III SA/Kr 126/09

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. O. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: umorzyć postępowanie o zwolnienie od kosztów sądowych wywołane wnioskiem skarżącego. Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku domagał się przyznania prawa pomocy poprzez udzielenia zwolnienia od kosztów sądowych. Wyjaśnił, że pozostają z żoną oraz dwoma synami K. i M. we wspólnym gospodarstwie domowym. Przedstawiając swoją sytuację materialną podał, że nie ma żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Podniósł, że jest zagrożony eksmisją. Wysokość stałych miesięcznych dochodów swego gospodarstwa domowego oszacował na 738,50 zł swojej renty oraz 132 zł zasiłków rodzinnych wskazując równocześnie, że korzystał także ze wsparcia oferowanego w ramach MOPS. Do wniosku dołączył kopię decyzji w sprawie ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do niego, odcinka swej renty z ostatniego miesiąca a nadto pismo Prokuratury Rejonowej którego przedstawienie uznał za wskazane. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Skoro niniejszą sprawę opatrzono zgodnie z załącznikiem nr 1 do zarządzenia Prezesa NSA z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych symbolem "6329" więc przynależy ona do spraw z zakresu pomocy i opieki społecznej. Sytuacja taka oznacza, że skarżący jest z mocy prawa zwolniony i z obowiązku uiszczania opłat sądowych i ponoszenia wydatków (art. 239 pkt. 1 lit. a ppsa w związku z art. 241 ppsa). Jeśli zaś skarżący korzysta ze zwolnienia przedmiotowego to w takiej sytuacji działaniem bezcelowym było składanie wniosków o zwolnienie od kosztów sądowych (art. 244 §1 ppsa). O bezprzedmiotowości takich żądań przesądza bowiem aktualizowana determinantami prawnymi realna możliwość uzyskania zwolnienia od kosztów sądowych w tym trybie. Innymi słowy skoro skarżący ma już z mocy prawa to, czego chce, to równocześnie nie może domagać się tego samego na wniosek. Z tych względów należało postanowić jak w punkcie pierwszym sentencji działając na zasadzie art. 161 §1 pkt. 3 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.