III SA/Wr 385/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Kremis Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Protokolant Renata Sawińska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi H S na decyzję S K O w L z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę. S K O w L decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję P M L Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie cofnięcia H S uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Postępowanie I instancji wszczęto na wniosek P R w L , który na podstawie art. 182 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 42 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. 2002, Nr 21, poz. 206 z późn. zm.) i art. 83 ust. 3 pkt 3 i art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2005, Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), zwrócił się o przeprowadzenie kontroli stacji pojazdów i cofnięcie diagnoście H S uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. W dniu [...] r. poświadczył on bowiem nieprawdę w zaświadczeniu o przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu marki [...] odnośnie faktycznej daty wykonania tego przeglądu w ten sposób, że przekreślił datę [...] r. i wpisał [...] r. H S dopuścił się tego czynu jako diagnosta uprawniony do wykonywania badań technicznych pojazdów i wystawiania dokumentów z upoważnienia P M L . P M L po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wydał dnia [...] decyzję Nr[...] , orzekającą o cofnięciu H S uprawnienia diagnosty Nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów, wydanego mu dnia [...] r. przez P M L . H S odwołał się od tej decyzji. S K O w L decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. H S zaskarżył decyzję II instancji do W S A we W . W uzasadnieniu zarzucił, że postępowanie administracyjne jest wynikiem wyroku S R w L za czyn z art.[...] , będącego konsekwencją dobrowolnego przyznania się skarżącego do poświadczenia nieprawdy w wydanym przez siebie zaświadczeniu o badaniu technicznym pojazdu oraz złożenia wniosku o skazanie bez przeprowadzania rozprawy. Skarżący wskazał, że w odwołaniu z dnia [...] r. wyjaśnił organowi II instancji, że powyższa sytuacja związana była z wprowadzeniem go przez P R w L w błąd. Kolegium nie uwzględniło tej okoliczności, jak również tego, że skarżący dokonał zmiany daty bezinteresownie i opatrzył ją własnym podpisem. Nie miał bowiem nic do ukrycia. Kolegium stwierdziło, że zmiana daty spowodowała przesunięcie daty kolejnego badania pojazdu na dzień [...] r. Nie jest to prawda, gdyż data kolejnego badania nie została zmieniona. Kolegium zignorowało też przepis art. 16 § 1 Kodeksu postępowania karnego i nie uwzględniło nieprawidłowego zachowania P R w L , która niesprawiedliwie, wyłącznie względem skarżącego i z pominięciem innych skazanych sądownie diagnostów ukarała go po raz kolejny, tym razem poprzez złożenie wniosku o pozbawienie uprawnień diagnosty. Pozbawiła go pracy oraz środków do życia. Skarżący podniósł ponadto, że jego obecna sytuacja finansowa nie pozwala mu na wznowienie postępowania karnego. Jest bez pracy i nie ma możliwości zlecenia sprawy kancelarii adwokackiej. Wyraził też rozczarowanie działaniami organów Państwa stwierdzając, że najgorsze co mógł zrobić, to uczciwie przedstawić sytuację, wierząc w sprawiedliwość i rzetelność funkcjonariuszy państwowych. W odpowiedzi na skargę S K O w L stwierdziło, że zarzuty podniesione przez skarżącego nie znajdują oparcia w stanie faktycznym oraz prawnym sprawy. Mając na uwadze treść skargi, co do zasady tożsamą z zarzutami odwołania, Kolegium podtrzymało argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, która przedstawia się następująco. W pierwszej kolejności organ II instancji powołał się na materialnoprawną postawę zaskarżonej decyzji, którą stanowi art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2005, Nr 108, poz. 908 z późn. zm.). Według tego przepisu, S cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Z przepisu tego wynika jasno, że S jest obowiązany do cofnięcia uprawnień diagnoście w każdym przypadku, gdy w toku przeprowadzonej kontroli stwierdzi niezgodność pomiędzy wydanym zaświadczeniem albo dokonanym wpisem do dowodu rejestracyjnego pojazdu a stanem faktycznym lub obowiązującymi przepisami prawa. W ustawie brak jest jakichkolwiek przesłanek negatywnych, których wystąpienie mogłoby wyłączać wydanie decyzji o cofnięciu diagnoście posiadanych uprawnień. W szczególności nie ma możliwości wydania decyzji o różnej treści w zależności od postawy strony postępowania, której zarzucono naruszenie przepisów art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym lub art. 271 Kodeksu karnego. Dla odpowiedzialności administracyjnoprawnej strony nie ma też znaczenia dotychczasowy sposób wykonywania obowiązków diagnosty. Z charakteru tego zawodu wynika bowiem, iż diagnosta jest zobowiązany do stałego, zgodnego z prawem i stanem faktycznym wykonywania swych zadań. Takie zachowanie powinno być standardem, a nie czynnikiem wyróżniającym diagnostę. Mając to na uwadze organ II instancji stwierdził, że w dniu [...] r. w toku kontroli stacji kontroli pojazdów przy [..] w L prowadzonej przez Ł J P H –U "[...] " w J , ustalono, że H S w dniu [...] r. jako diagnosta przeprowadził pierwsze badanie techniczne sprowadzonego z zagranicy samochodu marki [...] Następnie w dniu [...] r. bez wykonania badań diagnostycznych poświadczył nieprawdę w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu tego samochodu w zakresie faktycznej daty przeprowadzenia badania w ten sposób, że przekreślił datę [...] r. i wpisał datę [...] r. Fakt ten stwierdzono w znajdującym się w aktach sprawy protokole kontroli. H S w zeznaniu potwierdził, iż przekreślił datę faktycznego badania i wpisał datę [...] r. W dniu [...] r. S R w L w sprawie o sygn. akt [...] uznał H S za winnego popełnienia powyższego czynu. Dnia [...] r. ten wyrok stał się prawomocny. Organ II instancji, powołując się na dokonane ustalenia, stwierdził, że H S wypełnił swym zachowaniem uregulowaną w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym przesłankę cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych w postaci wydania przez diagnostę zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Organ nie podzielił stanowiska skarżącego, zgodnie z którym K rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji nie uwzględniło okoliczności podnoszonych przez skarżącego. Według organu, przeanalizował on w pełni sytuację H S . Nie zmieniło to faktu, że skarżący w sposób bezsporny poświadczył nieprawdę w zaświadczeniu o przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu marki [...] co do faktycznej daty wykonania przeglądu. Miała do niego zastosowanie sankcja z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Na administracyjnoprawne konsekwencje zachowania skarżącego nie mogło mieć wpływu działanie P R w L , jak też zarzucany p wybiórczy sposób traktowania poszczególnych diagnostów, którym udowodniono popełnienie takiego samego czynu, co skarżącemu. S K O w L , uwzględniając dokonane ustalenia oraz argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wniosło zatem o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2005, Nr 108, poz. 908 z późn. zm.). Według art. 84 ust. 3 pkt 2 tej ustawy, Starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Z konstrukcji tego przepisu, a w szczególności ze zwrotu "starosta cofa", wynika, że starosta ma obowiązek cofnięcia uprawnień diagnoście, gdy w toku przeprowadzonej kontroli stwierdzi niezgodność pomiędzy wydanym zaświadczeniem albo dokonanym wpisem do dowodu rejestracyjnego pojazdu a stanem faktycznym lub obowiązującymi przepisami prawa. Ustawa nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączyłby wydanie takiej decyzji. W szczególności decyzja nie jest uzależniona od motywów, którymi się kierował diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Na treść wydanej decyzji nie może też wpłynąć dotychczasowy sposób wykonywania obowiązków diagnosty. Diagnosta jest bowiem zobowiązany do stałego, zgodnego z prawem i stanem faktycznym wykonywania swych zadań. Organ II instancji trafnie zatem stwierdził, że nienaganne, zgodne z prawem wykonywanie obowiązków przez diagnostę jest standardem, a nie cechą zasługującą na wyróżnienie. Skarżący nie kwestionuje, że poświadczył nieprawdę. Przyznał się do tego dobrowolnie i został za to ukarany prawomocnym wyrokiem S R w L . Poniesienie odpowiedzialności karnej za ten czyn nie zwalnia go od odpowiedzialności administracyjnoprawnej na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dla tej odpowiedzialności nie ma znaczenia niesprecyzowane przez skarżącego wprowadzenie go w błąd przez P R w L . Według Sądu, K zatem słusznie nie uwzględniło tej okoliczności rozpatrując odwołanie. Od odpowiedzialności administracyjnoprawnej nie może skarżącego uwolnić podnoszony przez niego fakt bezinteresownego poświadczenia nieprawdy, nieprzesunięcie daty kolejnego badania technicznego pojazdu ani niesprawiedliwość P R w L , polegająca na niewyciąganiu konsekwencji wobec innych diagnostów poświadczających nieprawdę. Podnoszone przez skarżącego pozbawienie go środków do życia jest konsekwencją dokonanego naruszenia prawa, a nie okolicznością, która mogłaby go uwolnić od odpowiedzialności administracyjnoprawnej. Zatem zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organ I instancji zgodnie z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym zasadnie pozbawił skarżącego uprawnień diagnosty, a organ II instancji zasadnie utrzymał tę decyzję w mocy. Biorąc powyższe pod uwagę, W S A uznał, że skarga nie jest uzasadniona i nie podlega uwzględnieniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), W S A orzekł jak w sentencji wyroku.