II OSK 1344/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. NSA Jacek Hyla (spr.) Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 913/08 w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 913/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. Z uzasadnienia wyroku sądu I instancji wynika, że Burmistrz Miasta Aleksandrowa Kujawskiego, w związku z wnioskiem K. i D. S., decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. ustalił warunki zabudowy na dobudowę budynku garażowego do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na działce nr [...], w granicy z działką sąsiednią (nr [...]), zabudowaną w granicy budynkiem mieszkaniowym, położonej przy ul. [...], w obrębie ewidencyjnym miasta Aleksandrów Kujawski. Odwołanie od tej decyzji złożył J. R., współwłaściciel działki nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestora. Podniósł w nim, że odległość projektowanego garażu od granicy jego działki, powinna wynosić zgodnie z aktualnie obwiązującymi przepisami 8 m. Poza tym poinformował, że część działki nr [...] została ukradziona przez Urząd Miejski i włączona do działki nr [...]. Wniósł o zbadanie tej sprawy i przeprowadzenie wizji na miejscu. Podał także, że okna domu posadowionego na działce nr [...] wychodzą na jego działkę, na co nie wyraził zgody, tak samo jak na budowę betonowego płotu na granicy jego działki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Włocławku, decyzją z dnia [...] września 2008 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazało, że zaskarżona decyzja została wydana przez organ I instancji w sposób prawidłowy i z uwzględnieniem aktualnego stanu prawnego. Zamierzenie inwestycyjne zostało - jako powodujące zmianę zagospodarowania terenu - ustalone poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, po przeprowadzeniu analizy z art. 53 ust. 3 ustawy. Projekt decyzji został (zgodnie z art. 50 § 4 ustawy), sporządzony przez osobę z uprawnieniami urbanistycznymi. Organ I instancji dokonał również analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji. Analizę wykonano zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588). Z analizy tej wynika, że możliwe jest ustalenie warunkówi zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, gdyż zostały spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przywołano przepis art. 56 ustawy (odpowiednio poprzez art. 64 ustawy), zgodnie z którym, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Dodatkowo, wskazano, że zaskarżona decyzja w punkcie 2.6 zawiera wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, które inwestor musi zabezpieczyć już na etapie projektowania danego przedsięwzięcia. W świetle powyższego, w ocenie organu II instancji, decyzja o warunkach zabudowy zapobiega naruszeniu praw osób trzecich, w granicach przyjętych przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja ustalająca warunki zabudowy winna chronić interesy osób trzecich. W aktualnie toczącym się postępowaniu bada się jedynie zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, a w przypadku wystąpienia takiej zgodności, organ orzekający zobligowany jest do wydania decyzji pozytywnej (art. 52 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy). Kwestia powołana przez odwołującego nie stanowi, zdaniem SKO, przeszkody do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Hipotetyczne obawy odwołującego co do naruszania jego prawa własności nie mają racji bytu z uwagi na fakt, iż decyzja o warunkach zabudowy stanowi swoistego rodzaju promesę uzyskania pozwolenia na budowę. Jednak aby uzyskać pozwolenie na budowę, inwestor zobowiązany jest wstąpić na drogę postępowania administracyjnego, toczącego się w ramach przepisów prawa budowlanego i między innymi wykazać się bezspornym prawem do dysponowania terenem na cele budowlane. W tym właśnie postępowaniu, organy właściwe są zobligowane do przestrzegania przepisów prawa budowlanego i przepisów wykonawczych, są też zobligowane ponownie zbadać cały cykl decyzyjny dotyczący decyzji o warunkach zabudowy oraz sprawdzić przed wydaniem pozwolenia na budowę, czy taka decyzja jest zgodna z prawem i nie narusza uprawnień sąsiedzkich. Zatem, na obecnym etapie postępowania, podnoszone zarzuty są przedwczesne i bezprzedmiotowe. Organ I instancji oraz organ odwoławczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie są bowiem uprawione do badania i oceny potencjalnego naruszenia prawa własności. Odwołujący będzie mógł podnieść swoje zarzuty w postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wskazał także, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedzkiego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. W spornej sprawie, w wyniku przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz analizy cech funkcji organ I instancji ustalił, że zasada dobrego sąsiedztwa będzie zachowana w wyniku realizacji planowanego zamierzenia. Organ II instancji podkreślił, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Skargę od powyższej decyzji złożył J. R.. Podniósł w niej, że wcześniej SKO uchyliło decyzję ustalającą warunki zabudowy w całości, co daje dużo do myślenia, oraz że w obecnej decyzji ustalającej warunki zabudowy nic się nie zmieniło w stosunku do poprzedniej. Skarżący uważa, że projektowany garaż zostałby wybudowany na jego działce, podstępnie zagarniętej przez Urząd w Aleksandrowie Kujawskim, co do której toczy się postępowanie przed sądem. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę, że skarga podlega oddaleniu z przyczyn formalnych, albowiem skarżący nie posiada legitymacji do jej wniesienia. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 tej ustawy). Ponieważ skarżący nie posiada statusu prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich, organizacji społecznej, czy też podmiotu, któremu ustawa szczególna przyznawałaby prawo do wniesienia skargi, więc uznanie go za legitymowanego do wniesienia skargi na decyzję SKO uzależnione było od wykazania, iż ma on interes prawny w sprawie. Co oznacza konieczność wykazania, że zaskarżona decyzja administracyjna dotyczy interesu prawnego skarżącego, który musi być interesem własnym, indywidualnym i wynikającym z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Interes prawny, o jakim mowa w zacytowanym powyżej art. 50 § 1 ma charakter materialnoprawny, bowiem jest on oparty na normach administracyjnego prawa materialnego - musi istnieć konkretna norma prawna przewidująca, w odniesieniu do określonego podmiotu i w określonym stanie faktycznym, możliwość wydania określonej decyzji, czy też podjęcia określonej czynności. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Interes faktyczny nie tworzy dla danej osoby legitymacji procesowej. Wskazać ponadto należy, że w literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych reprezentowany jest pogląd, iż art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a. kreuje nowy rodzaj interesu prawnego w prawie administracyjnym. Jego treścią jest uprawnienie do żądania przeprowadzenie przez sąd administracyjny kontroli zgodności z prawem danego aktu lub czynności organów administracji publicznej. Zakres podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie musi się zatem pokrywać z zakresem podmiotów mających status strony w postępowaniu administracyjnym W orzecznictwie sądów administracyjnych także wielokrotnie podkreślono, że stroną postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z zasady jest właściciel lub użytkownik nieruchomości, której dotyczy postępowanie, natomiast właściciele lub wieczyści użytkownicy działek bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, mogą być jego stroną po wykazaniu w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach przesłanek z art. 28 k.p.a. czyli wpływu wyniku tego postępowania na ich własny interes prawny lub obowiązek. W sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia, wnoszący skargę jest współwłaścicielem działki sąsiadującej z działką, której dotyczy decyzja ustalająca warunki zabudowy. Powodem zaś zaskarżenia przez skarżącego zarówno decyzji o warunkach zabudowy, jak i utrzymującej ją w mocy decyzji organu II instancji jest to, że w tych samych okolicznościach faktycznych - jak twierdzi skarżący - organy administracji wydały dwie sprzeczne ze sobą decyzje oraz to, że projektowany budynek garażowy byłby posadowiony na działce, którą skarżącemu podstępnie zagarnął Urząd w Aleksandrowie Kujawskim. Zapytany wprost na rozprawie w dniu 17 marca 2009 r. pełnomocnik skarżącego o to jaki jest związek pomiędzy sferą indywidualną praw i obowiązków skarżącego, a zaskarżona decyzją, nie wskazał takiego związku. Przyznał jedynie, że skarżący mógłby chronić swoje prawa dopiero w ewentualnym postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o pozwoleniu na budowę spornego budynku garażowego. Skarżący nie wykazał więc, że zaskarżona przez niego decyzja dotyczy jego indywidualnego interesu prawnego. Należy mieć na uwadze to, że zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja ustalająca warunki zabudowy ma charakter tzw. promesy. Jej uzyskanie umożliwia jedynie późniejsze ewentualne starania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie nadaje żadnych praw. W szczególności zaś nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Ponadto, zgodnie z art. 63 ust. 1 tej ustawy w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. Jak słusznie wskazano w treści zaskarżonej decyzji, dopiero w przypadku składania wniosku o pozwolenie na budowę, koniecznym będzie wykazanie się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Niemniej jednak wskazać należy, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że inwestorzy na dzień wydania zaskarżonych decyzji dysponowali prawem, do nieruchomości - są użytkownikami wieczystymi tego gruntu. Sąd Okręgowy we Włocławku, według oświadczenia skarżącego, w dniu 30 października 2008 r. oddalił apelację skarżącego w sprawie o wydanie nieruchomości. Odnosząc się do zarzutów skarżącego podnoszonych w toku postępowania administracyjnego, podkreślić należy także, że ewentualna budowa budynku garażowego wzdłuż granicy z działką skarżącego, jako przylegającego do ściany domu skarżącego bez otworów okiennych i drzwiowych jest dopuszczalna w myśl przepisu § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690; ze zm.). Okoliczność ta jednak będzie mogła być podnoszona w toku ewentualnego postępowania o pozwolenie na budowę. Wskazać bowiem należy, że ewentualny zarzut niedochowania warunków wynikających z zacytowanego powyżej rozporządzenia nie mógłby być powiązany z określonym w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu warunkiem zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi. Bowiem do przepisów odrębnych zalicza się regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich, przepisy sanitarne czy Prawo geologiczne i górnicze. Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarżący nie wskazał konkretnego przepisu prawa materialnego, na podstawie którego mógłby skutecznie żądać ochrony swoich interesów w postępowaniu dotyczącym sądowej kontroli decyzji o warunkach zabudowy, orzeczono na podstawie art. 151 w zw. z art. 50 ustawy p.p.s.a., jak w sentencji wyroku, nie uruchamiając kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku skarżący zarzucił naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a., wobec nie dostrzeżenia przez Sąd, że zaskarżona decyzja była kolejną decyzją organu odwoławczego poprzedzoną wcześniejszą decyzją - takimi samymi co do treści i ustaleń faktycznych o odmiennych jednak rozstrzygnięciach. Zmienność poglądów prawnych tego samego organu, przy takim samym stanie faktycznym i prawnym jest nie do zaakceptowania w państwie prawa i narusza zasadę zaufania oraz przekonywania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Odmienne postępowanie Sądu w istotny sposób wpłynęło na wynik postępowania i naruszyło postanowienia art. 8 k.p.a., co stanowi o oparciu skargi kasacyjnej na przesłance z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej zarzucono także zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu 59 ustawy z dnia 27 marca 2003r, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez uwzględnienia faktu, iż w stosunku do przedmiotowej nieruchomości toczy się spór dot. ustalenia prawa własności na rzecz skarżącego. W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu obejmujących również koszty dojazdu pełnomocnika na rozprawę w wysokości 411,21 zł (246kmx2x0,8358 zł. za każdy dojazd na rozprawę) W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że podstawę swych żądań skarżący oparł na twierdzeniu o wydaniu przez SKO dwóch odmiennych decyzji: w dniu 18 marca 2008 r. oraz [...] września 2008r., opartych na tym samym stanie faktycznym i zajmujących się tym samym przedmiotem sprawy, a jednak o odmiennych rozstrzygnięciach. Oddalenie wskazanej skargi jest zdaniem skarżącego nieprawidłowe i niezgodne z prawem. Skarżący podniósł także, iż wielokrotnie w toku postępowania wskazywał na istotną jego zdaniem kwestię prawa własności do nieruchomości wobec której wydana została decyzja Burmistrza Miasta Aleksandrowa Kujawskiego i dalsze decyzja SKO w toku postępowania odwoławczego oraz w sprawie sądowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje, Skarga kasacyjna nie opiera się na usprawiedliwionych podstawach. W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 154, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W pierwszym rzędzie wskazać należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozostawia wątpliwości co do tego, że jego podstawą są wyłącznie przepisy art.151 w zw. z art. 50 p.p.s.a., a ich zastosowanie wynika ze stwierdzenia, że skarżącemu nie przysługuje status strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym, dotyczącym warunków zabudowy dla inwestycji planowanej przez jego sąsiadów. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 50 p.p.s.a. – co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę prawidłowości wyroku sądu I instancji w tym zakresie. Odnosząc się natomiast do podstaw powołanych w skardze kasacyjnej należy stwierdzić, że uszło uwadze wnoszącego skargę kasacyjną, że SKO we Włocławku decyzją z 18 marca 2008r. uchyliło wprawdzie istotnie decyzję Burmistrza Miasta Aleksandrów Kujawski z 1 lutego 2008r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania dla dobudowy budynku garażowego do istniejącego budynku mieszkalnego, lecz z uzasadnienia tej decyzji wynikają jednoznacznie przyczyny uchylenia. Były nimi mianowicie: brak wymaganego w trybie art. 106 k.p.a. w formie postanowienia uzgodnienia zamiaru inwestycyjnego przez właściwego konserwatora zabytków oraz to, że zawarta w aktach sprawy analiza urbanistyczna nie odpowiadała wymogom §8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 164 poz. 1588). W analizie tej wskazano bowiem jedynie wysokość planowanego budynku i podano, że dach ma być jednospadowy w kierunku przeciwnym do elewacji frontowej, zaś zgodnie z § 8 rozporządzenia geometrię dachu ustala się odpowiednio do geometrii dachów na obszarze analizowanym. Tymczasem jak wskazał organ odwoławczy sporządzona w sprawie analiza nie obejmowała w ogóle opisu tych elementów. Reasumując,, organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji winien sporządzić analizę funkcji oraz cech zabudowy zgodnie z wymogami prawa materialnego i ocenić zgodność przedsięwzięcia z wymaganiami dotyczącymi nowej zabudowy, a następnie po dokonaniu wymaganych prawem uzgodnień w przepisanej prawem formie – orzec w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Jak wynika z akt administracyjnych postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008r. Wojewódzki Konserwator Zabytków w Toruniu uzgodnił projekt decyzji dla zamierzonej przez uczestników postępowania inwestycji. Ponadto sporządzona została nowa analiza stanu faktycznego i prawnego odpowiadająca wymogom omawianego wyżej rozporządzenia - obejmująca opis i omówienie geometrii dachów budynków położonych na sąsiednich działkach. Skoro zatem stan sprawy uległ zmianie w ten sposób, że zostały usunięte braki stojące na przeszkodzie pozytywnemu rozstrzygnięciu wniosku uczestników postępowania, to wbrew stanowisku skarżącego, wyrazem konsekwentnego działania organów administracji było wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania. Bezzasadny był zatem zarzut skarżącego jakoby wydając odmienne niż uprzednio orzeczenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło art. 8 k.p.a. – a sąd I instancji nie dostrzegając tego naruszył art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. Jak jednolicie wskazuje się w orzecznictwie, z uwagi na związanie NSA granicami skargi kasacyjnej niezbędne jest wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd I instancji (por. Hanna Knysiak – Molczyk. Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Warszawa 2009r. str. 154 – 155). Aby uczynić zadość powyższemu obowiązkowi wnoszący skargę kasacyjną powinien powołać przepisy zawarte w konkretnych jednostkach redakcyjnych aktu prawnego – czyli konkretne paragrafy, ustępy i punkty wchodzące w skład artykułu. Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna wymogowi temu nie odpowiada w takim zakresie w jakim zarzuca sądowi naruszenie prawa materialnego art. 59 ustawy o planowaniu przestrzennym. W skład tego artykułu wchodzą bowiem aż 3 ustępy, z których ostatni dzieli się jeszcze na dwa punkty. Dokonane w skardze kasacyjnej określenie zarzutu tej skargi jako naruszenia art. 59 ustawy jest zatem całkowicie niewystarczające. Na marginesie tylko należy zwrócić uwagę, że żaden z przepisów zawartych w art. 59 ustawy o planowaniu przestrzennym nie pozwala na przyjęcie, że spór o własność nieruchomości, na której ma zostać posadowiona inwestycja uniemożliwia wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wręcz przeciwnie, nie budzi w orzecznictwie sądowoadministracyjnym żadnych wątpliwości, że decyzja o warunkach zabudowy może być wydana każdemu, bez względu na to, czy przysługuje mu jakiekolwiek prawo do terenu, którego dotyczy wniosek. W tym stanie sprawy, uznając, że skarga kasacyjna nie powołuje się na usprawiedliwione podstawy, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia za pomoc prawą świadczoną na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 - 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 -261 p.p.s.a.