II GSK 531/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędziowie NSA Małgorzata Korycińska Cezary Pryca (spr.) Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. Ć., D. Ć. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 6 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 922/08 w sprawie ze skargi J. Ć. na decyzję Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] września 2008 r. [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości po wznowieniu postępowania 1) oddala skargę kasacyjną J. Ć.; 2) umarza postępowanie w sprawie ze skargi kasacyjnej D. Ć. Wyrokiem z dnia 6 marca 2009 r. o sygn. akt II SA/Łd 922/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę J. Ć. na decyzję Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ŁOR ARiMR) w Ł. z dnia [...] września 2008 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (BP ARiMR) w R. M. z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości. Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 28 kwietnia 2005 roku J. Ć. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w R. M. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2005, deklarując jedenaście działek rolnych oznaczonych literami: A - łąka o powierzchni 1,88 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 222, B - łąka o powierzchni 0,70 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 233, C - łąka o powierzchni 0,46 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 240, D - łąka o powierzchni 1,38 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 274, E - łąka o powierzchni 1,36 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 284, F - łąka o powierzchni 1,90 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 288, G - łąka o powierzchni 1,14 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 291, H - łąka o powierzchni 10,65 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 330, I - łąka o powierzchni 0,56 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 343, J - łąka o powierzchni 11,36 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 344, K - łąka o powierzchni 3,70 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 381. Kierownik BP ARiMR w R. M. decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 roku, nr [...], przyznał J. Ć. wnioskowaną płatność na rok 2005 w łącznej wysokości 17 802,81 zł. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. Kierownik BP ARiMR w R. M., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1965 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako k.p.a.), wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie przyznania J. Ć. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005 rok, wskazując, że w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy przeprowadzona została w dniach 14 i 19 grudnia 2007 r. przez inspektorów terenowych Biura Kontroli na Miejscu ŁOR ARiMR kontrola zasadnicza całego gospodarstwa metodą "inspekcji terenowej", która wykazała rozbieżności pomiędzy deklarowaną powierzchnią i uprawami we wniosku o płatności do gruntów rolnych na rok 2007 a ich rzeczywistą powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], Kierownik BP ARiMR w R. M. uchylił decyzję dotychczasową z dnia [...] kwietnia 2006 r. i przyznał J. Ć. płatność bezpośrednią do gruntów rolnych na rok 2005 w łącznej wysokości 13 815,14 zł wynikającą z pomniejszenia należnej kwoty o kwotę w wysokości 2 658,51 zł. W dniu 8 lipca 2008 r. J. Ć. złożył odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, w którym zarzucił braki formalno-prawne polegające na całkowitym pominięciu dwóch jego pisemnych oświadczeń z dnia 18 lipca 2007 roku, jak również załącznika do nich w postaci formularza oświadczenia o sposobie wykorzystania działek rolnych, w których dokonano sprostowania nieprawidłowego numeru działki z 284 na 248 (tzw. czeski błąd) a także działki nr 343 przez stwierdzenie, iż nie jest na niej prowadzona działalność rolnicza. Ponadto zarzucił nieprzeprowadzenie dodatkowej kontroli w obecności strony. Decyzją z dnia [...] września 2008 r., nr [...], Dyrektor ŁOR ARiMR w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 19 grudnia 2007 r. w gospodarstwie rolnym J. Ć., wynika że działki zlokalizowane w ramach działek ewidencyjnych nr: 233, 284, 343 nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. W toku prowadzonego postępowania, producent nie uprawdopodobnił, iż zadeklarowanie działek rolnych na działkach ewidencyjnych porośniętych lasem, nastąpiło z wyłączeniem winy. Organ odwoławczy wykluczył oczywistą omyłkę wnioskodawcy w tym zakresie i wskazał, że wniosek na 2004 r. został wypełniony odręcznie, a nie na komputerze przy szybkim pisaniu. Producent powielał błędy w toku czterech kampanii, które wyjaśnił dopiero w momencie, kiedy stawił się w Biurze Powiatowym w celu złożenia wyjaśnień w zakresie stwierdzonych we wniosku za 2007 r. nieprawidłowości. Skargę na decyzję z dnia [...] września 2008 r., nr [...], oraz utrzymana nią w mocy decyzję organu I instancji, pismem z dnia 23 października 2008 r., wniósł J. Ć. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. Strona skarżąca zakwestionowała powyższe decyzje w całości, żądając ich uchylenia. Skarżący zarzucił niewłaściwą ocenę materiału dowodowego, zebranego w sprawie poprzez nieuznanie tzw. "czeskiego błędu", dotyczącego wskazania nieprawidłowej numeracji działki nr 284 zamiast 248 oraz naruszenie interesu strony wobec nieprzeprowadzenia ponownej kontroli z udziałem zainteresowanych. Podkreślił, iż przeprowadzenie kontroli bez udziału wnioskodawcy, pozbawiło go możliwości działania. W odpowiedzi na skargę, pismem z dnia 26 listopada 2008 r., Dyrektor ŁOR ARiMR w Ł. wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Oddalając skargę J. Ć. WSA w Ł. stwierdził, że spór w sprawie dotyczy powierzchni upraw na działkach, oznaczonych literami B (działka o geodezyjnym numerze 233 i powierzchni upraw zadeklarowanych na 0,70 ha), E (działka o geodezyjnym numerze 284 i powierzchni upraw zadeklarowanych na 1,36 ha) oraz I (działka o geodezyjnym numerze 243 i powierzchni upraw zadeklarowanych na 0,56 ha). Sąd wyjaśnił, iż z protokołu kontroli na miejscu, przeprowadzonej w dniu 19 grudnia 2007 r. w gospodarstwie rolnym J. Ć., metodą inspekcji terenowej, wynika że działki o geodezyjnych numerach ewidencyjnych 233, 284 i 343 nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Działki wspomniane były bowiem porośnięte lasem. Okoliczności tej skarżący nie kwestionował w odniesieniu do działek nr 284 i 343. Podniósł jedynie, iż ich zgłoszenie w tym zakresie dokonane zostało omyłkowo (tzw. czeski błąd), bowiem w istocie płatnościom podlegać winny działki nr 248 o powierzchni 5,25 ha oraz nr 321 o powierzchni 0,10 ha. Jeśli zaś chodzi o działkę nr 233 wskazał, że powierzchnia upraw na tejże działce wynosi 0,30 ha. Wnosząc o przeprowadzenie ponownej kontroli wskazał, iż specyfika prowadzonego przezeń gospodarstwa (rybackiego), rodzi konieczność jego udziału w podejmowanych czynnościach. Sąd I instancji odnosząc się do kwestii "omyłkowego" zgłoszenia do dopłat działek nr 284 i 343 podzielił stanowisko organów, że uchybienie skarżącego nie ma charakteru oczywistej omyłki w rozumieniu art. 19 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE z dnia 30 kwietnia 2004 r. Nr L 141, s. 18 ze zm.). Działka nr 284 została bowiem przezeń zgłoszona wraz ze wskazaniem jej powierzchni (1,36 ha), istotnie odmiennej od powierzchni działki nr 248 (5,25 ha). Z tej samej przyczyny, nie można też traktować zgłoszenia działki nr 343 jako "oczywistej omyłki", w sytuacji gdy działka nr 321 (wskazana w skardze jako omyłkowo niezgłoszona w miejsce działki 343) posiada inną powierzchnię od zadeklarowanej. Rozbieżności we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, dotyczące m.in. ilości działek rolnych, ich powierzchni i rodzajów użytków nie mogą być traktowane jako oczywiste błędy, bowiem opisują w części inny stan faktyczny niż wskazany we wniosku. Sąd I instancji zaznaczył, że skarżący na żadnym etapie postępowania nie podnosił, że działki nr 248 i 321 były przezeń uprawiane. Oznacza to, że błędy w tym zakresie popełnione nie mogły być skorygowane w każdym czasie po złożeniu wniosku. Ustosunkowując się do zarzutu nieprawidłowości, w zakresie ustaleń powierzchni upraw na działce nr 233 Sąd I instancji wskazał, iż zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności załączona dokumentacja fotograficzna kwestionuje ten zarzut. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że liczebność oraz wielkość drzew i krzewów na tej działce, widoczna na zdjęciach nr 1, 2 i 3 wykluczają, by wspomniana działka mogła być utrzymana w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Już w dacie składania wniosku, ubiegający się o pomoc finansową producent rolny powinien podać tylko te grunty rolne, które spełniają warunki do przyznania tych płatności, czyli są utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Sąd I instancji podkreślił, że utrzymywanie gruntów rolnych w dobrej kulturze nie polega wyłącznie na podejmowaniu czynności wymienionych w § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 65, poz. 600 ze zm.), lecz także na spełnianiu innych warunków minimalnych wymienionych w tym rozporządzeniu. Grunty rolne porośnięte drzewami i krzewami nie mogą być natomiast uznawane za utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Ł. z dnia 6 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 922/08, wnieśli D. Ć. i J. Ć. Strona wnosząca skargę kasacyjną zaskarżyła powyższy wyrok w całości, żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: 1. art. 19 Rozporządzenia Komisji nr 796/2004 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że błędne wskazanie przez skarżącego numerów działek oznaczonych literami B, E i I nie ma charakteru oczywistego błędu podlegającego skorygowaniu, 2. art. 68 Rozporządzenia Komisji nr 796/2004 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez sąd, że skarżący ponosi winę za omyłkowe oznaczenie powierzchni działek zgłoszonych do dopłat, co z kolei uzasadnia zmniejszenie skarżącemu płatności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że różnice poszczególnych działek wynikały z tego, że J. Ć. nie dokonywał pomiaru indywidualnego każdej ze zgłoszonych działek, a korzystał w tym zakresie z danych zawartych w wypisie z ewidencji gruntów i budynków. Skoro zatem oczywista omyłka polegająca na wskazaniu we wniosku działki nr 284 w miejsce działki nr 248 miała miejsce na etapie dokonywania spisu działek to oczywiste jest, że pociągnie za sobą dalszy błąd polegający na przypisaniu omyłkowo wskazanej działce jej powierzchni ujętej w ewidencji gruntów i budynków. Jest to więc wtórna omyłka skarżącego a nie celowe działanie zmierzające do wyłudzenia dopłat. Zdaniem kasatora bezzasadne jest twierdzenie Sądu I instancji, że błędy mające charakter oczywistej omyłki nie mogą być skorygowane w każdym czasie, a terminem końcowym jest poinformowanie rolnika o wykrytych nieprawidłowościach lub o planowanej kontroli. Termin określony w art. 15 rozporządzenia Komisji nr 796/2004 nie ma zastosowania do oczywistych omyłek zawartych we wniosku, a taki charakter miała bez wątpienia omyłka skarżącego. Strona wnosząca skargę kasacyjną nie podzieliła stanowiska Sądu I instancji, że działanie J. Ć.i było obarczone winą o jakiej mowa w art. 68 rozporządzenia Komisji nr 796/2004. Aby ustalić, czy zachodzą w stosunku do skarżącego przesłanki wymienione w tym przepisie należy odwołać się do pojęcia winy wypracowanego na gruncie prawa cywilnego, to jest skarżący musiałby mieć świadomość popełnionego błędu. Tymczasem wniosek skarżącego zawierał oczywistą omyłkę, o której istnieniu w czasie kontroli skarżący nie wiedział. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art.174 pkt 1 p.p.s.a. W ramach tej podstawy kasacyjnej strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 19 i art. 68 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 roku ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia rolników, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że błędne wskazanie numerów działek nie ma charakteru oczywistej omyłki oraz uznanie, że skarżący ponosi winę za omyłkowe oznaczenie powierzchni działek zgłoszonych do dopłat. Przedstawiona konstrukcja skargi kasacyjnej jednoznacznie wskazuje, że strona wnosząca skargę kasacyjną nie stawia Sądowi I instancji zarzutu naruszenia przepisów postępowania, co skutkuje tym, że Naczelny Sąd Administracyjny ocenia zasadność zarzutów dotyczących prawa materialnego w oparciu o niekwestionowany stan faktyczny sprawy ustalony w toku postępowania administracyjnego i zaakceptowany przez Sąd I instancji. Z treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wynika jednoznacznie, że naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Zarzut skargi kasacyjnej odnosi się tylko do jednej z form naruszenia prawa materialnego, to jest do niewłaściwego zastosowania. Przypomnieć więc należy, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego jest uchybieniem, które polega w istocie na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, iż stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (vide Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s 367). W związku z powyższym podkreślić należy, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może zatem być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (vide wyrok NSA z 9.06.2009 r., I FSK 503/09, niepublikowany). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że trafnie wskazał Sąd I instancji, iż spór w rozpatrywanej sprawie sprowadzał się do określenia powierzchni upraw na działkach oznaczonych literami: B znajdującej się na działce ewidencyjnej oznaczonej numerem 233, E znajdującej się na działce ewidencyjnej oznaczonej numerem 284 i działce I znajdującej się na działce ewidencyjnej oznaczonej numerem 343. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dokumentacyjnego wynika, że wymienione wyżej działki ewidencyjne oznaczone numerami 233, 284, 343, na których były zlokalizowane działki rolne oznaczone literami B, E, I, nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 roku. Wskazane wyżej działki ewidencyjne były porośnięte lasem i krzewami. Natomiast jak wynika z treści art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego, zwanej dalej "producentem rolnym", przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Jednocześnie prawodawca w przepisach rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej dookreślił na czym polega utrzymywanie gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej. Przy czym trafnie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., że o utrzymywaniu gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej nie decydują jedynie przesłanki określone w § 1 ust. 1 w/w rozporządzenia, ale koniecznym jest także uwzględnienie innych wymogów określonych w tym akcie prawnym, w tym okoliczności wymienionych w § 4 rozporządzenia. Przytoczone uregulowanie prowadzą do wniosku, że jednym z warunków koniecznych - bez spełnienia którego producentowi rolnemu nie przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne - jest aby grunty te były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, a co za tym idzie aby nie były porośnięte drzewami i krzewami, poza wyjątkami wymienionymi w § 4 wskazanego wyżej rozporządzenia. Zasadnie także Sąd I instancji uznał, że w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 19 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Wskazany wyżej przepis prawa odnosi się do sytuacji, w której mamy do czynienia z oczywistym błędem w złożonym przez producenta rolnego wniosku pomocowym. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że strona wnosząca skargę kasacyjną wskazała we wniosku pomocowym działki oznaczone numerami 284 i 343, podając ich powierzchnię. Stanowisko strony skarżącej wskazujące na oczywisty błąd w podaniu numerów działek i ich powierzchni nie zasługuje na aprobatę. Trafnie ocenił Sąd I instancji, że wskazując konkretny numer działki i przyporządkowując temu numerowi właściwą powierzchnię nie sposób mówić o tzw. "czeskim błędzie", zwłaszcza gdy wskazuje się, iż zamiast działki oznaczonej numerem 284 o powierzchni 1,36 hektara miałaby występować działka o numerze 248 o powierzchni 5,25 hektara, a zamiast działki oznaczonej numerem 343 miałaby występować działka o numerze 321. W tym miejscu należy podkreślić, że z językowego punktu widzenia błąd oczywisty to błąd niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Ponadto wskazać należy, że ustalona w toku kontroli okoliczność dotycząca zalesienia działki oznaczonej numerem 233 oraz to, że stwierdzona powierzchnia upraw na tej działce jest znacznie mniejsza od zadeklarowanej we wniosku pomocowym uzasadniają stanowisko Sądu I instancji. Należy także uznać, że nie jest zasadny zarzut odnoszący się do niewłaściwego zastosowania przepisu art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. W sytuacji, gdy strona skarżąca nie kwestionuje ustaleń faktycznych oraz gdy brak jest podstaw do przyjęcia, że wadliwość wniosku jest wynikiem oczywistego błędu wnioskodawcy, to zasadnie uznano, że wnioskodawca ponosi winę za nieprawidłowości stwierdzone przez organ. Konsekwencją takiego stanu rzeczy było przyznanie pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej w zmniejszonej wysokości. W zakresie odnoszącym się do skargi kasacyjnej wniesionej przez D. Ć. należy stwierdzić, iż na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik strony wnoszącej skargę kasacyjną, cofnął skargę kasacyjną wniesioną przez D. Ć. W związku z powyższym należało umorzyć postępowanie wywołane skargą kasacyjną D. Ć. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 161 § 1 pkt.1 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.