II SA/Bk 797/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 05 marca 2009 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej R. K. [...] w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie użytkowania lokalu - oddala skargę.- Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., na podstawie art. 6, art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 64 w zw. z art. 52 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta B. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania lokalu handlowego (obecnie księgarnia) w parterze budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z usługami na lokal handlowo – usługowy z zakresu gastronomii (kawiarnia z dopuszczeniem funkcji handlowej – do 30 % powierzchni lokalu) na części działki o nr ewidencyjnym gruntów [...] przy ul. R. K. [...] w B. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Z wnioskiem w sprawie ustalenia warunków zabudowy dotyczącej przedmiotowej inwestycji wystąpiło Miasto B. Zastrzeżenia w sprawie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. R. K. [...] w B. i podała, że kolejny lokal gastronomiczny pogorszy mieszkańcom budynku warunki życia poprzez konieczność instalacji urządzeń wentylacyjno – klimatyzacyjnych, które powodują nadmierny hałas i wydzielanie zapachów. Nadto samochody dostawcze utrudnią możliwość przejazdu a nieruchomość i istniejące tam lokale mieszkalne stracą na wartości. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Prezydent B. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że zastrzeżenia zgłoszone przez Wspólnotę Mieszkaniową uznano za zasadne i uwzględniono w ustaleniach w pkt 5 decyzji z którego wynika, że inwestor powinien projektować i realizować inwestycję z uwzględnieniem zasad określonych w ustawie Prawo budowlane, w szczególności art. 4 i 5. W przypadku ewentualnej konieczności przebudowy, budowy i zabezpieczenia sieci i przyłączy infrastruktury technicznej kolidujących z planowaną inwestycją warunki techniczne należy uzyskać u odpowiednich gestorów, dysponentów lub właścicieli poszczególnych sieci. Nadto organ podniósł, że decyzja został wydana po dokonaniu szczegółowej analizy stanu faktycznego i prawnego wnioskowanego i przyległego terenu, na którym ma być realizowana inwestycja i analizę tę przedstawiono w formie graficznej i opisowej. Dokonana analiza dowiodła, że spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od decyzji złożyli przedstawiciele Wspólnoty Mieszkaniowej i zarzucili, że kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 107 § 3 kpa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podnieśli, że organ nie wziął pod uwagę, iż dostęp od ul. S. możliwy jest tylko przez bramę budynku położonego przy ul. S. [...]. Dotychczasowy wjazd na ul. S. od ul. L. nie był możliwy ponieważ Wspólnoty Mieszkaniowe przy ul. S. nie wyrażały na to zgody. Wątpliwy jest również wjazd od ul. L. przez działkę [...], bowiem właściciel działki Gmina B. planuje wybudowanie na niej budynku. Sprawa powinna być znana organowi z urzędu, gdyż Miasto złożyło już wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Nadto zdaniem skarżących odstąpienie od ustalenia miejsc postojowych stanowi naruszenie słusznych interesów mieszkańców a także naruszenie art. 54 pkt 2 lit. c, d i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zaznaczono, że "sentencja decyzji dotycząca miejsc postojowych stoi w sprzeczności z uzasadnieniem decyzji organu". Jeżeli bowiem z sentencji tej wynika, że nie ma potrzeby zwiększania miejsc postojowych to oznacza, że organ I instancji zezwala na zablokowanie możliwości wjazdu i wyjazdu mieszkańcom przez samochody dostawcze, bo przy przedmiotowym lokalu nie ma żadnego miejsca postojowego. Biorąc pod uwagę, że w budynku R. K. [...] Gmina B. posiada trzy lokale użytkowe, w których zamierza prowadzić działalność gastronomiczną, niezabezpieczenie miejsc postojowych dla samochodów dostawczych do tych lokali uniemożliwi swobodny dojazd. Podniesiono także, że planowana inwestycja powinna być dostosowana do dotychczasowej zabudowy pod względem urbanistycznym i architektonicznym tak aby można było ją pogodzić z dotychczasową funkcją zabudowy na tym terenie. Wskazano, że wąska droga wewnętrzna nie może stanowić miejsca postojowego dla samochodów dostawczych dla 3 lokali użytkowych. Powyższe naruszenia uzasadniają uchylenie kwestionowanej decyzji. Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję I – instancyjną i podał, że materiał dowodowy potwierdza, iż planowana inwestycja spełnia wszystkie wymagane prawem warunki, w tym w szczególności istnieje tzw. kontynuacja funkcji, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Z analizy terenu wynika bowiem, że w lokalach sąsiednich prowadzona jest działalność, co wiadome jest organowi z urzędu. Nadto zdaniem organu niewątpliwy jest dostęp obiektu do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną dojazdową i jak wynika z dołączonych map innej możliwości dojazdu nie ma. Trudno zakładać, że w związku z prowadzeniem działalności w obiekcie dojazd do posesji będzie zastawiony. Nawet jeśli sytuacje takie miałyby miejsce, to przepisy o ruchu drogowym a także przepisy przeciwpożarowe normują te zagadnienia i ewentualne naruszanie tych norm może skutkować przewidzianą przepisami prawa odpowiedzialnością prawną. Okoliczność wystąpienia przez Gminę B. z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy na działce sąsiedniej niczego w tym zakresie nie zmienia. Nowoplanowany obiekt może być wybudowany zgodnie z przepisami prawa przy zachowaniu dojazdu do posesji istniejących. Nadto organ podniósł, że z art. 54 ustawy, wymieniającego enumeratywnie elementy rozstrzygnięcia ustalającego warunki zabudowy dla planowanej inwestycji nie wynika, że organ określający te warunki ma wskazać ilość miejsc postojowych. Kwestia dotycząca liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych uregulowana jest w § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 poz. 690), które jest aktem wykonawczym do ustawy Prawo budowlane a zatem zagadnienia te są rozstrzygane na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Przepisy określające warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki nie są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wywiodła Wspólnota Mieszkaniowa i zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7, art. 8 i art. 9 kpa. Wskazując na powyższe naruszenia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przy lokalu w którym ma być prowadzona inwestycja nie ma miejsca postojowego a jedyną drogą dojazdową do drogi publicznej jest droga wewnętrzna, na której nie ma miejsca do zawracania. Zdaniem skarżącej Wspólnoty z treści kwestionowanej decyzji wynika, że samochody dostawcze będą zatrzymywać się w bezpośrednim sąsiedztwie na ogólnodostępnych miejscach postojowych, objętych płatną strefą parkowania i dostawcy będą nosić towary do lokalu. Jest to nonsensowne ustalenie, które będzie wiązało organ wydający pozwolenie na budowę. Nadto podniesiono, że inwestycja nie jest zgodna z dobrosąsiedzkimi stosunkami. Przede wszystkim dlatego, że zablokuje drogę dojazdową dla mieszkańców z pięciu budynków wielomieszkaniowych. Ponadto utworzenie kolejnego lokalu gastronomicznego na terenie, na którym podstawową funkcję pełni zabudowa mieszkaniowa spowoduje uciążliwość ponad przeciętną miarę dla mieszkańców budynku z uwagi na zbyt wielkie skupisko hałasu i zapachów. Organ w odpowiedzi na skargę, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 §1 w zw. z art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje tylko w takim przypadku, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty i argumenty skargi nie podważają jej legalności, dlatego też skarga podlegała oddaleniu. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczy naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na mocy tego przepisu, wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla realizacji inwestycji, w tym także dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania lokalu, jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt. 1-5 przepisu. Pierwszym z warunków jest wymóg, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Drugim z warunków jest wymóg, aby teren miał dostęp do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy). Wbrew twierdzeniom strony skarżącej wymogi wynikające z przytoczonych przepisów zostały zachowane przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim zachowana została zasada tzw. dobrego sąsiedztwa. W niniejszej sprawie z dobrym sąsiedztwem będziemy mieli do czynienia, jeżeli na terenie objętym analizą funkcjonuje już co najmniej jeden lokal spełniający taką funkcję, jaką ma spełniać lokal będący przedmiotem wydawanej decyzji. Nie ulega wątpliwości, iż w lokalach sąsiednich prowadzona jest działalność o podobnym charakterze, jaka jest przewidziana dla lokalu, którego sposób użytkowania ulega zmianie. Sami skarżący wskazują, iż chodzi tu o "utworzenie kolejnego lokalu gastronomicznego". Nie budzi również wątpliwości ustalenie, że lokal będzie posiadał (tak jak dotychczasowa księgarnia) dostęp do drogi publicznej, poprzez wewnętrzną drogę dojazdową. Istotę zastrzeżeń strony skarżącej wyraża, podniesiony w skardze zarzut, iż inwestycja nie jest zgodna z dobrosąsiedzkimi stosunkami, bowiem zablokuje drogę dojazdową dla mieszkańców pięciu budynków wielomieszkaniowych, a utworzenie kolejnego lokalu gastronomicznego spowoduje uciążliwość ponad przeciętną miarę dla mieszkańców, z uwagi na zbyt wielkie skupisko hałasu i zapachów, co naruszy zasady dobrego sąsiedztwa. Z przytoczonego uzasadnienia skargi wynika, że o zasadach dobrego sąsiedztwa strona skarżąca mówi jako o sytuacji faktycznej zapewniającej dobre stosunki pomiędzy sąsiadami, a nie prawnym wymogu wydania decyzji o warunkach zabudowy, określonym w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Gdy chodzi o ochronę interesów osób trzecich stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja zawiera stosowane, w tego typu decyzjach zapisy (pkt 5 decyzji), odsyłając do przepisów prawa budowlanego, albowiem na tym etapie następuje rzeczywista ochrona interesów osób trzecich. Natomiast, gdy chodzi o regulację przepisu art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do którego odwołują się skarżący, stwierdzić należy, że zgodnie z jego treścią każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Do takiego zagospodarowania własnego terenu ma prawo zarówno Wspólnota Mieszkaniowa, jak i Gmina B., która przecież jest również podmiotem własności. Granicą wykonywania uprawnień właścicielskich jest ochrona interesów prawnych osób trzecich. Strona skarżąca nie wykazała, aby zmiana sposobu użytkowania lokalu handlowego naruszała interes prawny Wspólnoty Mieszkaniowej. Ewentualne pogorszenie warunków zamieszkania ("zbyt wielkie skupisko hałasu i zapachów") oznacza naruszenie interesu faktycznego wspólnoty mieszkańców, a nie naruszenie interesu prawnego Wspólnoty Mieszkaniowej. Sformułowany w skardze zarzut wadliwości przeprowadzonej analizy funkcji oraz celu zabudowy i zagospodarowania terenu dla obszaru sąsiadującego, jest zarzutem gołosłownym, albowiem strona skarżąca nie wskazuje na czym wadliwości mają polegać. Według Sądu przeprowadzona analiza spełnia wymagania określone przepisami art. 61 ust. 6 i 7 ustawy oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, 8 i 9 Kpa nie zostały również uzasadnione. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a także nie narusza interesu prawnego strony skarżącej, dlatego też skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).-