VI SA/Wa 2510/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2009 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz B. D. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Komendant Główny Policji utrzymał w całości w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., którą cofnięto B. D. (dalej jako skarżący) pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji cofnął pozwolenie na ww. broń z uwagi na to, że skarżącemu przestawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz dlatego, że wobec niego został zastosowany środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. Powołując się na treść art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, cytowana dalej jako u.b.a.) organ stwierdził, że powyższe wyczerpuje dyspozycje zawarte w tych przepisach tj. "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.", w tym przypadku, co do której "(...) toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko (...) mieniu". W przekonaniu Komendanta skarżący nie daje gwarancji, iż będzie przestrzegać obowiązującego porządku prawnego, a w szczególności nie naruszy zasad bezpiecznego posiadania i używania posiadanej przez siebie broni. Oceny tej, jak wskazał organ nie zmienia fakt, iż w miejscu zamieszkania, a także w kole łowieckim posiada on dobrą opinię. Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym zarzucił obrazę art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. poprzez przyjęcie, iż fakt prowadzenia wobec niego postępowania karnego o ww. czyn uzasadnia obawę, użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, podczas gdy w jego ocenie zebrany w sprawie materiał dowodowy takiej obawy nie dowodzi. Zdaniem odwołującego się organ I instancji nie wykazał żadnego bezpośredniego związku pomiędzy przedstawionym zarzutem przyjęcia korzyści majątkowej a powstaniem przedmiotowej obawy. Jak wskazał wnoszący skargę, Komendant w uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł jedynie, iż fakt przedstawienia zarzutu podważa jego nieskazitelną opinię. Owa nieskazitelna opinia nie jest zaś zdaniem odwołującego się wymogiem ustawowym, gdyż nie zostało to zapisane w art. 15 u.b.a. Utrata nieskazitelnej opinii nie uzasadnia automatycznie powstania obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Muszą zaistnieć jeszcze inne okoliczności, które tę obawy uczyniłyby realną. Wobec tego skarżący jest przekonany, że wnioski organu o zaistnieniu przesłanki z art. 15 ust.1 u.b.a. są całkowicie bezpodstawne i oparte na dowolnych, nieprzewidzianych w ustawie domniemaniach. Wskazał również, na zasadę domniemania niewinności wyrażoną w art. 42 ust 3 Konstytucji RP i w art. 5 §1 k.p.k. Skarżący wniósł także o umorzenie postępowania. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Komendant Główny Policji uchylił rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji wskazując, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był niewystarczający do zastosowania dyspozycji z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji wydając decyzję oparł się jedynie na uwierzytelnionej kopii postanowienia o przedstawieniu skarżącemu zarzutów o popełnienie ww. przestępstwa oraz opinii z macierzystego kola łowieckiego, a także opinii środowiskowej wydanej przez właściwy organ Policji ze względu na miejsce zamieszkania skarżącego. Komendant Wojewódzki nie podjął żadnych czynności wyjaśniających w kwestii zdarzeń i nie zgromadził w tym zakresie żadnego materiału dowodowego. Organ I instancji, mając na względzie dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., zobowiązany był wyjaśnić charakter zdarzeń, jakiego rodzaju postępowaniem zostały one objęte oraz jaki jest ich wynik, a następnie dokonać oceny tych ustaleń w świetle ww. przepisów u.b.a. W związku z powyższym, organ II instancji uznał za zasadne uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, celem przeprowadzenia postępowania administracyjnego zgodnie z przepisami k.p.a. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego, winien ustalić wszystkie przesłanki istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś w uzasadnieniu decyzji wskazać powody, dla których przyjął takie rozstrzygnięcie, stosownie do dyspozycji art. 11 i 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do wniosku o umorzenie postępowania Komendant Główny Policji uznał, że nie ma podstaw do zastosowania art. 105 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Komendant Policji, po uzupełnieniu materiału dowodowego w sprawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. cofną rzeczone na wstępie pozwolenie. W uzasadnieniu organ podtrzymał argumentację zawartą w decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym ponowił zarzuty zawarte w poprzednim odwołaniu od decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie stwierdził, że zarzuty i argumenty w nim zawarte nie dawały podstaw do zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji, gdyż na mocy art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. organy Policji mają obligatoryjny – wynikający z ustawy, obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń osobie, należącej do kręgu podmiotów wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Wobec tego, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynikało, że skarżący został oskarżony o popełnienie ww. czynu to organy obu instancji musiały wydać decyzje cofające pozwolenie na broń. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucając naruszenie: 1. art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie, 2. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. przez nie wykazanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy dotychczasowym postępowaniem skarżącego a wydanym postanowieniem o przedstawieniu zarzutów w związku z podejrzeniem o popełnienie czynu z art. 228 k.k., a obawą, że użyje broni w niewłaściwy sposób, wniósł o uchylenie decyzji obu instancji. W uzasadnieniu skarżący przyznał, że bezspornym jest, że wydano postanowienie o przedstawieniu mu zarzutów wobec podejrzenia o popełnienie czynu z art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Jednakże w jego ocenie nie istnieje bezpośredni związek między ww. czynem, a cechami jego charakteru, jego dotychczasowym postępowaniem na styku z bronią, który stwarzałby uzasadnione obawy, że użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Także organ nie wykazał ww. związku, czym naruszył wskazane przepisy k.p.a. Wnoszący skargę podniósł, że nigdy nie posługiwał się bronią w innych celach niż związane z przynależnością do koła łowieckiego, którego jest aktywnym członkiem, nigdy też nie zagrażał zdrowiu lub życiu innych osób. Jest wzorowym ojcem rodziny, utrzymuje bardzo dobre stosunki z sąsiadami i nie popełnił, ani nie jest podejrzany o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu czy mieniu. Skarżący podniósł także, że przestępstwa przeciwko mieniu zawarte są w Części Szczególnej Rozdziału XXXV k.k. W sytuacji, gdy podejrzany jest o czyn z Rozdziału XXIX twierdzenie organu, że przestępstwo z art. 228 k.k. pośrednio jest przestępstwem przeciwko mieniu godzi, w jego ocenie w systematykę i rodzaj przestępstw określonych w części szczególnej k.k. i jest z nim sprzeczne, o czym świadczy strona przedmiotowa tych przestępstw. To, że katalog sytuacji, w których może dojść do cofnięcia pozwolenia na broń nie jest zamknięty nie oznacza i nie może oznaczać, w ocenie skarżącego, że organ Policji czuje się uprawniony do stanowienia prawa, czy poprawiania ustawodawcy, bo w takie uprawnienie nie został wyposażony. Jeśli wolą legislatora byłoby cofanie pozwolenia na broń za skazanie, czy przedstawienie zarzutów o popełnienie przestępstwa jakiegokolwiek, i uznanie że wówczas zachodzi obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego - to dałby temu wyraz. Czym innym jest katalog sytuacji, czy okoliczności w jakich dochodzi do popełnienia przestępstwa, a czym innym katalog przestępstw, który wbrew twierdzeniu organu - jest zamknięty (zbrodnie i występki), a jeszcze czym innym są rodzaje przestępstw, które są również przez ustawodawcę w sposób jednoznaczny określone. Gdyby przestępstwo, o którego popełnienie podejrzany jest skarżący miało związek z przestępstwem przeciwko mieniu - w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów, związek ten zostałby wskazany poprzez podanie art. 228 k.k. ze stosownym przepisem zamieszczonym w rozdziale dotyczącym przestępstw przeciwko mieniu, poprzez określenie tego związku, a tak w przedmiotowej sprawie nie jest. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący stwierdził, że sam fakt prowadzenia postępowania karnego o przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych i samorządu terytorialnego, nie wystarcza do uznania, że istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nadto uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał organowi podstaw do wydania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania dawał wystarczającą podstawę do zaliczenia skarżącego do kręgu osób objętych przepisem art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Wobec tego oraz wobec obligatoryjności dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. nie mógł nie cofnąć pozwolenia na broń. Podkreślił przy tym raz jeszcze, że na ocenę organów Policji nie mogły mieć wpływu pozytywne opinie środowiskowe o skarżącym, które nie eliminują także faktu podejrzenia skarżącego o popełnienie czynu z art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., który to czyn rodzi uzasadnioną obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Organ odnosząc się do argumentów zawartych w skardze uznał, że nie mogą one mieć wpływu na zmianę rozstrzygnięcia sprawy, gdyż ustawodawca nie związał faktu skazania lub podejrzenia (oskarżenia) o przestępstwo z warunkiem użycia do jego popełnienia broni palnej. Zatem brak takiej okoliczności nie miał i nie mógł mieć znaczenia dowodowego dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ustosunkowując się zaś do powołanego w skardze orzecznictwa sądów administracyjnych Komendant stwierdził, że każda sprawa administracyjna ma charakter indywidualny, a więc zawsze dotyczy indywidualnie oznaczonego podmiotu w konkretnie określonej sprawie i rozstrzygnięcie zapadłe w innej sprawie nie wiąże w sprawie niniejszej. Wobec tego organy Policji, uwzględniając ww. okoliczności i stwierdzając zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. cofnęły pozwolenie na broń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), cytowana dalej jako p.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 cytowanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia skarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), cytowana dalej jako p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 u.b.a. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zdaniem Sądu, mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., należy przyjąć, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, mają w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej mimo, że należą, co do zasady do rozstrzygnięć związanych. W powołanym przepisie przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego cofnięcie pozwolenia na broń ustawodawca posługuje się bowiem zwrotami nieostrymi (niedookreślonymi) (vide: zwrot "interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego"). Takie sformułowanie przez ustawodawcę treści przepisu art. 15 ust.1 pkt 6 u.b.a. nie oznacza jednak dowolności w działaniu organów policji i zobowiązuje sąd do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech owej dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych niesprecyzowanych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. W ocenie Sądu na kanwie niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym również prawa europejskiego. Zasadne są, zatem zdaniem Sądu, poglądy według których - w warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwolenia na broń palną, podyktowanej względami bezpieczeństwa i porządku publicznego - organy policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię. Art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. nakazuje uprawnionym organom cofnąć pozwolenie na broń, gdy istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawa ta jednak musi być realna i wynikać z rzeczywistych przesłanek. Niesporne w sprawie jest, że skarżący jest oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. W ocenie Sądu fakt oskarżenia o popełnienie ww. przestępstwa nie wystarcza do uznania, iż obawa, o jakiej mowa w powyższym przepisie jest uzasadniona. Gdyby celem ustawodawcy było cofanie pozwolenia na broń palną w każdym przypadku postawienia w stan oskarżenia osoby uprawnionej to zapewne taki zapis znalazłby się w ustawie. Tymczasem ustawa stanowi o istnieniu uzasadnionej obawy niewłaściwego użycia broni. Zatem zdaniem Sądu organy nie mogą stosować prostego przełożenia, że każda osoba postawiona w stan oskarżenia winna mieć cofnięte pozwolenie na broń. Postawienie w stan oskarżenia nie może bowiem świadczyć wprost o tym, że osoba taka nie będzie przestrzegała przepisów u.b.a. Istotne jest bowiem w jaki sposób skarżący posługiwał się bronią, czy zagrażał zdrowiu lub życiu innych osób, a zatem czy całokształtem swojego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. W tym zakresie organy obu instancji nie poczyniły żadnych ustaleń. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie należy oprócz uwzględnienia faktu, iż skarżący jest oskarżony o popełnienie ww. czynów dokonać analizy całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego, w tym opinii o skarżącym z miejsca zamieszkania. Dopiero analiza i ocena dowodów zebranych w sprawie pozwoli organowi na podjecie decyzji realizującej przesłankę wskazaną w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Jednocześnie Sąd zauważa, że uznanie, iż każdy skazany traci wiarygodność i stwarza obawę użycia broni sprzecznie z porządkiem publicznym, nie jest uprawnione w świetle treści przepisów u.b.a. dotyczących cofnięcia pozwolenia na broń i prowadzi do znacznego ich zaostrzenia. Gdyby ustawodawca chciał cofnąć pozwolenie na broń wszystkim skazanym, to przyjąłby wprost taką regulację. Tymczasem z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., jak już wskazano wynika wyraźnie, że kwestią najistotniejszą przy cofnięciu pozwolenia na broń jest stwarzanie przez uprawnionego zagrożenia dla porządku publicznego w związku z posiadaną bronią. Nie chodzi więc ustawodawcy o jakiekolwiek skazanie, jakiekolwiek naruszenie porządku prawnego, ani jakiekolwiek zagrożenie dla tego porządku ze strony uprawnionego, a tylko o zagrożenie, że użyje broni sprzecznie z porządkiem publicznym. Wyciągnięcie wniosku o istnieniu zagrożenia sprzecznego z prawem użycia broni z samego tylko faktu skazania jest zdaniem Sądu za daleko idące. Konieczne jest bowiem wykazanie, że zachowanie uprawnionego, będące powodem jego skazania, pozwala żywić obawę co do dalszego zgodnego z prawem używania broni. Ustawodawca wyraźnie wskazał, że tylko istnienie uzasadnionej obawy użycia broni w interesie sprzecznym z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym, a nie samo skazanie, może być przyczyną cofnięcia pozwolenia na broń. Organ musi więc wykazać dowodami, a nie tylko bardzo swobodnymi zabiegami logicznymi, że co do konkretnej osoby, z konkretnej przyczyny istnieje obawa niezgodnego z prawem użycia broni. Stanowisko takie potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 863/06 (niepubl.) i wyjaśnił, że uzasadniona obawa dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni, a może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby: nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych, ujemne cechy charakteru: nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie. W ocenie Sądu, organ z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie rozważył całokształtu materiału dowodowego i nie wziął pod uwagę pozytywnej opinii o skarżącym w miejscu zamieszkania oraz w macierzystym kole łowieckim. Pominął także milczeniem dotychczasowy nienaganny tryb życia uprawnionego oraz fakt, że w czasie posiadania pozwolenia na broń, nie stwarzał żadnych zagrożeń dla porządku publicznego. Organ pominął też zupełnie okoliczność, że czyn, za który skazano uprawnionego, jakkolwiek oczywiście naganny, nie wiązał się z żadną agresją, brutalnością ani atakiem na kogokolwiek. Stąd, w ocenie Sądu, zbyt pochopne i sprzeczne z art. 80 k.p.a. ustalono, że samo podejrzenie o popełnienie ww. czynu podważa wszelką wiarygodność uprawnionego i powoduje, że jako niewiarygodny stwarza on zagrożenie użycia broni sprzecznie z porządkiem prawnym. Pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ww. okoliczności – korzystnych dla skarżącego, narusza art. 107 § 3 k.p.a. Wobec tego Sąd stwierdziwszy, że Komendant Główny Policji nie rozważył należycie wszystkich okoliczności sprawy, nie zbadał wszechstronnie sylwetki uprawnionego, biorąc pod uwagę z jednej strony pozytywne opinie, nienaganny dotychczasowy sposób życia i zachowania, a z drugiej strony rodzaj naruszenia prawa jakiego dopuścił się skarżący, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie. Przy braku takich rozważań nie wiadomo bowiem, dlaczego organ uznał, że skarżący, który nienagannie korzystał z broni, po postawieniu mu zarzutu popełnienia czynu z art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. zaczął stwarzać obawę niezgodnego z prawem użycia broni. Zważywszy powyższe, Sąd uznał, że organ dopuścił się naruszenia prawa procesowego, a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem nie wyjaśnił sprawy dokładnie, nie rozważył wszystkich istotnych okoliczności zgodnie z wymogami art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i nie poczynił wszechstronnych ustaleń faktycznych, które powinny być podstawą prawidłowego rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami art. 80 k.p.a., a swego rozstrzygnięcia nie uzasadnił zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję I instancji jako wydane z naruszeniem prawa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, biorąc pod uwagę powyższe wskazania, rozważy wszechstronnie wszystkie okoliczności i na ich podstawie podejmie rozstrzygnięcie zgodne z wymogami art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Jednocześnie Sąd uznał, że należy wskazać, iż powołanie się przez skarżącego na zasadę domniemania niewinności nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii zasadności cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Jak wskazano powyżej organy policji nie mogą w sposób automatyczny zaliczać osób postawionych w stan oskarżenia do kręgu osób określonych w art. 15 ust.1 pkt 2-6 u.b.a. bez zbadania czy czyn, o który zostały oskarżone bezpośrednio związany jest z posiadaniem broni. Organy muszą zatem dowieść istnienie realnej i wynikającej z rzeczywistych przesłanek obawy, że uprawniony stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Kwestia domniemania niewinności pozostaje wobec tego bez wpływu na sprawę. Mając powyższe względy na uwadze uznać należy, że zaskarżone decyzje zapadły z naruszeniem prawa materialnego art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., a także prawa procesowego, gdyż organy nie wyjaśniły sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji orzeczenia. W przedmiocie wykonalności zaskarżonych decyzji Sąd orzekł na zasadzie art. 152 p.p.s.a. W przedmiocie kosztów Sąd działał w oparciu o art. 200 p.p.s.a.