I SA/Gl 1096/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak, , , po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. i W. G. na decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 6 października 2008 r. (data prezentaty) wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pismo T. i W. G. z dnia 1 października 2008 r., w którym opisali oni przebieg postępowania podatkowego, dotyczącego ustalenia im przez Wójta Gminy D. wysokości łącznego zobowiązania podatkowego na rok 2008. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 października 2008 r. sygn. akt I KO/Gl 43/08 Sąd wezwał T. i W. G. do jednoznacznego wskazania, czy ich pismo z dnia 1 października 2008 r. stanowi skargę a jeżeli tak, to należało dokładnie sprecyzować, jakiej decyzji albo ewentualnie bezczynności jakiego organu skarga ta dotyczy – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma z dnia 1 października 2008 r. bez dalszego biegu. Wskazano, że w przypadku, jeżeli skarga dotyczy decyzji organu administracji, należy dokładnie określić organ wydający decyzję, datę wydania i nr zaskarżonej decyzji, w przypadku zaś bezczynności organu, wskazać należy organ, który zdaniem strony pozostaje w bezczynności. Pouczono jednocześnie wnoszących pismo o treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: ppsa, tj. o zakresie kognicji sądu administracyjnego, oraz o treści art. 52 § 1 i § 2 tej ustawy (tzn. o obowiązku wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego). W odpowiedzi na wezwanie, w pismach z dnia 20 października 2008 r. T. G. i W. G. sprecyzowali przedmiot skargi, wskazując na decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] r. nr [...] - dotyczącą łącznego zobowiązania pieniężnego. Następnie, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 października 2008 r. sygn. akt I KO/Gl 43/08, skarga przekazana została według właściwości organowi celem udzielenia przez organ odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych sprawy. W pismach z dnia 28 listopada 2008 r. oraz z dnia 12 stycznia 2009 r. organ udzielił odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie. Na podstawie treści skargi z dnia 1 października 2008 r. oraz odpowiedzi organu na skargę i akt administracyjnych, nadesłanych przez organ przy piśmie z dnia 12 stycznia 2009 r., oraz pisma wyjaśniającego organu z dnia 9 marca 2009 r., Sąd ustalił przebieg postępowania podatkowego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy D. ustalił T. i W. G. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2008 w wysokości [...] zł. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C.. Organ pierwszej instancji przekazał sprawę do rozpatrzenia organowi odwoławczemu, jednocześnie zaś decyzją z dnia [...]r. (w wyniku pomyłki datowaną na dzień [...]r.) nr [...]– stanowiącą przedmiot skargi w niniejszej sprawie – zmienił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego poprzez ustalenie go w nowej kwocie [...] zł. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] (która zapadła w wyniku złożenia przez W. G. odwołania) Kolegium uchyliło decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] r. nr [...] w całości i umorzyło postępowanie w sprawie. Kolejną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kolegium uchyliło decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] r. nr [...] i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy D. zmienił ostateczną decyzję własną z dnia [...] r. nr [...] poprzez ustalenie T. i W. G. kwoty łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2008 w wysokości [...] zł. W wyniku odwołania podatników od ostatnio wskazanej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] r. i umorzyło postępowanie. Wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2008 dla T. i W. G. został następnie ustalony przez Wójta Gminy D. w decyzji z dnia [...] r. nr [...]w wysokości [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że skarga podatników została wniesiona na decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] r. (w wyniku omyłki organu oznaczonej także datą [...]r.) nr [...]. Wskazana decyzja miała charakter rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej instancji, od którego stronie przysługiwało odwołanie. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Jednakże, zgodnie z treścią przepisu art. 52 § 1 tej ustawy, skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). Wobec powyższego podkreślić należy, że od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji - w niniejszej sprawie: Wójta Gminy D. z dnia [...] r. nr [...] skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Od decyzji tej służyło odwołanie do organu podatkowego drugiej instancji - samorządowego kolegium odwoławczego, o czym pouczono podatników w skarżonej przez nich do sądu administracyjnego decyzji organu pierwszej instancji. Zatem, skarga złożona do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję organu administracji publicznej, od której przysługiwało odwołanie, jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Przepis ten stanowi bowiem, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Ponadto wskazać należy, iż skarga w niniejszej sprawie wniesiona została na decyzję nieistniejącą w obrocie prawnym, gdyż w dniu [...] r. została ona uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C.. Mając zatem na uwadze poczynione wyżej ustalenia, na podstawie cytowanych przepisów i przy zastosowaniu art. 58 § 3 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.