I SA/Wa 1738/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi H. W na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz H. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Infrastruktury, postanowieniem z [...] sierpnia 2008 r. nr [...], odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nie została przez H. W. odebrana, mimo jej dwukrotnego awizowania w dniu 3 sierpnia 2007 r. i 10 sierpnia 2007 r. Zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dni doręczenia decyzji stronie. Zgodnie z art. 44 § 4 kpa doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Z powyższego, zdaniem organu, wynika że termin do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. upłynął w dniu 17 sierpnia 2007 r. Tak więc odwołanie H. W. z dnia 12 listopada 2007 r., nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 12 listopada 2007 r. zostało złożone z uchybieniem terminu wskazanego w art. 129 § 2 kpa. Organ uznał również, że brak jest przesłanek określonych w art. 58 § 1 i § 2 kpa do przywrócenia H. W. terminu do złożenia odwołania. Organ podniósł, że z twierdzeń skarżącego i treści jego pism wynika, że nie zostało mu doręczone ani zawiadomienie o nadejściu listu poleconego ani też zawiadomienie powtórne. Organ powołał się na orzecznictwo sądowe, zgodnie z którym organ administracji państwowej nie ma obowiązku badania, czy poświadczona urzędowo relacja organu doręczającego względem odbiorcy przesyłki odpowiada rzeczywistości. W skardze na postanowienie Ministra Infrastruktury H. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniósł, że wydanie zaskarżonego postanowienia nastąpiło z obrazą art. 6, 7, 8, 9, 12, 35, 58 § 1, 59 § 1, 77 § 1, 80, 107 § 3 oraz art. 134 kpa. Skarżący wskazał na fakt nie doręczenia mu zarówno pierwszego jak i drugiego awizo o nadejściu przesyłki poleconej. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Przepis art. 44 kpa przewiduje tzw. doręczenie zastępcze, które ma zastosowanie w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa. Doręczenie to, w przypadku doręczenia pisma przez pocztę, polega na tym, że poczta przechowuje pismo przez okres siedmiu dni w swojej placówce (§ 1). Z tym, że zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej powinno być umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania adresata albo jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy (§ 2). Aby doręczenie można było uznać za prawnie skuteczne muszą więc zostać spełnione warunki określone w § 1 i § 2 art. 44 kpa. W rozpoznawanej sprawie na przesyłce adresowanej do H. W., zawierającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., znajdują się adnotacje o datach jej awizowania oraz data zwrotu przesyłki z powodu jej nie podjęcia w terminie. Skarżący zarówno we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania jak i w skardze utrzymuje, że nie otrzymał żadnego zawiadomienia o "awizowaniu" tej przesyłki. Na przesyłce brak jest jakichkolwiek adnotacji, czy zawiadomienie o złożeniu przesyłki w placówce pocztowej zostało adresatowi pozostawione i gdzie zostało ono umieszczone, a w szczególności, czy zostało umieszczone w jednym z miejsc o jakich stanowi art. 44 § 2 kpa. Brak jest więc powodów do uznania, że warunek określony w art. 44 § 2 kpa został dopełniony przez doręczyciela. Tym samym nie można uznać, że przesyłka ta została H. W. doręczona. Błędnie więc organ uznał w zaskarżonym postanowieniu, że termin do złożenia odwołania od decyzji Wojewody [...] upłynął w dniu 17 sierpnia 2007 r. i wniesienie odwołania z dnia 12 listopada 2007 r. nastąpiło z uchybieniem terminu wskazanego w art. 129 § 2 kpa. Skoro nie można przyjąć, że decyzja została H. W. doręczona, to nie rozpoczął biegu termin do wniesienia odwołania, gdyż zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dniu od dnia doręczenia decyzji stronie. Stwierdzenie więc przez organ, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu nastąpiło z naruszeniem art. 134 kpa. Ponieważ nie nastąpiło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, to prośba H. W. o przywrócenie terminu jest bezprzedmiotowa i rozstrzygnięcie tej prośby przez jej merytoryczne rozpatrzenie nastąpiło z naruszeniem art. 58 § 1 kpa. Przywołany w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyroku NSA z dnia 13 października 1999 r., sygn. akt I SA 431/99 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem na przesyłce adresowanej do H. W. brak jest w ogóle urzędowego poświadczenia przez organ doręczający, by zawiadomienie o złożeniu przesyłki w placówce pocztowej zostało umieszczone w sposób określony w art. 44 § 2 kpa. Stwierdzone naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynika sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.