II GSK 529/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Korycińska Cezary Pryca Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. Ć. , D. Ć. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 6 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 920/08 w sprawie ze skargi J. Ć. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia 12 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości po wznowieniu postępowania 1) oddala skargę kasacyjną J. Ć.; 2) umarza postępowanie w sprawie ze skargi kasacyjnej D. Ć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z dnia 6 marca 2009 r. o sygn. akt II SA/Łd 920/08 oddalił skargę J. Ć. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 21 maja 2004 r. w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. M., dalej ARiMR, J. Ć. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004. W przedmiotowym wniosku, w sekcji VIII - "Oświadczenie o sposobie wykorzystania działek rolnych" wnioskodawca zadeklarował jedenaście działek rolnych, oznaczonych literami: A- łąka o powierzchni 1,88 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 222, B- łąka o powierzchni 0,70 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 233, C- łąka o powierzchni 0,46 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 240, D- łąka o powierzchni 1,38 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 274, E- łąka o powierzchni 1,36 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 284, F- łąka o powierzchni 1,90 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 288, G- łąka o powierzchni 1,14 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 291, H- łąka o powierzchni 10,65 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 330, I- łąka o powierzchni 0,56 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 343, J- łąka o powierzchni 16,36 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 344, K- łąka o powierzchni 3,70 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 381. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. M. decyzją z dnia 23 grudnia 2004 r. Nr [...] orzekł o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004, zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego w R. M., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14czerwca 1965 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.) dalej k.p.a., wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie przyznania J. Ć. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Organ podał, że w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy, przeprowadzona została w dniach 14 i 19 grudnia 2007 r. przez inspektorów terenowych Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR kontrola całego gospodarstwa metodą "inspekcji terenowej", która wykazała różnice pomiędzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowaną we wniosku na 2007 r. a ich rzeczywistą powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli oraz w zakresie upraw rolnych prowadzonych na tych działkach. Z tych powodów Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R. M. wezwał J. Ć. do złożenia wyjaśnień w tej kwestii. W dniu 11 lutego 2008 r. J. Ć. zgłosił pisemne zastrzeżenia do wyników kontroli. Wskazał m. in., że powierzchnia działki rolnej, położonej w granicach działki ewidencyjnej nr 233 wynosi 0,30 ha, powierzchnia działki rolnej E wynosi 1,36 ha i położona jest na działce ewidencyjnej nr 248. Z kolei powierzchnia działki rolnej I wynosi 0,10 ha i położona jest na działce ewidencyjnej nr 321. W dniu 26 marca 2008 r. strona złożyła kolejne pismo, w którym wyjaśniła, że na działce 233 (działce B) znajduje się łąka o pow. 0,70 ha, łąka ta jest koszona od wielu lat, natomiast możliwe jest, iż łąka ta należy aktualnie do sąsiedniej działki o numerze 244. W odniesieniu do działki rolnej E wnioskodawca wskazał, iż w numerze działki nastąpiła pomyłka, zamiast wpisać numer 248 wpisał 284. J. Ć. wniósł o skorygowanie tej pomyłki i przyznanie dopłat do działki nr 248. W zakresie działki rolnej I producent wyjaśnił, iż w 2006 r. korygował pomyłkę numeru działki z numeru 343 na 321. Natomiast w zakresie działki rolnej H dokonał ponownego pomiaru działki Według którego jej powierzchnia wyniosła 10,20 ha. W dniu 23 czerwca 2008 r. organ I instancji wydał decyzję nr 0091-2008-000003651 o uchyleniu dotychczasowej decyzji i przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004 w pomniejszonej wysokości. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] znak: [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ administracji podkreślił, że z protokołu z kontroli przeprowadzonej w dniu 19 grudnia 2007 r. w gospodarstwie rolnym J.Ć., wynika, że działki zlokalizowane w ramach działek ewidencyjnych nr: 233, 284, 343 nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. W toku prowadzonego postępowania, producent nie uprawdopodobnił, iż zadeklarowanie działek rolnych na działkach ewidencyjnych porośniętych lasem, nastąpiło z wyłączeniem winy. Organ odwoławczy wykluczył oczywistą omyłkę wnioskodawcy w tym zakresie i wskazał, że wniosek na 2004 r. został wypełniony odręcznie, a nie na komputerze przy szybkim pisaniu. Producent powielał błąd w toku czterech kampanii, który wyjaśnił dopiero w momencie, kiedy strona stawiła się w biurze powiatowym w celu złożenia wyjaśnień w zakresie stwierdzonych we wniosku za 2007 r. nieprawidłowości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. rozpoznając skargę stwierdził, że spór w sprawie dotyczy powierzchni upraw na działkach, oznaczonych literami B (działka o geodezyjnym numerze 233 i powierzchni upraw zadeklarowanych na 0,70 ha), E (działka o geodezyjnym numerze 284 i powierzchni upraw zadeklarowanych na 1,36 ha) oraz I (działka o geodezyjnym numerze 343 i powierzchni upraw zadeklarowanych na 0,56 ha). Sąd I instancji odniósł się do kwestii "omyłkowego" zgłoszenia do dopłat działek nr 284 oraz 343 i podzielił stanowisko organów, że uchybienie skarżącego nie ma charakteru oczywistej omyki w rozumieniu art.12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001. Działka nr 284 została bowiem przezeń zgłoszona wraz ze wskazaniem jej powierzchni (1,36 ha), istotnie odmiennej od powierzchni działki nr 248 (5,25 ha). Z tej samej przyczyny, nie można też traktować zgłoszenia działki nr 343 jako "oczywistej omyłki", w sytuacji gdy działka nr 321 (wskazana w skardze jako omyłkowo niezgłoszona w miejsce działki 343) posiada inną powierzchnię od zadeklarowanej. Rozbieżności we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, dotyczące m.in. ilości działek rolnych, ich powierzchni i rodzajów użytków nie mogą być traktowane jako oczywiste błędy, bowiem opisują w części inny stan faktyczny niż wskazany we wniosku. Sąd I instancji zaznaczył, że skarżący na żadnym etapie postępowania nie podnosił, że działki nr 248 i 321 były przezeń uprawiane. Oznacza to, że błędy w tym zakresie popełnione nie mogły być skorygowane w każdym czasie po złożeniu wniosku. Cezurę czasową dla dokonania ewentualnych zmian stanowią w tym przypadku czynności, określone w art. 8 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001, tj. poinformowanie wnioskodawcy o nieprawidłowościach stwierdzonych we wniosku lub powiadomienie go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu nieprawidłowości, w zakresie ustaleń powierzchni upraw na działce nr 233 Sąd I instancji wskazał, iż zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności załączona dokumentacja fotograficzna kwestionuje ten zarzut. Nie budzi wątpliwości, że liczebność oraz wielkość drzew i krzewów na tej działce, widoczna na zdjęciach nr 1, 2 i 3 wykluczają, by działka wspomniana mogła być utrzymana w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Już w dacie składania wniosku, ubiegający się o pomoc finansową producent rolny powinien podać tylko te grunty rolne, które spełniają warunki do przyznania tych płatności, czyli są utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Sąd I instancji podkreślił, że utrzymywanie gruntów rolnych w dobrej kulturze nie polega wyłącznie na podejmowaniu czynności wymienionych w § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 65, poz. 600 ze zm.), lecz także na spełnianiu innych warunków minimalnych wymienionych w tym rozporządzeniu. Grunty rolne porośnięte drzewami i krzewami nie mogą być natomiast uznawane za utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. D. Ć. i J. Ć. zarzucili na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 19 Rozporządzenia Komisji nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004), zwanego dalej rozporządzeniem nr 796/2004 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że błędne wskazanie przez skarżącego numerów działek oznaczonych literami B, E i I nie ma charakteru oczywistego błędu podlegającego skorygowaniu, - art. 68 Rozporządzenia Komisji nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004) zwanego dalej rozporządzeniem nr 796/2004, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez Sąd, że skarżący ponosi winę za omyłkowe oznaczenie powierzchni działek zgłoszonych do dopłat, co z kolei uzasadnia zmniejszenie skarżącemu płatności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący argumentując ww. zarzuty zaznaczył, że różnice poszczególnych działek wynikały z tego, że nie dokonywał on pomiaru indywidualnego każdej ze zgłoszonych działek zaś korzystał w tym zakresie z danych zawartych w wypisie z ewidencji gruntów i budynków. Skoro zatem oczywista omyłka polegająca na wskazaniu we wniosku działki nr 284 w miejsce działki nr 248 na etapie dokonywania spisu działek to bezsporne jest, że pociągnęła za sobą dalszy błąd polegający na przypisaniu omyłkowo wskazanej działce jej powierzchni ujętej w ewidencji gruntów i budynków. Jest to więc wtórna omyłka skarżącego a nie celowe działanie zmierzające do wyłudzenia dopłat. Zdaniem skarżącego bezzasadne jest także twierdzenie Sądu I instancji, że błędy mające charakter oczywistej omyłki nie mogą być skorygowane w każdym czasie a terminem końcowym jest poinformowanie rolnika o wykrytych nieprawidłowościach lub o planowanej kontroli. Termin określony w art. 15 rozporządzenia Komisji nr 796/2004 nie ma zastosowania do oczywistych omyłek zawartych we wniosku, a taki charakter miała bez wątpienia omyłka skarżącego. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem Sądu, że jego działanie w tym zakresie było obarczone winą o jakiej mowa w art. 68 rozporządzenia Komisji nr 796/2004. Aby ustalić, czy zachodzą w stosunku do skarżącego przesłanki wymienione w tym przepisie należy odwołać się do pojęcia winy wypracowanego na gruncie kodeksu cywilnego tj. skarżący musiałby mieć świadomość popełnionego błędu. Tymczasem wniosek skarżącego zawierał oczywistą omyłkę, o której istnieniu w czasie kontroli skarżący nie wiedział. Z wymienionych względów skarżący wniósł o uchylnie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. W ramach tej podstawy kasacyjnej strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 19 i art. 68 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 roku ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia rolników, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że błędne wskazanie numerów działek nie ma charakteru oczywistej omyłki oraz uznanie, że skarżący ponosi winę za omyłkowe oznaczenie powierzchni działek zgłoszonych do dopłat. Przedstawiona konstrukcja skargi kasacyjnej jednoznacznie wskazuje, że strona wnosząca skargę kasacyjną nie stawia Sądowi I instancji zarzutu naruszenia przepisów postępowania, co skutkuje tym, że Naczelny Sąd Administracyjny ocenia zasadność zarzutów dotyczących prawa materialnego w oparciu o niekwestionowany stan faktyczny sprawy ustalony w toku postępowania administracyjnego i zaakceptowany przez Sąd I instancji. Z treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wynika jednoznacznie, że naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Zarzut skargi kasacyjnej odnosi się tylko do jednej z form naruszenia prawa materialnego, to jest do niewłaściwego zastosowania. Przypomnieć więc należy, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego jest uchybieniem, które polega w istocie na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, iż stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (vide Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s 367). W związku z powyższym podkreślić należy, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może zatem być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (vide wyrok NSA z 9.06.2009 r., I FSK 503/09, niepublikowany). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że trafnie wskazał Sąd I instancji, iż spór w rozpatrywanej sprawie sprowadzał się do określenia powierzchni upraw na działkach oznaczonych literami: B znajdującej się na działce ewidencyjnej oznaczonej numerem 233, E znajdującej się na działce ewidencyjnej oznaczonej numerem 284 i działce I znajdującej się na działce ewidencyjnej oznaczonej numerem 343. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dokumentacyjnego wynika, że wymienione wyżej działki ewidencyjne oznaczone numerami 233, 284, 343, na których były zlokalizowane działki rolne oznaczone literami B, E, I, nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 roku. Wskazane wyżej działki ewidencyjne były porośnięte lasem i krzewami. Natomiast jak wynika z treści art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego, zwanej dalej "producentem rolnym", przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Jednocześnie prawodawca w przepisach rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej dookreślił na czym polega utrzymywanie gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej. Przy czym trafnie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł, że o utrzymywaniu gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej nie decydują jedynie przesłanki określone w § 1 ust. 1 w/w rozporządzenia, ale koniecznym jest także uwzględnienie innych wymogów określonych w tym akcie prawnym, w tym okoliczności wymienionych w § 4 rozporządzenia. Przytoczone uregulowanie prowadzą do wniosku, że jednym z warunków koniecznych - bez spełnienia którego producentowi rolnemu nie przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne - jest aby grunty te były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, a co za tym idzie aby nie były porośnięte drzewami i krzewami, poza wyjątkami wymienionymi w § 4 wskazanego wyżej rozporządzenia. Zasadnie także Sąd I instancji uznał, że w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 19 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Wskazany wyżej przepis prawa odnosi się do sytuacji, w której mamy do czynienia z oczywistym błędem w złożonym przez producenta rolnego wniosku pomocowym. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że strona wnosząca skargę kasacyjną wskazała we wniosku pomocowym działki oznaczone numerami 284 i 343, podając ich powierzchnię. Stanowisko strony skarżącej wskazujące na oczywisty błąd w podaniu numerów działek i ich powierzchni nie zasługuje na aprobatę. Trafnie ocenił Sąd I instancji, że wskazując konkretny numer działki i przyporządkowując temu numerowi właściwą powierzchnię nie sposób mówić o tzw. "czeskim błędzie", zwłaszcza gdy wskazuje się, iż zamiast działki oznaczonej numerem 284 o powierzchni 1,36 hektara miałaby występować działka o numerze 248 o powierzchni 5,25 hektara, a zamiast działki oznaczonej numerem 343 miałaby występować działka o numerze 321. W tym miejscu należy podkreślić, że z językowego punktu widzenia błąd oczywisty to błąd niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Ponadto wskazać należy, że ustalona w toku kontroli okoliczność dotycząca zalesienia działki oznaczonej numerem 233 oraz to, że stwierdzona powierzchnia upraw na tej działce jest znacznie mniejsza od zadeklarowanej we wniosku pomocowym uzasadniają stanowisko Sądu I instancji. Należy także uznać, że nie jest zasadny zarzut odnoszący się do niewłaściwego zastosowania przepisu art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. W sytuacji, gdy strona skarżąca nie kwestionuje ustaleń faktycznych oraz gdy brak jest podstaw do przyjęcia, że wadliwość wniosku jest wynikiem oczywistego błędu wnioskodawcy, to zasadnie uznano, że wnioskodawca ponosi winę za nieprawidłowości stwierdzone przez organ. Konsekwencją takiego stanu rzeczy było przyznanie pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej w zmniejszonej wysokości. W zakresie odnoszącym się do skargi kasacyjnej wniesionej przez D. Ć. należy stwierdzić, iż na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik strony wnoszącej skargę kasacyjną, cofnął skargę kasacyjną wniesioną przez D. Ć.. W związku z powyższym należało umorzyć postępowanie wywołane skargą kasacyjną D. Ć. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 161 § 1 pkt.1 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku