VI SA/Wa 75/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2009 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2008 r. cofającą W. K., skarżącemu w niniejszej sprawie, pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] września 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie administracyjne w kierunku cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej przeznaczonej do łowiectwa w zw. z uzyskaniem informacji o tym, że wyrokiem z dnia [...] marca 2008 r. sygn. [...] Sąd Rejonowy w B. Sąd Grodzki warunkowo umorzył postępowanie karne prowadzone w zw. z dopuszczeniem się przez skarżącego czynu z art. 157 § 3 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. Decyzją z dnia [...] października 2008 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 tej ustawy Komendant Wojewódzki Policji cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej przeznaczonej do łowiectwa wydane decyzjami Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 1994 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwołał się do ww. wyroku, z którego co podkreślił, wynika, że 2 grudnia 2007 r. w trakcie trwającego polowania zbiorowego skarżący oddał strzał z broni palnej w kierunku zwierzyny nieumyślnie powodując postrzelenie stojącego na sąsiednim stanowisku strzeleckim J. D. Obrażenia, których doznał poszkodowany naruszyły prawidłowe funkcjonowanie narządu ciała na okres przekraczający 7 dni. Czyn ten został zakwalifikowany jako czyn z art. 157 § 3 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. Strona została zatem oskarżona o popełnienie przestępstwa przewidzianego w kodeksie karnym i umieszczonego w rozdziale XIX jako przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. Będąc wieloletnim myśliwym dopuściła się naruszenia podstawowych zasad bezpieczeństwa obowiązujących w trakcie polowania, narażając na utratę życia lub zdrowia inną osobę. Czyn ten, zdaniem organu, daje podstawę do uzasadnionej obawy, że strona może użyć broni niezgodnie z prawem w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a zatem pozwolenia na broń myśliwską winna nie posiadać. Dla oceny zaistniałego zdarzenia nie ma znaczenia fakt warunkowego umorzenia przez Sąd postępowania karnego, gdyż okoliczności popełnienia przestępstwa jak i wina sprawcy nie budzą wątpliwości. Broń jest towarem szczególnie reglamentowanym, a dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Od osób posiadających broń należy, zdaniem organu, wymagać nienagannej postawy, w zakresie przestrzegania porządku prawnego jak również odpowiedzialności, gdy chodzi o posługiwanie się bronią. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która wykazała się brakiem odpowiedzialności i przezorności przy jej używaniu rażąco naruszając podstawowe zasady bezpieczeństwa obowiązującego w trakcie polowania. Wyżej opisany czyn stanowi zatem, zdaniem organu, przesłankę do cofnięcia wydanej decyzji w przedmiocie pozwolenia na broń myśliwską na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten nakazuje organom bezwzględne cofnięcie uprawnień do broni osobom, które naruszyły porządek prawny, narażając na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia inną osobę, a ponieważ w tym przypadku, popełniony czyn miał związek z bronią, w ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], strona nie daje gwarancji przestrzegania przepisów dotyczących posiadania i używania broni. Powyższe okoliczności w pełni bowiem uzasadniają powzięcie w stosunku do strony obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a tym samym cofnięcie jej pozwolenia na broń. Obligatoryjność przepisu nie pozostawia organowi Policji możliwości innego rozwiązania. W tego typu sprawach ustawodawca określił wyższość interesu społecznego nad słusznym interesem obywatela związanym z zachowaniem pozwolenia na broń. W tej sytuacji pozytywna opinia z miejsca zamieszkania (wystawiona przez KPP w S.) i macierzystego Koła Łowieckiego "[...]" w M. czy też fakt zgodnego z przepisami przechowywania broni nie może przesądzić o innym rozstrzygnięciu sprawy. W takich bowiem przypadkach interes strony postępowania, polegający na posiadaniu szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie na broń, winien ustąpić na rzecz ochrony interesu publicznego, przejawiającego się tym, by osoby nie przestrzegające porządku prawnego i swoim zachowaniem stwarzające obawy, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy pozwolenia na broń posiadać nie mogły. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, że obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy w odniesieniu do strony nie istnieje. Występek, o jaki toczyło się postępowanie karne miał bowiem charakter nieumyślny, a wina nieumyślna nie upoważnia do skrajnego wniosku, iż jako sprawca takiego czynu strona użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Byłoby to sprzeczne z logiką i zdrowym rozsądkiem. Nadto skarżący podniósł, że z uwagi na nieumyślny charakter zarzucanego występku oraz pozytywną opinię w miejscu zamieszkania i w zakładzie pracy Sąd Grodzki w S. nawet nie skazał go choćby na najniższą karę, tylko postępowanie karne umorzył warunkowo, dając tym wyraz zaufania, że w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni innego przestępstwa. Postępowanie karne już się więc nie toczy. W wyznaczonym przez Sąd Grodzki w S. okresie próby w niczym nie uchybił bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu, czego dowodem są pozytywne opinie Komendy Powiatowej Policji w S. i Koła Łowieckiego "[...]" w M.. Skarżący nie podzielił poglądu, iż fakt warunkowego umorzenia postępowania ani pozytywne opinie Komendanta Powiatowego Policji w S. i Koła Łowieckiego "[...]" w M. nie mają w sprawie znaczenia uznając, iż jest on dowolny i świadczy o stronniczości i tendencyjności organu decyzyjnego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.), Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawę materialnoprawną decyzji, co podniesiono w jej uzasadnieniu stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Literalna wykładnia tego przepisu wskazuje więc na to, iż zgodnie z wolą ustawodawcy obawa, wyłączająca możliwość posiadania pozwolenia na broń, w szczególności istnieje wobec osób skazanych za przestępstwo, m.in. przeciwko życiu lub zdrowiu, jak też w sytuacji, gdy chociażby toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Postępowanie karne przeciwko stronie zostało warunkowo umorzone na podstawie art. 66 § 1 k.k., a więc w warunkach świadczących o tym, że wprawdzie wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, ale okoliczności jego popełnienia oraz sama wina oskarżonego nie budzą wątpliwości. Warunkowe umorzenie postępowania stwierdza więc winę w popełnieniu przestępstwa (umyślną bądź nieumyślną) i kończy to postępowanie. Jeśli więc niezakończone (toczące się) postępowanie o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy) uzasadnia istnienie wspomnianej wyżej obawy, to tym bardziej, zdaniem organu, kończące to postępowanie orzeczenie sądu uznające winę oskarżonego. Ustawodawca nie przewidział przy tym od tej reguły żadnych wyjątków, a nadto wprowadził domniemanie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w związku z czym w tego rodzaju sytuacjach organy Policji muszą jedynie ustalić fakt karalności, prowadzenia przez uprawniony organ postępowania karnego lub też – jak w niniejszej sprawie - w inny sposób potwierdzić popełnienie przez posiadacza pozwolenia na broń przestępstwa z przykładowego katalogu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Należy mieć nadto, zdaniem organu, na względzie, że nieumyślne popełnienie czynu zabronionego polega zwykle na niezachowaniu lub zlekceważeniu należytych środków ostrożności, na nie przewidywaniu - choć są po temu przesłanki - niepożądanych skutków określonych zachowań. Strona brała udział w polowaniu zbiorowym, tym bardziej więc winna była zachowywać ostrożność oddając strzał. Tymczasem trafiła w nogę myśliwego stojącego na sąsiednim stanowisku. Skończyło się to na niezagrażającej życiu ranie, mogło się jednak skończyć tragicznie. W tym stanie rzeczy na rodzaj decyzji nie mają wpływu pozytywne opinie o stronie czy prawidłowe przechowywanie broni. Argumenty i zarzuty zawarte w odwołaniu nie tworzą więc podstaw do jej zmiany bądź uchylenia. Z brzmienia powołanych przepisów, w ocenie organu, wynika, że w takiej sytuacji, jak ustalona w rozpoznawanej sprawie, sam ustawodawca dał prymat interesowi społecznemu nad słusznym interesem obywatela wiążąc organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej pozwolenia na broń. W skardze na tę decyzję skarżący zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i wniósł o uchylenie obu ww. decyzji, podtrzymując stanowisko przedstawione w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2009 r. strona podtrzymując zarzuty skargi i odwołując się do orzecznictwa NSA i WSA w Warszawie podniosła nadto, że dwie przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy tj. skazanie lub trwanie postępowania karnego w dacie wszczęcia postępowania nie istniały, bo zostało ono wszczęte 2 września 2008 r. tj. po blisko pół roku po uprawomocnieniu się wyroku o umorzenie postępowania. Decyzja nie ma przy tym charakteru decyzji związanej, co wyklucza stosowanie art. 7 k.p.a. Nie można, zdaniem strony, postawić znaku równości między znaczeniem czynu popełnionego umyślnie i czynu popełnionego z winy nieumyślnej. Postępowanie dowodowe ograniczyło się, zdaniem strony, do dowolnej oceny faktu popełnienia przestępstwa w aspekcie powołanego wyżej przepisu. Cechy osobowościowe skarżącego, jego dotychczasowe zachowanie pozostały bowiem poza sferą zainteresowania organów. Organ I instancji zwrócił się o opinię środowiskową, a zatem dostrzegał potrzebę wyjaśnienia sprawy w tym zakresie. Przeprowadzenie postępowania dowodowego, którego wynik z założenia nie może mieć wpływu na decyzję jest, zdaniem skarżącego, naruszeniem art. 8 k.p.a. Nierozpatrzenie opinii wskazuje na wybiórczą ocenę dowodów. Organ nie zauważył przy tym takich kwestii, jak wyrok warunkowo umarzający postępowanie, a także okoliczności popełnienia przestępstwa. Doszło również do błędu w ustaleniach faktycznych co do rażącego naruszenia podstawowych zasad bezpieczeństwa obowiązujących na polowaniu, bo organ nie wskazał źródła zasad i nie wykazał, że zostały naruszone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem obowiązującego prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cyt. ustawy. W takim też kierunku wyłożył powołany przepis każdy z organów zasadnie przy tym uznając, iż stan faktyczny niniejszej sprawy obliguje do zastosowania powołanych przepisów i w konsekwencji do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Jedną z kategorii osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności skazanym prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wymienione przestępstwa mogą być popełnione z winy umyślnej i winy nieumyślnej. Ustawodawca nie wprowadza jednak rozróżnienia w takim zakresie wyróżniając w katalogu wymienionych rodzajów przestępstw te czyny, także z uwagi na charakter chronionych przez przepisy kodeku karnego dóbr prawnych. W świetle powołanego przez organ wyroku nie budzi wątpliwości fakt, iż skarżący dopuścił się czynu z art. 157 § 3 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k., a zatem przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. Wprawdzie, co podnosi skarżąca postępowanie w sprawie cofnięcia broni zostało wszczęte w dniu [...] września 2008 r. tj. w dacie, w której postępowanie karne już się nie toczyło, a przy tym wyrok warunkowo umarzający postępowanie nie może być uznany za wyrok skazujący ani też nie wywołuje skutków prawnych, jakie przepisy prawa wiążą z takim wyrokiem ale ta okoliczność nie oznacza, iż popełnienie takiego czynu jest wyłączone spod oceny z punktu widzenia art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Skoro bowiem istnienie obawy, o której w powołanym przepisie mowa uzasadnia nawet toczące się postępowanie o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu to, zdaniem Sądu, przyjąć należy, iż tym bardziej uzasadnieniem dla przyjęcia istnienia takiej obawy jest orzeczenie nie będące wyrokiem skazującym ale orzeczenie uznające winę oskarżonego. Nie ma zatem, zdaniem Sądu, uzasadnienia dla swoistego premiowania osób, które popełniły przestępstwo wymienione w powyższym katalogu, a nie zostały skazane z uwagi na stwierdzenie przez sąd karny przesłanek do warunkowego umorzenia postępowania. Z tego zatem powodu, że w sprawie karnej nie doszło do wydania wyroku skazującego nie można okoliczności popełnienia przez skarżącego czynu z art. 157 § 3 k.k. w zw. z art. 157 § 4 k.k. pominąć i uznać, iż dla oceny, czy istnieje obawa w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy ta okoliczność pozostaje bez istotnego znaczenia. W tym stanie rzeczy fakt popełnienia czynu zabronionego przeciwko życiu i zdrowiu tj. wymienionego w katalogu przesłanek, z którymi ustawodawca wiąże obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego przesądza o trafności ustaleń organów, iż w świetle art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy zachodzi podstawa do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, bez konieczności dokonywania szerokiej oceny postawy skarżącego w różnych aspektach jego działalności. Podnieść przy tym należy, iż katalog przesłanek, z którymi może wiązać się obawa, o której mowa, nie jest katalogiem zamkniętym. Gdyby zatem odczytać powołany przepis w sposób przyjęty przez skarżącego to również nie byłoby podstaw do przypisania zaskarżonym decyzjom wadliwości w stopniu uzasadniającym w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi i wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Tak jak wyżej wskazano powoływany wyrok wskazuje na to, że wina skarżącego, jak i okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości, a popełniony przez stronę czyn z art. 157 § 3 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. polegał na tym, że w trakcie trwającego polowania zbiorowego oddał on strzał z broni palnej w kierunku zwierzyny nieumyślnie powodując postrzelenie stojącego na sąsiednim stanowisku strzeleckim uczestnika polowania, w wyniku którego doznał on naruszenia prawidłowego funkcjonowania narządu ciała na okres przekraczający 7 dni. Podkreślenia przy tym wymaga, iż popełniony czyn miał związek z bronią i wagi tej okoliczności nie zmienia fakt, iż czyn został popełniony z winy nieumyślnej. Z przepisów k.k. wynika, iż nieumyślne popełnienie czynu zabronionego polega zwykle na niezachowaniu lub zlekceważeniu należytych środków ostrożności bądź na nieprzewidywaniu niepożądanych skutków określonych zachowań. Tak rozumiany charakter przestępstwa nieumyślnego nie pozwala na wykluczenie, jak przyjmuje strona, istnienia uzasadnionej obawy zagrożenia porządku prawnego w zw. z posiadanym pozwoleniem na broń. Nieumyślna wina w okolicznościach, w jakich do czynu doszło, nie niweczy bowiem, zdaniem Sądu, obawy, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie jest przy tym, jak uznaje strona, konieczne dla rozstrzygnięcia sprawy czynienie szczegółowych ustaleń co do wszystkich okoliczności, w jakich do popełnienia czynu doszło ani też prowadzenie postępowania dowodowego w kierunku ustalenia, czy i które z zasad bezpieczeństwa obowiązujących na polowaniu zostały naruszone i jakie są ich źródła. Okoliczności popełnienia czynu zostały w sposób wystarczający dla dokonania oceny z punktu widzenia art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy wskazane w wyroku i popełnienie tego rodzaju czynu stanowi dowód na to, że zasady bezpieczeństwa zostały naruszone przez skarżącego. Notorium jest bowiem, iż zasady bezpiecznego polowania wykluczają sytuacje, w których dochodzi do postrzelenia (chociażby nieumyślnego) uczestnika polowania (stojącego zresztą na sąsiednim stanowisku). Skoro zatem takie postrzelenie nastąpiło to skutkuje to przyjęciem, iż do naruszenia zasad bezpiecznego polowania doszło. Nie ma zatem, wbrew twierdzeniu skarżącego, błędu w ustaleniach organu co do dopuszczenia się przez niego naruszenia podstawowych zasad bezpieczeństwa na polowaniu. Podnieść przy tym należy, iż pozytywna prognoza co do zachowań skarżącego skutkująca wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie została poczyniona przez sąd karny wyłącznie na użytek tego postępowania i dokonana przez pryzmat przesłanek określonych w art. 67 § 1 k.k. Natomiast ocena z punktu widzenia art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy jest oceną odrębną, do której dokonania zobligowany jest właściwy organ Policji na podstawie własnych ustaleń faktycznych. W fakcie poczynienia takich ustaleń nie nawiązujących do prognozy sądu karnego nie można dopatrywać się wadliwości w szczególności w okolicznościach sprawy rozpoznawanej. Organy uzasadniły swoje rozstrzygnięcia bez uchybienia przepisom procesowym w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy odwołując się do materiału dowodowego, który był, zdaniem Sądu, wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Podnieść przy tym należy, iż organ ma obowiązek z art. 77 § 1 k.p.a. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. W niniejszej sprawie takim dowodem jest również opinia środowiska myśliwskiego i taka opinia w aktach się znajduje. Jednakże ta opinia, jak każdy inny dowód w sprawie podlega ocenie organu i takiej oceny organ dokonał tyle, że wbrew stanowisku strony uznał, iż w świetle przedstawionych okoliczności w tym popełnienia czynu, o którym mowa w wyroku nie stanowi ona podstawy do przyjęcia, iż nie zachodzi obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Taki stan rzeczy nie stanowi ani o "pozorności uzasadnienia" ani też o naruszeniu przez organ zasad postępowania administracyjnego. Zarzuty skarżącego w tym zakresie są zatem także chybione. Nie można również dokonywać oceny zaistniałego stanu rzeczy w kategorii praw słusznie nabytych. Natomiast należy podzielić stanowisko strony (wywiedzione z art. 2 Konstytucji RP), że jeżeli danej osobie przyznano prawo to organ chcąc to prawo cofnąć musi wykazać, że osoba przesłanek do dysponowania tym prawem nie spełnia i w rozpoznawanej sprawie takie wykazanie nastąpiło. Organy uznały bowiem trafnie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, iż zachodzą w świetle art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy przesłanki do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zarzuty skargi tak w zakresie naruszenia reguł procedury administracyjnej jak i naruszenia prawa materialnego są niezasadne i w konsekwencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.