IV SA/Wa 2108/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. - oddala skargę - IV SA/Wa 2108/08 UZASADNI EN I E Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskutek rozpatrzenia zażalenia M. P., na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art.144 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2008 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. [...] w obrębie [...], położonej w P. przy ulicy [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowa działka położona jest w granicach układu urbanistyczno-architektonicznego miasta P. wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. z dnia [...] listopada 1959 r. W związku ze swoim położeniem w bliskim sąsiedztwie linii brzegowej rzeki N. przy zjeździe z mostu działka ta postrzegana jest ze stanowiska konserwatorskiego jako pełniąca funkcję pola ekspozycji widokowej na zabytkowe centrum miasta P. Minister podniósł, iż przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji nie określa powierzchni planowanego obiektu, zaś zakres projektowanych prac oraz przedłożona przez inwestora "Analiza możliwości przeznaczenia terenu pod realizację wielofunkcyjnego obiektu handlowo-usługowego na dz. ew. [...] w P." wskazują na plany realizacji obiektu o znacznej kubaturze i powierzchni do 4300 metrów kwadratowych. Ponadto w projekcie decyzji w sposób wadliwy określono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jako dwie kondygnacje nadziemne, co zdaniem organu, pozostaje w sprzeczności z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadkach braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej rozporządzeniem. Przywołany wyżej przepis stanowi, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku, co oznacza, iż powyższy parametr ustalany dla nowej inwestycji winien być wyrażony w metrach. 1 IV SA/Wa 2108/08 Organ podkreślił, iż planowana inwestycja przyczyniłaby się do degradacji historycznego układu poprzez nowego ahistorycznego rozwiązania architektonicznego, jakim jest obiekt o znacznej i zwartej, dużej bryle. Wprowadzenie w projekcie decyzji o warunkach zabudowy zapisu, że "forma i układ bryły budynku powinien nawiązywać do lokalnych tradycji i cech regionalnych" natomiast elewacją frontową powinien on nawiązywać do "tradycyjnych form miejskich", nie zmienia -zdaniem Ministra - faktu, że planowana jest budowa budynku wielkokubaturowego, która niesie ze sobą zagrożenie zakłócenia relacji przestrzennych, koniecznych dla zachowania charakteru i struktury historycznego układu urbanistyczno-architektonicznego miasta P. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej braku uznania dowodów przedłożonych w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, Minister wskazał, że nie miały one wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Przedłożona bowiem przez stronę "Analiza ekofizjograficzna" dotyczy kwestii pozostających poza kompetencjami organu konserwatorskiego, natomiast w/w "Analiza możliwości przeznaczenia terenu pod realizację..." w swoich ustaleniach znacznie odbiega od parametrów ujętych w uzgadnianym projekcie decyzji o warunkach zabudowy. Skargę na powyższą decyzję wniósł M. P., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego tj. art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust.4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na wadliwej wykładni tego przepisu i jego niewłaściwym zastosowaniu. Organ uzgadniający dokonał oceny całokształtu projektu decyzji, a uprawiony był wyłącznie do oceny jego treści w zakresie objętym właściwością organu konserwatorskiego. Skarżący wskazał nadto na naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań zmierzających do wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, które to ustalenia pozwoliłby dopiero na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżącego uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie odpowiada wymogom wynikającym z przepisu art. 107 § 3 k.p.a gdyż nie zawiera obligatoryjnego elementu jakim jest uzasadnienie prawne i faktyczne. W konsekwencji powyżej wskazanych naruszeń zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu prowadzonym w sposób podważający zaufanie obywateli do organów państwa. 2 IV SA/Wa 2108/08 Wskazując na powyższe naruszenia prawa, skarżący wniósł o uchylenia w całości przedmiotowego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Sąd oddalił skargę albowiem uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w granicach wyznaczonych przez ww. przepisy Sąd nie stwierdził, aby postanowienie to zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego lub procesowego, uzasadniającym jego uchylenie. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w świetle art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) następuje m.in. po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków, którego zgoda jest wymagana w odniesieniu do obszarów objętych ochroną konserwatorską. Ponadto kompetencje organów ochrony zabytków, przedmiot, zakres i formy ochrony zabytków określają przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). Teren, na którym skarżący planuje budowę obiektu handlowo-usługowego, jest objęty ochroną konserwatorską na podstawie decyzji Konserwatora Zabytków w W. z dnia [...] listopada 1959r., wpisującej do rejestru zabytków zespół urbanistyczno-architektoniczny oraz warstwy kulturowe miasta P., figurujące obecnie w Księdze Rejestru Zabytków Województwa [...] pod numerem [...]. W świetle art. 6 ust. 1 pkt 1 powołanej powyżej ustawy przedmiotem ochrony konserwatorskiej są zabytki nieruchome będące układami urbanistycznymi, 3 IV SA/Wa 2108/08 ruralistycznymi i zespołami budowlanymi (lit. b), dziełami architektury i budownictwa (lit. c). W wyniku tego, działalność inwestorska w strefach podlegających ochronie konserwatorskiej, podporządkowana jest ścisłym wymogom konserwatorskim. Uzgodnienia dokonywane przez organy konserwatorskie w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mają charakter uznania administracyjnego. Sąd dokonując kontroli kwestionowanego rozstrzygnięcia nie dopatrzył się, aby stanowisko organu konserwatorskiego w niniejszej sprawie przekroczyło granice uznawania administracyjnego, miało charakter arbitralny, czy też dowolny. Minister Kultury rozpoznając zażalenie skarżącego dokonał, w ocenie Sądu, wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia przekonująco umotywował odmowę uzgodnienia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Uprawnione jest stanowisko organu, iż konieczność zachowania prawidłowej relacji między krajobrazem naturalnym i powiązanym z nim zabytkowym zespołem miejskim, która była podstawą objęcia tego terenu wpisem do rejestru zabytków nie pozwala na pozytywne uzgodnienie przedstawionego przez organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy projektu decyzji zawierające istotne z punktu widzenia ochrony konserwatorskiej braki w zakresie parametrów planowanego obiektu. Słusznie podkreślił organ, że skoro przedmiotem niniejszego uzgodnienia był projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji obiektu handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, obiektu małej gastronomii, wiaty na wózki zakupowe, parkingu na ok. 140 miejsc, znaków reklamowych, drogi dojazdowej oraz na przebudowie rowu wodnego, muru oporowego, przebudowie części "[...]" i przebudowie kolizji urządzeń ulicy [...] w P., na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w obrębie [...] w P., to powinien on zawierać parametry wszystkich elementów kubaturowych i urządzeń reklamowych. Należy podzielić stanowisko organu, iż w warunkach niniejszej sprawy istotne znaczenie dla ochrony konserwatorskiej przedmiotowego terenu ma określenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej planowanego przez skarżącego obiektu w taki sposób, ażeby organ nadzoru konserwatorskiego mógł ocenić, czy wysokość ta nie spowoduje zakłócenia relacji przestrzennych, koniecznych dla zachowania charakteru i struktury historycznego układu urbanistyczno-architektonicznego miasta P. Rzeczą 4 IV SA/Wa 2108/08 oczywistą jest , że jednoznaczne określenie tej wysokości możliwe jest jedynie poprzez wskazanie jej w metrach . Posłużenie się natomiast ilością kondygnacji, jak to uczyniono w projekcie decyzji, nie pozwala na dokonanie ustalenia w tym przedmiocie, bowiem z projektu decyzji nie wynika jaka jest dopuszczalna wysokość poszczególnych kondygnacji. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znajdując podstaw do uznania , że zaskarżone postanowienie narusza obowiązujące prawo -na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153 , poz. 1270 ze zm.) -skargę oddalił.