V SAB/Wa 22/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska – Szary, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Protokolant - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w W. 1. wymierza Dyrektorowi Izby Celnej w W. grzywnę w wysokości 1000 zł (tysiąc złotych); 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. 117 zł (sto siedemnaście złotych) tytułem, zwrotu kosztów postępowania sądowego w tym 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Pismem z dnia 15 października 2008 r. wniesionym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 20 października 2008r. S. sp. z o.o. wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w W. w sprawach nr: [...], wnosząc o wyznaczenie przez Sąd ostatecznego terminu załatwienia spraw w czasie 14 dni od orzeczenia Sądu. Dyrektorowi Izby Celnej skarżąca Spółka zarzuciła, że swą bezczynnością naruszył art.139§3 i art.140§1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawach o syg.akt VSA/Wa1304/06, VSA/Wa1305/06, VSA/Wa1308/06, VSA/Wa1309/06, VSA/Wa1310/06 i VSA/Wa1311/06 wydał wyroki uchylające zaskarżone decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. i nakazał ponowne rozpoznanie spraw. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej był zobowiązany do ponownego rozpatrzenia odwołań strony z listopada 2005 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. Dyrektor Izby Celnej w W. pismem z dnia 31 stycznia 2008 r. poinformował stronę o niedotrzymaniu terminu rozpoznania odwołań, a następnie pismem z dnia 20 lutego 2008 r. poinformował stronę o zakończeniu postępowania celnego w rozpoznawanych sprawach i zgodnie z art. 200§1 Ordynacji podatkowej wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do zapoznania się z aktami sprawy. Pismo to zostało stronie doręczone 10 marca 2008 r. Dnia 30 maja 2008 r. Dyrektor Izby Celnej wydał postanowienie o terminie zakończenia sprawy wskazując w sentencji decyzji termin zakończenia na dzień 31 października 2008 r., a w uzasadnieniu na dzień 30 września 2008 r. Postanowienie doręczono stronie 24 czerwca 2008 r. Po otrzymaniu tego postanowienia skarżąca pismem z dnia 1 lipca 2008 r. wezwała Dyrektora Izby Celnej w W. do rozpoznania spraw w terminie do dnia 30 lipca 2008 r. Pismo to organ orzekający otrzymał dnia 8 lipca 2008 r. Wobec nie załatwienia sprawy , dnia 20 października 2008 r. strona złożyła w Sądzie Administracyjnym w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie . Ze względu na fakt, iż wniesiona przez skarżącą Spółkę skarga dotyczyła 6 odrębnych spraw odwoławczych, zarządzeniem z dnia 1 grudnia 2008 r. Przewodniczący Wydziału postanowił na podstawie art.57§3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. o rozdzieleniu skarg. Ponieważ skargi zostały wniesione bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zostały przekazane zgodnie z właściwością (art.54§1p.p.s.a.) , na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 października 2008 r. Dyrektorowi Izby Celnej w W. Do Izby Celnej w W. skargi wpłynęły 29 października 2008 r. Na rozprawie dnia 5 marca 2009 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o ukaranie Dyrektora Izby Celnej w W. grzywną, pozostawiając jej wysokość do uznania Sądu. Sąd zważył co następuje: Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest bezczynność Dyrektora Izby Celnej w W. polegająca na niewykonaniu wyroku wdanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dnia 24 lipca 2007 r. w sprawie o syg.akt VSA/Wa 1309/06. Wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. i udzielił organowi wskazówek co do postępowania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Zgodnie z treścią art. 154 § 1 p.p.s.a. , w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jak wynika z przepisu art. 154§1 p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na podstawie przytoczonej normy prawnej jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Instytucja wezwania ma służyć temu, aby organ administracji wykonał wyrok lub załatwił sprawę zanim interwencja sądu administracyjnego będzie konieczna. Dopiero, gdy organ administracji po wezwaniu nie wykona wyroku lub nie załatwi sprawy, albo gdy uczyni to dopiero po wniesieniu przez stronę skargi istnieje przesłanka do ukarania organu grzywną, o której mówi przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie strona spełniła wymóg formalny do wniesienia skargi na bezczynność w trybie art. 154 p.p.s.a., a mianowicie pismem z 1 lipca 2008 r. (data wpływu do IC 8.07.2008 r.) zażądała od Dyrektora Izby Celnej w W. rozpatrzenia odwołań Spółki od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. , co stanowiło wezwanie do wykonania wyroków Sądu Administracyjnego, uchylających decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. wydane w wyniku rozpatrzenia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. Zgodnie z art. 154§3 p.p.s.a. wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. W rozpoznawanej sprawie decyzja o numerze [...] wydana w wyniku wykonania wyżej przywołanego wyroku WSA, została wydana dnia [...] listopada 2008 r., podczas gdy skarga na bezczynność została wniesiona 29 października 2008 r.( data wpływu skargi do Izby Celnej w W.). Wydanie decyzji nie mogło więc stanowić więc podstawy oddalenia skargi. Dlatego Sąd w oparciu o przepis art.154§1 p.p.s.a. wymierzył Dyrektorowi Izby Celnej w W. grzywnę w wysokości 1000 zł. Zgodnie z art.154§6.p.p.s.a grzywnę wymierza się w kwocie do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS. Orzeczona grzywna mieści się w zakreślonej przepisami wysokości. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art.200 p.p.s.a.