VI SA/Wa 66/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Komisja Nadzoru Finansowego decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] utrzymała w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...], którą nałożono na A. Z. (dalej także skarżący), karę pieniężną w wysokości 100 000 zł wobec stwierdzenia, iż dopuścił się naruszenia art. 69 ust. 1 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. Nr 184, poz. 1539 z późn. zm.). Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w celu ustalenia, czy skarżący dopuścił się naruszenia art. 69 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 97 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o ofercie polegającego na niewywiązaniu oraz nienależytym wywiązywaniu się z obowiązków informacyjnych, a także nieogłoszeniu wezwania do zapisywania się na sprzedaż lub zamianę akcji w zakresie akcji Emitenta. W toku postępowania organ przeprowadził czynności wyjaśniające, w tym odebrał ustne i pisemne wyjaśnienia od skarżącego. Organ ustalił, że skarżący trzykrotnie naruszył art. 69 ustawy o ofercie poprzez: 1. niewywiązanie się w terminie z obowiązków informacyjnych wobec Komisji Papierów Wartościowych i Giełd oraz wobec Emitenta w związku z dokonaniem transakcji nabycia akcji Emitenta w dniu 14 listopada 2005 r. (data rozliczenia - 17 listopada 2005 r.) - termin na dokonanie zawiadomienia Komisji Papierów Wartościowych i Giełd i Emitenta upływał z dniem 21 listopada 2005 r., zaś skarżący przekazał stosowne zawiadomienie w dniu 22 listopada 2005 r. Skarżący nie wykonał ciążącego na nim obowiązku informacyjnego wobec organu nadzoru i wobec Emitenta w terminie. Dokonując przedmiotowego nabycia, zaangażowanie inwestora w F. S.A. przekroczyło poziom 5% w ogólnej liczbie głosów na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy - dalej [...] – F. S.A. i osiągnęło poziom 5,612956% w ogólnej liczbie głosów - naruszenie art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, 2. niewywiązanie się z obowiązków informacyjnych wobec Komisji Papierów Wartościowych i Giełd oraz wobec Emitenta w związku z dokonaniem w dniu 22 listopada 2005 r. transakcji nabycia akcji Emitenta (data rozliczenia - 25 listopada 2005 r.) - termin wywiązania się z obowiązku informacyjnego upływał w dniu 29 listopada 2005 r. Skarżący nie wykonał ciążącego na nim obowiązku informacyjnego wobec organu nadzoru i wobec Emitenta. Dokonując przedmiotowego nabycia zaangażowanie Inwestora w F. S.A. przekroczyło poziom 10% w ogólnej liczbie głosów na WZA F. S.A. i osiągnęło 10,240053% w ogólnej liczbie głosów - naruszenie art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, 3. nienależyte wywiązanie się z obowiązków informacyjnych wobec Komisji Papierów Wartościowych i Giełd oraz wobec Emitenta w związku z dokonaniem transakcji zbycia akcji Emitenta w dniu 24 listopada 2005 r. (data rozliczenia - 29 listopada 2005 r.). Ostateczny termin na przekazanie przedmiotowego zawiadomienia upływał w dniu 3 grudnia 2005 r., lecz skarżący nie wykonał ciążącego na nim obowiązku informacyjnego należycie wobec organu nadzoru i wobec Emitenta. Dokonując przedmiotowego zbycia zaangażowanie Inwestora w akcje F. S.A. uległo obniżeniu z poziomu 10,105315%) w ogólnej liczbie głosów na WZA Spółki do poziomu 9,999997 % w ogólnej liczbie głosów na WZA F. S.A. Zawiadomienie skarżącego datowane na dzień 24 listopada 2005 r. (przekazane zarówno organowi nadzoru, jaki i Emitentowi) zawierało błędne wskazanie o posiadaniu 10% udziału w ogólnej liczbie głosów na dzień 24 listopada 2005 r. - naruszenie art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie. Jednocześnie organ stwierdził, iż doszło do naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie poprzez nieogłoszenie wezwania do zapisywania się na sprzedaż lub zamianę akcji w związku z nabyciem akcji Emitenta powodujących zwiększenie udziału w ogólnej liczbie głosów na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy F. S.A. powyżej 10% w okresie krótszym niż 60 dni, tj. w okresie od dnia dokonania pierwszej transakcji w dniu 14 listopada 2005 r. do dnia 22 listopada 2005 r. W ramach wywiązania się z obowiązków informacyjnych, o których mowa w pkt 2-3 Inwestor przekazał jedno zawiadomienie datowane na dzień 24 listopada 2005 r., które jak już wyżej wskazano, zawierało błędne wskazanie o posiadaniu 10% w ogólnej liczbie głosów na dzień 24 listopada 2005 r. Konsekwencją ustalenia wskazanych wyżej uchybień było wydanie przez Komisję Nadzoru Finansowego decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 100 000 złotych. Następnie skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. W ocenie skarżącego, organ błędnie zakwalifikował popełnione przez niego czyny. Wskazał, iż ustalenie decyzji w zakresie niewywiązania się z obowiązków informacyjnych wobec Komisji Papierów Wartościowych i Giełd i Emitenta w związku z dokonaniem transakcji nabycia akcji Emitenta w dniu 14 listopada 2005 r. (data rozliczenia -17 listopada 2005 r.) stoi w sprzeczności ze stanem faktycznym, w tym także wynikającym z zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący poinformował bowiem o przedmiotowych transakcjach organ nadzoru i Emitenta w dniu 22 listopada 2005 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej, czyli o jeden dzień za późno. Wskazał również, że przekazał taką informację do Emitenta w dniu 21 listopada 2005 r. (czyli w ustawowym terminie) za pośrednictwem faksu, na dowód czego przedstawił billing telefoniczny. Wobec powyższego, w ocenie skarżącego nieuzasadnionym jest zarzut organu co do braku notyfikacji w ogóle, uzasadnionym jest natomiast zarzut, że opóźnił się on o jeden dzień z przekazaniem informacji do organu nadzoru, zachowując jednocześnie ustawowy termin zawiadomienia Emitenta. Ponadto, w opinii skarżącego, analogiczny zarzut należy podnieść wobec ustaleń dokonanych w tych częściach osnowy zaskarżanej decyzji, które wskazywały na niewywiązanie się z obowiązku informacyjnego wobec organu nadzoru oraz wobec Emitenta w związku z dokonaniem w dniu 22 listopada 2005 r. transakcji na akcjach Emitenta oraz nienależyte wywiązanie się z obowiązku informacyjnego w związku z dokonaniem transakcji zbycia w dniu 24 listopada 2005 r. (data rozliczenia odpowiednio: 25 i 29 listopada 2005 r.). W tym zakresie skarżący podniósł, że jednym zawiadomieniem datowanym na dzień 24 listopada 2005 r. poinformował, że: 1) nabył w okresie od 21 do 24 listopada 2005 r. akcje Emitenta w liczbie 871.195 sztuk, co stanowiło 5,86% akcji w kapitale zakładowym i dawało 871.195 głosów na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy Emitenta, 2) przed nabyciem posiadał 613.165 sztuk akcji Emitenta, 3) stan posiadania akcji Emitenta przez skarżącego wynosił 1.484.360 sztuk akcji, co stanowiło 10% w kapitale zakładowym Emitenta i dawało tyle samo głosów na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy Emitenta, 4) nie zamierzał zwiększać udziału w ogólnej liczbie głosów w okresie 12 miesięcy od zawiadomienia. Skarżący podniósł, iż uchybienia wskazane w tych ustaleniach związane są z błędnym stanowiskiem organu, w myśl którego nawet w przypadku zakupu akcji przekraczających w tym przypadku 10% w ogólnej liczbie głosów na WZA spółki publicznej, dokonanego w wyniku błędu rachunkowego skarżącego i niezwłocznie przez niego skorygowanego poprzez zbycie odpowiedniej liczby akcji (co zostało wykazane w postępowaniu administracyjnym) tak, aby nie został przekroczony poziom 10% w ogólnej liczbie głosów na WZA Emitenta, miał on obowiązek dokonać odrębnego zawiadomienia o nabyciu akcji powodującym przekroczenie progu 10% i odrębnego zawiadomienia o zmniejszeniu stanu posiadania do 10%. Zdaniem strony w przypadku zbycia akcji dokonanego w dniu 24 listopada 2005 r., organ dodatkowo uznaje za uchybienie poinformowanie, iż skarżący posiada 10% akcji w sytuacji gdy dysponował liczbą 1.484.360 akcji, co stanowiło 9,999997% kapitału i akcji Emitenta. W ocenie skarżącego, zaskarżona decyzja kwalifikuje błąd rachunkowy popełniony przez niego w dniu 22 listopada 2005 r. w zakresie zakupu akcji Emitenta (w wyniku których zwiększył swe zaangażowanie w akcje Emitenta do poziomu 10,240053% w ogólnej liczbie głosów na WZA Emitenta) jako naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie. Przyznał, że wprawdzie naruszył zakaz wynikający ze wspomnianego przepisu, lecz naruszenie to wynikało wyłącznie z błędu rachunkowego i nie było działaniem świadomym i zamierzonym, o czym świadczyć mają niezwłoczne działania korygujące polegające na zbyciu odpowiedniej liczby akcji w dniach 23 i 24 listopada 2005 r. Zdaniem skarżącego, w toku postępowania organ naruszył swoim działaniem art. 7 i 12 § 1 k.p.a. Podniósł, iż w sprawie nie został zebrany w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, w tym organ nie uwzględnił żądań skarżącego o przeprowadzenie dowodów z przedstawionych przez niego raportów bieżących oraz z zeznań pracowników domów maklerskich. Przeprowadzenie tego dowodu pozwoliłoby wyjaśnić okoliczności, w których doszło do wzmiankowanego już wyżej błędu rachunkowego skarżącego oraz ustalić stopień jego zawinienia. Podnosząc zarzut naruszenia zasady szybkości postępowania administracyjnego - art. 12 k.p.a. - wskazał, że postępowanie wyjaśniające w sprawie trwało dłużej niż przewidziane prawem 6 miesięcy, zaś postępowanie "w sprawie nałożenia kary pieniężnej" (tj. administracyjne), trwało od dnia [...] czerwca 2007 r. Dodatkowo skarżący podniósł, iż organ przy wydawaniu decyzji administracyjnej nie uwzględnił w ogóle stopnia zawinienia w popełnieniu zarzucanych i sankcjonowanych czynów, zaś opis samych czynów ustalono z pominięciem istotnych okoliczności związanych z jego aktywnością w obrocie w dniach od 14 do 24 listopada 2005 r. akcjami Emitenta. Zdaniem skarżącego, organ nie ustosunkował się do wyjaśnień skarżącego, który wskazywał przekonująco okoliczności, w których doszło do popełnienia przez niego czynów - związanych z trudnościami w ustaleniu stanu rachunków oraz błędami rachunkowymi w obliczaniu akcji przy ich nabywaniu. Podkreślił, że dla ustalenia stopnia zawinienia winno mieć znaczenie również i to, że w czasie dokonywania zarzucanych operacji skarżący miał małe doświadczenie w obrocie giełdowym, zaś obowiązujące wówczas regulacje prawne obowiązywały bardzo krótko. Jednocześnie skarżący w toku postępowania złożył wniosek o wyłączenie od rozpoznawania sprawy i podejmowania czynności w sprawie szeregu pracowników urzędu oraz Przewodniczącego KNF. Organ rozpoznając niniejszy wniosek w świetle art. 24 § 3 k.p.a. uznał, że nie spełnia on wymogów formalnych, gdyż, okoliczności przywołane przez skarżącego nie zostały zindywidualizowane co do poszczególnych osób objętych wnioskiem. Skarżący pomimo prawidłowo doręczonego wezwania do uzupełnienia braków formalnych tego wniosku, nie uzupełnił go i organ pozostawił niniejszy wniosek bez rozpoznania. Wniosek o wyłączenie Przewodniczącego KNF został ponowiony w piśmie złożonym w KNF w dniu [...] września 2008 r. Organ wskazał, że rozpoznanie go było niecelowe, bowiem Przewodniczący KNF nie brał udziału w posiedzeniu w dniu [...] września 2008 r. Organ badając ponownie sprawę uznał, że analiza sprawy nie wskazała okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. w zakresie nałożenia kary pieniężnej wobec stwierdzenia naruszenia przepisów prawa. KNF nie podzielił argumentacji zawartej we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W ocenie organu, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżący dopuścił się naruszenia art. 69 ust. 1 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie dokonując transakcji na akcjach Emitenta. Dlatego też, organ utrzymał w mocy swą decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. w sprawie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 100 000 zł wobec stwierdzenia, iż dopuścił się on naruszenia art. 69 ust. 1 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie poprzez niewywiązanie się i nienależyte wywiązanie się z obowiązków informacyjnych wobec organu nadzoru i wobec Emitenta w związku z dokonaniem transakcji na akcjach Emitenta. Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.) z powodu ich wydania przez Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego (decyzja z [...] kwietnia 2008 r.) lub z jego upoważnienia, a zatem z naruszeniem przepisów o właściwości, określonych w art. 97 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 23 ustawy z 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych oraz art. 12 ust. 2 pkt 4 lit. y ustawy z 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. Nr 157, poz. 1119 z późn. zm.). Równocześnie, podobnie jak we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wskazał na brak właściwego uzasadnienia wysokości nałożonej na skarżącego kary. Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu: 1. naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, a to: art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zabranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, art. 78 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie wniosków dowodowych strony w zakresie przesłuchania świadków, a także naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, że przedstawione zestawienie, w którym wskazano wysłanie przesyłek faksowych w dniu 21 listopada 2005 r. na numer [...] nie dokumentuje dokonanej notyfikacji emitentowi akcji; 2. naruszenie przepisu art. 97 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. Nr 184, poz. 1539 z późn. zm.) poprzez ustalenie kary pieniężnej w nadmiernej wysokości i w sposób dowolny, bez uwzględnienia okoliczności naruszenia obowiązków informacyjnych i stopnia zawinienia strony, a także w wysokości odmiennej niż nakładana w podobnych przypadkach na inne osoby, przy czym uzasadnienie ustalenia wysokości nałożonej kary dokonane zostało wyłącznie z przytoczeniem klauzul niedookreślonych, bez konkretnego wskazania jakiego uszczerbku doznał interes społeczny (rozumiany jako interes uczestników rynku kapitałowego) poprzez opóźnienie w spełnieniu obowiązków informacyjnych przez skarżącego, a także jakie przesłanki, konkretnie, uzasadniają wysokość nałożonej kary. W uzasadnieniu pierwszego z zarzutów skarżący wskazał na brzmienie art. 12 ust. 2 pkt 4 lit. y ustawy z 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. Nr 157, poz. 1119 z późn. zm.). Skarżący zwrócił uwagę, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2008 r. została podpisana przez Przewodniczącego Komisji, a w przypadku decyzji z [...] września 2008 r. przez osobę upoważnioną przez Przewodniczącego Komisji. Tak więc, wydanie przedmiotowych decyzji wprawdzie ze wskazaniem jako organu właściwego Komisji Nadzoru Finansowego, ale podpisanych tylko przez wskazane wyżej osoby, traktować należy, w świetle treści art. 107 § 1 k.p.a., jako wydane przez organ, który je podpisał. Upoważnienia do podpisania decyzji osoby innej niż właściwy organ - Komisję Nadzoru Finansowego - nie można przy tym szukać w regulacji przepisu art. 11 ust. 3 ustawy z 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym, bowiem upoważnienie do podpisywania uchwał w imieniu Komisji Nadzoru Finansowego przez Przewodniczącego, a w razie jego nieobecności przez upoważnionego przez niego Zastępcę Przewodniczącego dotyczy wyłącznie uchwał Komisji i nie może być rozszerzana na decyzje administracyjne. Skarżący podkreślił, że decyzje administracyjne, do których wydania właściwy jest organ kolegialny, będące oświadczeniami woli tego organu, są ustalane poprzez podjęcie uchwały przez organ kolegialny, a sama decyzja w swej treści winna wskazywać osoby, które uczestniczyły w podjęciu decyzji i zostać przez te osoby podpisana. Przepisy szczególne mogą przewidywać odstępstwa od tej zasady, jednak w jej ocenie, nie można uznać, że takim odstępstwem jest upoważnienie wskazane w art. 11 ust. 3 wskazanej ustawy. Odnośnie natomiast drugiego zarzutu, skarżący wskazał, że w jego ocenie organ błędnie ustalił stan faktyczny, co doprowadziło do sprzecznego z okolicznościami sprawy opisu czynu, jakiego zdaniem organu dopuścił się skarżący, a ponadto bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych strony w zakresie przesłuchania świadków nie pozwoliło ustalić wszystkich okoliczności zakupu akcji przez skarżącego i sposobu wypełnienia obowiązków notyfikacyjnych przez stronę. Oddalenie wniosku o przesłuchanie tych świadków jest bezzasadne, bowiem - wbrew twierdzeniu organu - strona należycie wskazała przedmiot dowodu. Także nie uznanie za wiarygodne dowodu z zestawienia wysłanych z nr telefonu [...]przesyłek faksowych, dokumentujących wysłanie zawiadomienia w dniu 21 listopada 2005 r. na numer [...] nosi cechy dowolności, a domaganie się wskazania do kogo należy przedmiotowa stacja telefoniczna, bądź "potwierdzenia za zgodność" tego dokumentu nie znajduje usprawiedliwienia, zwłaszcza, że transakcja będąca przedmiotem powyższego zawiadomienia stała się przedmiotem komunikatu emitenta. Zdaniem strony, zarzut niewspółmierności kary do uchybienia skarżącego w wypełnieniu obowiązków notyfikacyjnych, a przez to naruszenia przepisu art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. Nr 184, p. 1539 z późn. zm.) jest o tyle uzasadniony, że choć wskazany przepis ustalenia wysokości kary czyni przedmiotem uznania administracyjnego, to jednak wymiar kary winien zostać należycie uzasadniony, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Komisja Nadzoru Finansowego w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów o właściwości wskazał, że z treści art. 11 ust. 1 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym wynika, że KNF jako organ kolegialny wydaje decyzje administracyjne w formie uchwał. Natomiast w myśl ust. 3 tegoż artykułu uchwałę KNF podpisuje Przewodniczący a w razie jego nieobecności, upoważniony przez niego Zastępca, co nie oznacza, że została ona wydana jednoosobowo. Nie ma tu mowy o nieuprawnionym rozszerzaniu art. 11 ust. 3 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym na decyzje administracyjne, skoro zgodnie z brzmieniem art. 11 ust. 1 tej ustawy decyzje administracyjne wydawane są przez Komisję w drodze podejmowanych przez ten organ uchwał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustosunkowując się do zarzutu i argumentacji strony wskazującej na nieważność decyzji z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości należy stwierdzić, że jest ona nietrafna, albowiem treść art. 11 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. Nr 157, poz. 1119 z późn. zm.) przesądza o tym, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie doszło do jakichkolwiek uchybień proceduralnych. Wbrew twierdzeniom strony obie decyzje, co wynika z ich treści zostały wydane przez Komisję Nadzoru Finansowego, która jako organ kolegialny podejmuje uchwały, w tym wydaje decyzje administracyjne i postanowienia, określone w przepisach odrębnych, które w imieniu tej Komisji podpisuje Przewodniczący Komisji, a w razie jego nieobecności upoważniony przez niego Zastępca Przewodniczącego. W tym stanie prawnym przepisy prawa nie wprowadzają obowiązku podpisania uchwały przez każdego z członków komisji, lecz do złożenia podpisu upoważniają Przewodniczącego Komisji bądź w razie jego nieobecności Zastępcę Przewodniczącego, co nie oznacza, że została ona wydana przez te podmioty. Tak więc skarga strony z dnia [...] grudnia 2008 r. w istocie dotyczy decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] września 2008 r. a nie Przewodniczącego tej Komisji. Decyzję w formie uchwały podjęła Komisja, zaś Przewodniczący decyzję w imieniu Komisji podpisał. Odnosząc się do następnego zarzutu skargi, wykazującego, że organ przy wydawaniu decyzji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 77 § 1 k.p.a., 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Sąd uznał go za niezasadny. W świetle materiału dowodowego zebranego przez organ nie budzi wątpliwości, że skarżący dopuścił się naruszenia art. 69 ust. 1 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. Nr 184, poz. 1539 z późn. zm.), które to naruszenia zostały szczegółowo opisane przez organ w zaskarżonych decyzjach. Swoim zachowaniem skarżący wypełnił dyspozycję art. 97 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy, skutkującą zastosowaniem sankcji administracyjnej. Należy podkreślić, że odpowiedzialność na podstawie tego przepisu jest odpowiedzialnością obiektywną i niezależną od stopnia winy osoby naruszającej przepisy. Należy zgodzić się z organem, iż okoliczności, o których mieli wypowiedzieć się zgłoszeni przez skarżącego świadkowie P. M. i P. K. nie miały znaczenia dla ustalenia samej odpowiedzialności skarżącego. Ta zaś wynikała z dokumentacji przekazanej przez biura maklerskie oraz z wyjaśnień samej strony. W tym stanie rzeczy organ prawidłowo oddalił wnioski dowodowe skarżącego z zeznań ww. świadków. Osoby te miały się wypowiedzieć na temat realizacji pełnomocnictw, sposobu realizacji decyzji inwestycyjnych strony a także na temat czy w biurze maklerskim istniała praktyka informowania inwestora o konsekwencjach związanych z osiąganiem przez niego określonego poziomu zaangażowania w spółce publicznej. Wszystkie te okoliczności nie miały znaczenia dla toczącej się sprawy, tym bardziej, że prawo nie nakłada na pracowników biur maklerskich obowiązku informowania klientów o konieczności wywiązywania się przez nich z obowiązków informacyjnych i ogłoszenia wezwania w związku z dokonywanymi przez nich inwestycjami w akcje. To inwestor, jak słusznie podkreślił organ, decydujący się na inwestowanie na rynku kapitałowym powinien być świadomy spoczywających na nim obowiązków informacyjnych i wypełniać je zgodnie z przepisami prawa. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ prawidłowo uznał, iż przedstawione przez stronę zestawienie, w którym wskazano wysłanie przesyłek faksowych w dniu 21 listopada 2005 r. na numer [...] nie dokumentuje dokonanej notyfikacji emitentowi akcji albowiem w sprawie nie wykazane zostało ponad wątpliwość, iż spółka F. SA zawiadomienie skarżącego otrzymała. Poza tym strona niejako zaprzecza swoim wyjaśnieniom o powiadomieniu emitenta w dniu 21 listopada 2005 r., skoro nie ulega wątpliwości, że w dniu następnym o transakcji powiadomiła organ nadzoru i spółkę za pośrednictwem poczty polskiej. W tej sytuacji bowiem, skoro emitent został powiadomiony za pomocą faksu, zbędne było powtórne zawiadomienie go drogą pocztową. Sąd nie podzielił również zarzutu strony dotyczącego naruszenia przepisu art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. Nr 184, poz. 1539 z późn. zm.). Przeprowadzone bowiem przez organ postępowanie wyjaśniające oraz postępowanie administracyjne jednoznacznie wykazało, iż A. Z. trzykrotnie naruszył art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie poprzez niewypełnienie w ogóle lub wypełnienie w sposób nienależyty spoczywających na nim obowiązków informacyjnych wobec organu nadzoru oraz wobec emitenta w związku z transakcjami na akcjach F. SA. Dodatkowo skarżący nie zastosował się do treści art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie nie ogłaszając wymaganego przepisami prawa wezwania do zapisywania się na sprzedaż i zamianę akcji F. SA. Tak więc istniała podstawa do zastosowania wobec niego sankcji, o której mowa w art. 97 ust. 1 ustawy o ofercie. Wbrew twierdzeniom strony organ uzasadnił przesłanki, jakimi kierował się ustalając wysokość nałożonej na stronę kary pieniężnej. Wskazał bowiem, że miał na uwadze wielokrotność naruszeń, jak również to, że strona była inwestorem aktywnym i dokonywała wielu transakcji na swych rachunkach, a zatem powinna doskonale znać obowiązujące w tej dziedzinie przepisy prawne. Jednocześnie Komisja uwzględniła przy wymiarze kary okoliczność "łagodzącą" dla skarżącego tj. to, że wprawdzie po terminie, ale jednak przekazał on informację o przekroczeniu 5% w ogólnej liczbie głosów oraz po przekroczeniu 10% w ogólnej liczbie głosów niezwłocznie zmniejszył stan posiadania poniżej 10%. Organ podkreślił również, że nałożona kara ma na celu spowodowanie, aby w przyszłości strona decydując się na dokonywanie inwestycji z większą starannością podchodziła do wypełniania obowiązków ustawowych. Uregulowania prawne, które skarżący naruszył mają na celu zapewnienie prawidłowego funkcjonowania rynku kapitałowego. Wszelkie uchybienia w tym zakresie godzą w interesy inwestorów, którzy są pozbawieni we właściwym czasie informacji o kształtowaniu się akcjonariatu Spółki. Warunkiem koniecznym odpowiedzialności strony nie jest wykazanie konkretnego uszczerbku poniesionego przez inwestorów. Penalizowane jest samo naruszenie obowiązków informacyjnych, nałożonych przepisami prawa. W tej sytuacji nie można uznać, aby Komisja w sposób dowolny ustaliła wysokość kary nałożonej na skarżącego. Podobnie argument strony, iż organ za takie naruszenia wymierza niższe kary nie może zostać uwzględniony, albowiem kary pieniężne nakładane na osoby fizyczne i inne podmioty są powiązane z konkretnymi okolicznościami naruszenia. Jak wyjaśniła Komisja, komunikaty z posiedzeń organu, na których analizę powołał się skarżący zawierają jedynie informację o rodzaju naruszenia i wysokości nałożonej kary pieniężnej, a zatem na ich podstawie nie można wysnuwać wniosków co do średniej wysokości kar pieniężnych, wymierzonych za podobne naruszenie. W tym stanie rzeczy, skoro zarzuty skargi okazały się bezzasadne Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.