I OSK 962/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Go 57/09 odrzucające w punkcie pierwszym skargę B. A. i przyznające w punkcie drugim od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz adw. A. K. wynagrodzenie w kwocie 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększone o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej w sprawie ze skargi B. A. na decyzję Burmistrza Miasta Świebodzina z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wskazania pomieszczenia tymczasowego postanawia oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Go 57/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił w punkcie pierwszym skargę B. A. i przyznał w punkcie drugim od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz adw. A. K. wynagrodzenie w kwocie 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększone o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej w sprawie z jej skargi na decyzję Burmistrza Miasta Świebodzina z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wskazania pomieszczenia tymczasowego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismo z dnia [...] października 2008 r., nr [...] skierowane z upoważnienia Burmistrza Świebodzina do B. A. należy uznać za decyzję administracyjną w przedmiocie odmowy wyznaczenia pomieszczenia tymczasowego. Stwierdzono dalej, że skarżąca w niniejszej sprawie nie wyczerpała środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) co stanowi jedną z przyczyn niedopuszczalności skargi, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika B. A . zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. polegające na odrzuceniu skargi na decyzję Burmistrza Świebodzina, w sytuacji dopuszczalności wniesienia takiej skargi ze względu na właściwość Burmistrza Świebodzina, jako organu wykonawczego gminy do wskazania pomieszczenia tymczasowego. Podano, że nierozpoznanie odwołania przez SKO nie może być przyczyną odrzucenia skargi, albowiem należało ją potraktować jako skargę na bezczynność organu i merytorycznie rozpoznać. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gorzowie Wlk. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 -3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika B. A. powyższe wymogi przewidziane dla tego rodzaju środka zaskarżenia spełnia. Skarga ta oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia przepisów postępowania - art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu tego zarzutu wskazano, że nierozpoznanie odwołania przez SKO i tym samym niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a. w sprawie nie może być przyczyną odrzucenia skargi, albowiem należało ją potraktować jako skargę na bezczynność organu - Burmistrza Świebodzina i na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 merytorycznie rozpoznać. Tak sformułowany zarzut nie może się ostać. Skarga z dnia 15 stycznia 2009 r. nie może być potraktowana jako skarga na bezczynność Burmistrza Miasta Świebodzina z tego powodu, że organ nie pozostawał w bezczynności. Jak wynika z akt sprawy, po zaskarżeniu przez B. A. pisma z dnia [...] października 2008 r. Burmistrz Świebodzina, zgodnie z wynikającym z art. 129 § 1 kpa obowiązkiem, przekazał je wraz z aktami sprawy do organu II instancji - Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wlk. (k. 5 i nast. akt WSA). Ponadto skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z tego powodu, że odmowa wskazania pomieszczenia tymczasowego nie jest żadnym z aktów podlegających kognicji sądu administracyjnego. Kognicję tę wyznacza art. 3 p.p.s.a. i zgodnie z § 2 pkt 1 - 4a tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Tymczasem przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest odmowa wskazania przez Burmistrza Miasta Świebodzina pomieszczenia tymczasowego. Wskazać trzeba, że zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy są uregulowane w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.). Powołana wyżej ustawa nie przewiduje załatwiana spraw wskazania (odmowy wskazania) pomieszczenia tymczasowego w formie jakiegokolwiek aktu administracyjnego wymienionego w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. Wskazanie (odmowa wskazania) pomieszczenia tymczasowego nie następuje w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. W przepisach prawa powszechnie obowiązującego brak również umocowania do rozstrzygania tego rodzaju kwestii w drodze innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Sprawy te regulowane są przez kodeks postępowania cywilnego i wszelkie spory w takim przypadku rozstrzygać będą sądy powszechne. Kwestia zapewnienia pomieszczeń tymczasowych należy co prawda zgodnie z w/w ustawą do zadań własnych gminy i gmina realizuje w tym zakresie zadania z zakresu administracji publicznej. Nie oznacza to jednak, iż musi to czynić w formach zwykle przewidzianych dla tego rodzaju działalności organu administracji publicznej tj. w formach aktów administracyjnych wydawanych w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszym przypadku, tak jak to wyżej zaznaczono kwestie te są bowiem załatwiane w formie cywilnoprawnej. Oceniając zatem zarzut skargi kasacyjnej należy uznać, iż jest ona bezzasadna a zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Skoro odmowa wskazania pomieszczenia tymczasowego nie ma formy żadnego z określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a. aktów administracji publicznej, to skarga B. A. była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 orzekł jak w sentencji.