II OZ 381/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 05 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 09 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 125/09 odmawiającego przyznania skarżącemu prawa pomocy w sprawie ze skargi S. J. na orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Gdańsku z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 09 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 125/09, odmówił przyznania S. J. prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 09 marca, sygn. akt III SA/Gd 125/09, Sąd I instancji wskazał, że w myśl art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Sąd I instancji stwierdził, że potrzeba zastosowania cytowanego powyżej przepisu ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie przesłanek wskazanych w art. 58 § 1 w/w ustawy. Sąd I instancji stwierdził, że rozpatrując wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie, stanął na stanowisku, że zaskarżenie orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej właściwej do wydania opinii w przedmiocie choroby zawodowej (zamiast ostatecznej decyzji administracyjnej właściwego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego) jest równoznaczne z oczywistą bezzasadnością skargi w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd I instancji uznał, że sąd administracyjny nie jest właściwy do badania orzeczeń jednostek lekarskich orzekających w przedmiocie chorób zawodowych. Okoliczność ta powoduje, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego a skarga podlegać musi odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył S. J., wnosząc : 1. o uchylenie postanowienia z 09 marca 2009 r. 2. o uwzględnienie pełnomocnictwa dla I. J.. 3. o wyjaśnienie wątpliwości dotyczących postanowienia /decyzji/. Skarżący nie zgadza się z wymienionym postanowieniem albowiem: "- uzasadnienie wymienionego postanowienia jest niezgodne z kpa, i nie spełnia wymogów kpa - w stosunku do przepisów i ustaw o chorobach zawodowych i odszkodowaniach, które to ustawy powołują się na działaniach - właśnie wynikających z kpa; - Art. 35 ustawy, którą Sąd przywołał dopuszcza pełnomocnictwo współmałżonka, wobec czego skarżący powołuje na pełnomocnika żonę I.J., Dowód: załącznik do Nin. Pisma; - Art. 58 ww. ustawy - nie został w żaden sposób uzasadniony przez Sąd, Ani też - Art. 247 nie zawiera żadnych wyjaśnień czy uzasadnień." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego była sprawa zgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 09 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 125/09. Podstawowa zasada warunkująca możliwość przyznania stronie prawa pomocy jest zawarta w przepisie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Sąd przed przyznaniem stronie prawa pomocy jest tym samym zobowiązany do dokonania wstępnej oceny skargi pod kątem jej ewentualnej oczywistej bezzasadności. W rozpatrywanej sprawie, skarga administracyjna została złożona na orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Gdańsku, stwierdzające brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Wskazać należy, że zasady postępowania w sprawach dotyczących m.in. rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych regulują przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Stosownie do § 8 ust. 1 powołanego powyżej rozporządzenia - właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. 1, oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia wskazuje na orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Jak wynika z treści § 8 ust. 1 powołanego rozporządzenia, orzeczenie lekarskie stanowi materiał dowodowy, w oparciu o który właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Dopiero taka decyzja kształtuje uprawnienia lub obowiązki wynikające z przepisów prawa. Orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy nie jest władczym aktem administracji rozstrzygającym sprawę administracyjną, stanowi ono jedynie orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania, a nie jest orzeczeniem stwierdzającym chorobę zawodową. Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że zaskarżenie orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej właściwej do wydania opinii w przedmiocie choroby zawodowej (zamiast ostatecznej decyzji administracyjnej właściwego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego) jest równoznaczne z oczywistą bezzasadnością skargi w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oceniając zażalenie na postanowienie Sądu I instancji, stwierdzić należy, że przedstawione w nim zarzuty są bezzasadne. Sąd I instancji słusznie wskazał, że art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi o odrzuceniu skargi, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Należy uznać, że Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy, skoro zażalenie nie zostało oparte na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.