ze sprzedaży towarów ze znakiem BOSS w Polsce w latach 1995-2000; wykaz sklepów w Polsce, faktury dotyczące reklamy znaku towarowego BOOS; wyniki badania opinii publicznej w Czechach ze stycznia 2001; wyniki badania opinii publicznej w Niemczech z lat 1986, 1994, 1996, 1997 i 2001; oświadczenie przedsiębiorstw T.; kopie umowy licencyjnej z przedsiębiorstwem ze Szwajcarii oraz zdjęcia zegarków ze znakami wnioskodawcy; badanie opinii publicznej w Polsce pt. "Znajomość marki BOSS HUGO BOSS", P. dla S. Ł. i S., opracowanie I. dot. oceny metodologicznej badania pt. "Znajomość marki BOOS" wykonanego przez ww. P., stanowisko skarżącego wygłoszone na rozprawie przed organem. Odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego skarżący uznał, że organ nieprawidłowo przyjął, że wnioskodawca, legitymował się interesem prawnym w postępowaniu przez Urzędem Patentowym RP. Na potwierdzenie tego przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II GSK 252/06, z którego wynika, że "zasadne jest powoływanie się uczestnika postępowania na swój własny, samodzielny interes prawny upatrywany w tym, że prowadzi konkurencyjną działalność", a w niniejszym przypadku, w jego ocenie, uczestnik postępowania nie prowadzi takiej działalności. Za taką nie można bowiem uznać sprowadzania z Chin do sklepów HUGO BOSS [...] w Polsce zapalniczek oznaczonych znakiem BOSS, gdyż towar ten nie jest konkurencyjnym dla sprzedawanych w kioskach [...] papierosów. Reasumując skarżący stwierdził, że Urząd Patentowy RP jest niewiarygodny, gdyż wydał trzy różne decyzje w merytorycznie identycznych sprawach, tj. [...],[...] i [...]. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Uznając niezasadności zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu art. 30 ust. 1 u.z.t. wskazał, że występujący z żądaniem unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, który legitymuje się prawem ochronnym do identycznego lub podobnego znaku towarowego do spornego znaku towarowego posiada interes prawny w domaganiu się tego unieważnienia. Na etapie wykazywania interesu prawnego wnioskodawcy w żądaniu wszczęcia postępowania nie chodzi o przesłanki identyczności czy podobieństwa znaków w rozumieniu przepisów o unieważnieniu prawa ochronnego, lecz o działanie w ochronie swojego prawa ochronnego, prawa do wyłączności, o której mowa w art. 153 ust. 1 p.w.p. W świetle powyższego nie można było więc nie uznać, że wnioskodawca ma interes prawny, skoro powołał się na przysługującemu mu "z wcześniejszym pierwszeństwem" prawa z rejestracji czterech - jego zdaniem – renomowanych, z elementem słownym BOSS, które to prawa, w jego ocenie, zostały naruszone poprzez udzielenie ochrony na sporny znak towarowy. W ocenie Urzędu Patentowego RP niezasadny był także zarzut skarżącej spółki niewłaściwego zastosowania w sprawie przepisu art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., gdyż podobieństwo spornego znaku towarowego do dwóch znaków towarowych wnioskodawcy BOSS HUGO BOSS nr 584899 oraz nr 606620 istnieje mimo, że jedynie w zakresie takich towarów, jak przybory dla palaczy - artykuły w klasie 34, tj. zapalniczki, które sprzedawane są jedynie w sklepach firmowych wnioskodawcy. W świetle bowiem art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. organ zobligowany był do oceny podobieństwa towarów do oznaczania, których przeznaczone są kolizyjne znaki w takim zakresie, w jakim są one chronione, a nie w takim zakresie, w jakim są one używane, przy czym o jednorodzajowości towarów decyduje przede wszystkim to, czy nabywcy mogą sądzić, że towary wytarzane są przez to samo przedsiębiorstwo, a nie to gdzie faktycznie są one sprzedawane. Zdaniem Urzędu Patentowego RP nie zasadny był również zarzut skargi dotyczący niewłaściwego zastosowania w sprawie przepisu art. 8 pkt 1 u.z.t., bowiem przy badaniu naruszenia zasad współżycia społecznego należy brać pod uwagę również elementy podmiotowe. Zatem, nie tylko znak, ale i określone, naganne zachowania zgłaszającego, mogą przesądzić o zaistnieniu przesłanki w nim zawartej. Ze względu na zasady współżycia społecznego wyłączona jest rejestracja danego oznaczenia, gdy zmierza ona do wykorzystania renomy cudzego znaku towarowego, bądź niesie ze sobą zagrożenie tej renomy. Odnosząc się do kwestii ustalenia stanu faktycznego sprawy i oceny całego materiału dowodowego zebranego w niej organ uznał, że ocena każdego dowodu z osobna, znajdującego się w aktach sprawy nie mogła wpłynąć na wyprowadzenie odmiennych wniosków, co do renomy znaku towarowego wnioskodawcy. Znajdujące się w aktach sprawy badanie opinii publicznej w Polsce, dotyczące znajomości marki BOSS HUGO BOSS potwierdza wysoką znajomość tego znaku w Polsce, przy czym znak ten służy do sygnowania towarów luksusowych, które ze swej istoty są produktami wysokiej jakości, tworzonymi przy wykorzystaniu najlepszych materiałów, z zachowaniem najwyższych standardów wykonania. Niezrozumiały dla organu był zarzut skargi tyczący pominięcia I., dotyczącego oceny metodologicznej badania pt. "Znajomość marki BOSS", wykonanego przez P., skoro w rozpatrywanej sprawie dowód taki nie został przedłożony do akt sprawy. Odnośnie decyzji zapadłych w innych sprawach, tj. w sprawie [...] oraz [...] Urząd Patentowy RP wskazał, że z istoty rzeczy nie mogły one mieć znaczenia przesądzającego wynik niniejszej sprawy. Decyzje te nie są wiążące dla Urzędu Patentowego RP w tej sprawie i w żadnym razie nie zwalniały go z dokonania oceny w okolicznościach faktycznych tej konkretnej sprawy. W toku postępowania skarżąca spółka złożyła do Sądu ocenę metodologiczną badania pt. "Znajomość marki BOSS", przygotowaną przez doc. dr hab. P. B. S. oraz w uzupełnieniu skargi, pismo z dnia [...] grudnia 2008 r., w którym powtórzyła zarzuty skargi i omówiła cztery sprawy: [...],[...],[...] i [...], celem pokazania, jak różne stanowiska zajął w nich Urząd Patentowy RP. Jej zdaniem zestawienie tych spraw dowodzi, że decyzje w nich zapadłe godzą w konstytucyjne zasady zaufania obywateli do działania organów państwa (art. 2 Konstytucji R.P. oraz art. 7, 8 i 11 k.p.a.) oraz zasadę równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji R.P., gdyż w oparciu o te same materiały dowodowe zostały podjęte cztery różne rozstrzygnięcia, co w jej ocenie stanowi w konsekwencji rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy., tj.: art. 77 § 1 k.p.a. - organ nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy i nie rozpatrzył wszechstronnie całego materiału dowodowego w niej zgromadzonego oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a, - nie wyjaśnił m.in. dlaczego odmówił mocy dowodowej ocenie metodologicznej badania pt. "Znajomość marki BOSS". Pismem z dnia 2 marca 2009 r. skarżąca spółka uzupełniła zarzuty skargi o naruszenie przepisów art. 7, 8 i 11 k.p.a. Nadto odniosła się do dowodów uczestnika postępowania, przedstawionych na okoliczność udokumentowania renomy przeciwstawnych znaków towarowych BOSS i HUGO BOSS. Pismem z dnia 3 marca 2009 r. uczestnik postępowania ustosunkował się do zarzutów skargi i wniósł o jej oddalenia. W ocenie jego zarzut naruszenia przez organ przepisów, dotyczących dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia całego materiału dowodowego mają charakter polemiki z ustaleniami Urzędu Patentowego RP. Podniósł, że wskazane w piśmie skarżącej z [...] grudnia 2008 r. różnice w ustaleniach i uzasadnieniu poszczególnych decyzji organu wydawanych w analogicznych sprawach spowodowane mogły być różnymi okolicznościami, takimi jak pewne różnice materiału dowodowego złożonego przez strony w poszczególnych sprawach, a przede wszystkim różnicą dat zgłoszeń znaków, będących przedmiotem wniosków o unieważnienie, co przekłada się na znaczne różnice znajomości znaków HUGO BOSS, której sieć autoryzowanych sklepów z modną odzieżą i akcesoriami była budowana począwszy od 1998 r. Co do zarzutów naruszenia prawa materialnego uznał je za bezpodstawne. Jego interes prawny w niniejszej sprawie wywodzi się bowiem z posiadanych przez niego praw ochronnych na cztery znaki towarowe, które mogły zostać naruszone zgłoszeniem spornego znaku, oraz prawa do firmy. W odniesieniu zaś do renomy uznał, że jej stwierdzenia nie można uzależnić, jak chce tego skarżąca, od wykazania spełnienia przez znak łącznie wszystkich kryteriów wymienionych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2008 r. sygn. akt II GSK 506/07 - powołanego w piśmie skarżącej z dnia 17 grudnia 2008 r. Na kanwie tego uczestnik postępowania przyznał, że organ mógłby być może jeszcze bardziej szczegółowo uzasadnić jakie kryteria renomy i na jakiej podstawie uznał za wykazane, ale zarzut w tym zakresie odnosi się w istocie do naruszenia przepisów postępowania, a nie do przepisów prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rolą sądu administracyjnego jest kontrola decyzji administracyjnych pod względem zgodności z prawem zarówno materialnym, jak i procesowym, a nie samodzielne rozstrzyganie spraw na etapie postępowania przed Urzędem Patentowym i wyprowadzanie własnych wniosków z materiału dowodowego. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd zobowiązany był wziąć pod uwagę fakt, iż od daty uzyskania członkostwa w Unii Europejskiej 1 maja 2004 r. na terytorium Polski obowiązuje prawo wspólnotowe. W konsekwencji oznacza to przede wszystkim, iż przepisy chroniące własność przemysłową powinny być stosowane przez organy administracji publicznej i sądy krajowe w taki sposób, by ich interpretacja odpowiadała celom i treści Pierwszej Dyrektywy Rady EWG nr 89/104 z 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz. Urz. WE z 1989 r., Nr L 40, s. 1 oraz Dz. Urz. UE – wyd. specjalne, rozdz. 17, t. 1, s. 146 ze zm.) oraz orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Ocena zasadności wniesionej przez R. skargi na decyzję Urzędu Patentowego prowadzi do wniosku, że decyzja ta winna zostać uchylona, jako naruszająca prawo. Zdaniem Sądu unieważniając prawo ochronne na znak towarowy BOSS INTERNATIONAL, udzielone na rzecz skarżącej, Urząd Patentowy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy i niedokonanie w konsekwencji całościowej oceny tych elementów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, które mogły mieć znaczenie dla końcowej oceny legalności zastosowania przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naruszenie wskazanych przepisów procedury administracyjnej mogło mieć – w ocenie Sądu – istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie organ związany podstawą prawną zawartą we wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy BOSS INTERNATIONAL, analizował czy znak ten spełnia ustawowe warunki wymagane do rejestracji, określone w art. 8 pkt 1 i 2 i 9 ust. 1 pkt 1 i 3 u.z.t. Zgodnie bowiem z art. 315 ust. 3 p.w.p. ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji znaku towarowego ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia tego znaku do zarejestrowania. Sporny znak towarowy BOSS INTERNATIONAL został zgłoszony w celu uzyskania ochrony [...] czerwca 2001 r., czyli w okresie obowiązywania ustawy o znakach towarowych. Stosownie do podanej reguły ustawa ta powinna stanowić podstawę prawną oceny zdolności rejestrowej przedmiotowego znaku. Rozstrzygając w niniejszej sprawie organ był zobowiązany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania (vide art. 256 ust. 1 p.w.p.). Z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego może wystąpić każdy, kto ma w tym interes prawny. W ocenie Sądu organ zasadnie przyjął, że wnioskodawca legitymuje się interesem prawnym w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, skoro powołuje się na przysługujące mu z wcześniejszym pierwszeństwem prawa z rejestracji czterech znaków towarowych z elementem słownym BOSS, a także prawo do firmy H. które to prawa w jego ocenie zostały naruszone poprzez udzielenie ochrony na znak BOSS INTERNATIONAL. W doktrynie przyjmuje się bowiem, że interes prawny ma ten, kto wywodzi go z przyznanej mu przez obowiązujące przepisy kompetencji do żądania rejestracji lub używania znaku albo do pozbawienia istniejącego prawa z rejestracji ochrony ze względu na kolizję z własnym, przyznanym mu w tym zakresie prawem. Ma interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa podmiot, którego prawa osobiste lub majątkowe są lub mogą być naruszone wykonywaniem prawa z rejestracji (por. U. Promińska, Ustawa o znakach towarowych, Komentarz, Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1998). Zgodnie z art. 8 pkt 1 u.z.t. niedopuszczalna jest rejestracja znaku, który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego. Wskazane w tym przepisie zasady współżycia społecznego są obiektywnym miernikiem oceny i zostały odniesione do samego znaku towarowego, a nie do zachowania podmiotu zgłaszającego ten znak do zarejestrowania. Niemniej jednak w doktrynie i orzecznictwie sądowym przyjęto, że przy badaniu naruszenia zasad współżycia społecznego należy brać również pod uwagę elementy podmiotowe. A więc nie tylko znak, ale i określone, naganne zachowania mogą przesądzać o zaistnieniu przesłanki z art. 8 pkt 1 u.z.t. (por. R. Skubisz, Prawo znaków towarowych, Komentarz, Warszawa1997; J. Piotrowska, Renomowane znaki towarowe i ich ochrona, Warszawa 2001; wyrok NSA z 17 lipca 2003 r., II SA 1165/02). W literaturze przedmiotu, a także w orzecznictwie, jak słusznie wskazał organ, przyjmuje się, że w świetle powyższego przepisu niedopuszczalna jest rejestracja, która zmierza do pasożytniczego wykorzystania renomy cudzych oznaczeń, bądź też rozwodnienia renomy cudzych znaków towarowych. Punktem wyjścia dla stwierdzenia, czy doszło do naruszenia reguł określonych w cyt. przepisie, jest ustalenie czy znak z pierwszeństwem z rejestracji jest znakiem renomowanym. W ocenie Sądu organ zasadniczo prawidłowo określił, co należy rozumieć pod pojęciem renomy znaku towarowego. Do rozważań tych dodać jednak należy, że niewątpliwie znak renomowany to znak posiadający reputację, ale oprócz jego znajomości musi się wyróżniać dodatkowymi cechami takimi jak: - udział w rynku (zarówno pod względem ilości, jak i wartości zbywanych towarów), - zasięg i długotrwałość reklamy produktu sygnowanego danym oznaczeniem, - rozmiar nakładów poniesionych w związku z promocją znaku, - terytorialny i czasowy zasięg używania, - licencje udzielane na używanie znaku, jakość oznaczonych towarów, - czy (i ewentualnie w jakim zakresie) znak ten jest używany przez osoby trzecie, - wartość danego oznaczenia w ocenie niezależnych instytucji finansowych, - relacja cenowa do towarów substytucyjnych. W toku postępowania przed organem wnioskodawca, celem wykazania renomy swoich znaków towarowych, przedstawił szereg dowodów. Organ powołał się wprawdzie ogólnikowo na zebrany w sprawie materiał dowodowy, lecz nie podał, które z przedłożonych dowodów wskazują na spełnienie poszczególnych kryteriów wymaganych do uznania przeciwstawionych znaków towarowych za znaki renomowane. Na konieczność przeprowadzenia takiej oceny, z powołaniem się na konkretne dowody zwrócił uwagę NSA w wyroku z 9 maja 2008 r., II GSK 506/07, wydanym w sprawie toczącej się między tymi samymi stronami, a dotyczącej unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy BOSS LIGHTS. W rozpoznawanej sprawie organ ograniczył się do analizy dowodu w postaci badania opinii publicznej dotyczącego znajomości marki BOSS HUGO BOSS w Polsce. Zdaniem organu wynika z niego, że znak jako taki znany jest w Polsce znacznej części zarówno ogółu konsumentów, jak i osób dokonujących zakupów renomowanych marek. Ocena organu wskazuje, że powyższy dowód posłużył do wykazania znajomości znaku, co nie jest równoznaczne z jego renomą. W tej sytuacji nie wiadomo, które dowody przedłożone przez wnioskodawcę pozwalały na przyjęcie, że przeciwstawione znaki towarowe spełniają poszczególne kryteria znaku renomowanego. Na braki decyzji w tym zakresie zwrócił również uwagę uczestnik postępowania, w piśmie z [...] marca 2009 r. Szczegółowa analiza i ocena poszczególnych dowodów jest w niniejszej sprawie tym bardziej niezbędna, że skarżący kwestionuje złożone dowody, formułując konkretne zarzuty pod ich adresem. W sytuacji zatem, gdy organ po ponownym rozpoznaniu sprawy podtrzyma swoje dotychczasowe stanowisko w zakresie renomy znaków towarowych wnioskodawcy, to niezbędne będzie odniesienie się do zastrzeżeń skarżącego. Za niezasadny należy jednakże uznać zarzut skargi, że organ pominął ocenę opracowania I., wykonanego przez P., skoro dowód ten nie został złożony na etapie postępowania spornego przed Urzędem Patentowym. Dokonując oceny naruszenia przez sporną rejestrację art. 8 pkt 1 u.z.t. organ stwierdza, że uprawniony dokonując zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego miał na celu wykorzystanie renomy znaku BOSS HUGO BOSS, a korzystanie przez uprawnionego ze spornego znaku osłabia renomę tego znaku i naraża go na degradację. Powyższe stanowisko organu nie zostało odniesione do żadnego z dowodów zgromadzonych w sprawie, czym organ naruszył art. 77 § 1 k.p.a. Tymczasem w orzecznictwie ETS-u przyjmuje się, że uprawniony z wcześniejszego znaku towarowego obowiązany jest dowieść faktyczne i trwające naruszenie jego znaku w ten sposób, że używanie późniejszego znaku bez właściwego powodu byłoby szkodliwe dla renomy wcześniejszego znaku lub powodowałoby czerpanie nienależytej korzyści z tej renomy np. poprzez wykazanie zmiany rynkowego zachowania przeciętnego konsumenta lub dużego prawdopodobieństwa, że taka zmiana nastąpi w przyszłości (por. wyrok Trybunału (pierwsza izba) z 27 listopada 2008 r., C-252/07, Intel Corporation Inc. Przeciwko CPM United Kingom Ltd.). Uznając za zasadny zarzut udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. organ przyjął, że istnieje podobieństwo pomiędzy spornym znakiem towarowym BOSS INTERNATIONAL a znakami wnioskodawcy BOSS HUGO BOSS, że w pewnym zakresie są one przeznaczone do oznaczania tego samego rodzaju towarów tj. przyborów dla palaczy i w konsekwencji stwierdził, że co najmniej w zakresie tych towarów kolizyjne znaki towarowe są podobne w stopniu stwarzającym niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców co do źródła pochodzenia. W zakresie analizy podobieństwa oznaczeń organ prawidłowo przyjął, że słowo BOSS jest elementem dominującym i wyróżniającym w przeciwstawionych znakach. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowane jest już stanowisko, że należy uwzględnić ogólne wrażenie, jakie porównywane oznaczenia wywierają na odbiorcę. Dla nabywcy decydujące znaczenie mają zbieżne elementy tych oznaczeń. Niewątpliwie w ocenianych znakach tym zbieżnym elementem jest słowo BOSS, które w obu znakach zostało zakomponowane w taki sam sposób. Jeżeli chodzi o badanie podobieństwa towarów to stanowisko organu sprowadziło się do stwierdzenia, że przeciwstawione znaki są przeznaczone do oznaczania przyborów dla palaczy. Argumentacja organu, która uzasadniała postawienie powyższej tezy, nie została jednak przedstawiona. Organ nie wyjaśnia co rozumie pod pojęciem "przybory dla palaczy". O ile bowiem w wykazie towarów, dla oznaczania których zostało udzielone prawo ochronne dla znaku towarowego BOSS INTERNATIONAL są w obu klasach przybory dla palaczy, to już w wykazie towarów dla znaków BOSS HUGO BOSS przybory te nie są wskazane. Obowiązkiem organu było zatem wskazanie, które z towarów, z każdej z klas, zakwalifikował jako przybory dla palaczy i dlaczego. Tylko wówczas będzie bowiem możliwa ocena stanowiska organu. Jest to o tyle istotne, gdyż skarżący kwestionuje istnienie podobieństwa towarów i w swojej argumentacji odwołuje się do decyzji Urzędu Patentowego z [...] września 2006 r. (nr [...]), w której podobieństwa takiego nie stwierdzono. Organowi ta decyzja powinna być znana także z urzędu, gdyż jak wskazał NSA w wyroku z 20 września 2007 r. (II GSK 113/07) w postępowaniu spornym ma również zastosowanie art. 77 § 4 k.p.a. Jednakże organ wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie odniósł się do tego faktu. Naruszenie to w ocenie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro skarżący, uwzględniając ocenę dokonaną przez Urząd Patentowy, opierał się na przekonaniu, że nie występuje podobieństwo towarów, które jest jedną z przesłanek warunkujących możliwość zastosowania art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. Urząd Patentowy rozstrzygając w niniejszej sprawie nie był oczywiście związany swoim wcześniejszym stanowiskiem, jednakże zmieniając pogląd, zwłaszcza w sprawach dotyczących tych samych podmiotów, swoje stanowisko powinien szczegółowo uzasadnić. W orzecznictwie NSA wskazuje się, że nieuzasadniona zmienność poglądu organu stanowi naruszenie przepisu art. 8 k.p.a., gdyż może spowodować uzasadnione podważenie zaufania obywateli do organów państwa oraz wpłynąć ujemnie na świadomość i kulturę prawną obywateli, a tym samym naruszenie art. 32 Konstytucji RP (por. ww. wyrok NSA). Skoro w rozpoznawanej sprawie organ nie odniósł się do wcześniejszej decyzji i nie wyjaśnił dlaczego jego ocena uległa zmianie, to – w ocenie Sądu – zasadny jest zarzut naruszenia art. 8 i art. 77 § 4 k.p.a., które to naruszenie z przyczyn podanych powyżej mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kolejnym, a zarazem ostatnim elementem, podlegającym sprawdzeniu przez organ przy badaniu spełnienia przez znak towarowy ustawowych wymagań rejestracji i braku względnych przeszkód rejestracji przewidzianych w art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., jest ustalenie ryzyka wprowadzenia odbiorcy w błąd. Podstawową funkcją znaku towarowego jest jego funkcja odróżniająca. Gwarantuje ona konsumentowi będącemu końcowym odbiorcą możliwość określenia pochodzenia towarów lub usług oznaczonych znakiem towarowym i pozwala mu na odróżnienie, bez niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd, tych towarów i usług od towarów i usług mających inne pochodzenie. Niewątpliwie całościowa ocena ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, uwarunkowana jest szeregiem współzależności występujących pomiędzy wszystkimi elementami, które należy wziąć pod uwagę w danej sprawie. W doktrynie uznaje się, iż niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd polega na możliwości błędnego, nieodpowiadającego rzeczywistości, przepisania przez przeciętnego odbiorcę uprawnionemu z rejestracji danego towaru ze względu na nałożony nań znak. Niebezpieczeństwo jest rezultatem podobieństwa towarów i podobieństwa oznaczeń (tak m.in. I. Wiszniewska, Znaki towarowe w prawie własności przemysłowej, PPH 12/2001, s. 12). Niewątpliwie uznać należy także, iż przy ocenie podobieństwa oznaczeń należy mieć na uwadze nie tylko możliwość uznania znaków za identyczne lub ich rozróżnienia, ale również uznania, że informują o związkach łączących odrębne przedsiębiorstwa. Ponadto warto zaznaczyć, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem europejskim przyjmuje się, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, jeżeli odbiorcy mogli uznać, że dane towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub ewentualnie z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo (vide: m. in. Wyrok ETS z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C- 342/97 Lloyd Schuhfabrik Meyer & Co. GmbH v. Klijsen Handel BV (ECR 1999 1-3819, par. 18). W rozpoznawanej sprawie organ kwestii niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd, które winno być badane w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego, poświęcił jedno zdanie, uznając że takie niebezpieczeństwo istnieje. Brak jakichkolwiek ustaleń i rozważań organu w tym zakresie uniemożliwia kontrolę legalności rozstrzygnięcia Urzędu Patentowego w tej części. Nieprawidłowości te mogły mieć – zdaniem Sądu - istotny wpływ na wynik sprawy. Dla wypełnienia dyspozycji art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. konieczne jest bowiem łączne spełnienie trzech przesłanek: jednorodzajowość lub podobieństwo towarów, do oznaczania których znaki są przeznaczone, podobieństwo znaków towarowych oraz właśnie niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. W doktrynie przyjmuje się zgodnie, że wśród okoliczności wpływających na zmniejszenie ryzyka konfuzji należy uwzględnić m.in. fakt używania podobnych oznaczeń przez inne osoby, albowiem używanie takiego samego lub podobnego znaku przez osoby trzecie prowadzi z reguły do osłabienia siły oddziaływania znaku, a co za tym idzie – do zmniejszenia ryzyka konfuzji (tak m.in. R. Skubisz (w:) Prawo znaków towarowych, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1997). W niniejszej sprawie skarżący w toku postępowania spornego powoływał się na zgłoszenie w Urzędzie Patentowym 83 znaków towarowych zawierających słowo Boss, z których zarejestrowano 37 znaków, a także na objęcie w Polsce ochroną prawną 111 znaków wspólnotowych BOSS, zgłoszonych w Urzędzie do Spraw Harmonizacji Rynku Wewnętrznego, akcentując, że znaki te zostały zgłoszone przez różne podmioty gospodarcze dla różnych towarów i usług. Odwoływał się również do decyzji Urzędu Patentowego z [...] maja 2007 r. (nr [...]), w której organ uznał za bezsporny stopień eksploatacji słowa Boss, jako elementu wielu znaków towarowych. Urząd Patentowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał na istnienie innych znaków towarowych zawierających słowo Boss, to jednak ograniczył się do ich oceny jedynie w kontekście zarzutów dotyczących naruszenia prawa do firmy. Niewątpliwie organ nie dokonał oceny ww. okoliczności w kontekście przesłanek związanych z ryzykiem konfuzji w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. Siła oddziaływania znaku i tym samym zakres jego oddziaływania (zakres ochrony) jest zredukowany przez używanie takiego samego lub podobnego znaku towarowego przez osoby trzecie. Im więcej podobnych znaków towarowych jest używanych, tym mniejsza siła oddziaływania znaku i tym mniejszy zakres jego ochrony. W tej sytuacji, nie przesądzając w żaden sposób na tym etapie postępowania znaczenia tego faktu, organ zobowiązany jest dokonać analizy tej okoliczności celem ustalenia, czy wielość podobnych oznaczeń zawierających element Boss nie osłabia w praktyce ochrony przeciwstawionego znaku towarowego. Jest to niezbędne do oceny prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie się do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) dotyczących kwestii ryzyka konfuzji. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem nie zawiera pełnej analizy dowodów zgromadzonych w sprawie i wyjaśnienia okoliczności, które powinny być wzięte przez organ pod uwagę przy wydawaniu decyzji o unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy BOSS INTERNATIONAL. W toku ponownego rozpoznania sprawy Urząd Patentowy powinien dokonać wszechstronnej oceny przedstawionego materiału dowodowego, ustosunkowując się w tym kontekście do zarzutów skarżącego, dokonując analizy okoliczności istotnych w sprawie, a następnie swoje stanowisko uzasadnić w ten sposób, aby możliwe było pełne skontrolowanie legalności wydanej decyzji, co nie jest możliwe w sytuacji gdy organ ogranicza się tylko do stwierdzenia, że dana okoliczność występuje. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane w oparciu o art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania sądowego, obejmujących uiszczony wpis sądowy w wysokości 1000 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 600 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, Sąd orzekł, na zasadzie art. 200 p.p.s.a.