II OSK 1674/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Stahl sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Lu 15/10 w sprawie ze skargi B. Ł. i A. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. Ł. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 18 marca 2010 roku, sygn. akt II SA/Lu 15/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę B. Ł. i A. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia [...] listopada 2009 roku, Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej utrzymało w mocy postanowienie (omyłkowo nazwane "decyzją") z dnia [...] lipca 2009 roku, wydane z upoważnienia Starosty Bialskiego negatywnie uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, (każdy budynek wolnostojący parterowy z poddaszem użytkowym) oraz urządzeniami budowlanymi (przyłącza elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacji sanitarnej) na działkach nr ew. [...] - [...] (wydzielonych z działki nr [...]) i budowie drogi wewnętrznej na działce nr ewid. [...] (wydzielonej z działki nr [...]) oraz warunki zagospodarowania terenu dla podziału działki nr [...] na działki oznaczone numerami nr [...] - [...] położonych w miejscowości Rakowiska, gmina Biała Podlaska. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wyjaśniło, iż pismem z dnia 7 lipca 2009 roku Wójt Gminy Biała Podlaska wystąpił ponownie do Starosty Bialskiego o uzgodnienie w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi oraz obejmującej podział działki nr [...], podając, że teren przewidziany pod zabudowę obejmuje grunty rolne RVI i pastwiska PsV o łącznej powierzchni 1,04 ha. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 roku Starosta Bialski odmówił pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Starosta stwierdził, że działka nr ew. [...] w świetle zapisów zawartych w ewidencji gruntów stanowi użytki rolne, a więc podlega ochronie wynikającej z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, która polega na ograniczaniu przeznaczenia gruntów do celów innych niż produkcja rolna. Zdaniem Starosty planowana inwestycja dotycząca zabudowy mieszkaniowej połączona z wydzieleniem szeregu działek pozbawi ten teren cech gruntu rolnego i spowoduje zaburzenie w istniejącym systemie gruntów rolnych, zwłaszcza, że wchodziłaby w obszar gruntów o takim przeznaczeniu na głębokość 280 m. Organ pierwszej instancji przyjął także, że pozytywnemu uzgodnieniu decyzji w niniejszej sprawie sprzeciwiają się również przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, które zakazują wydzielania na terenach rolnych działek o pow. mniejszej niż 0,3000 ha, chyba że podział taki miałby służyć powiększeniu sąsiedniej nieruchomości albo regulacji granic między sąsiednimi nieruchomościami. Z wniosku inwestorów wynika, że z przewidzianej do podziału działki nr [...] o pow. 1 0877 ha wydzielonych zostanie osiem działek, każda o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż z informacji zawartej w ewidencji gruntów wynika, że działka nr ew. [...] o pow. 1,0877 ha stanowi grunt rolny, sklasyfikowany jako grunty orne RV o pow. 0,0175 ha, grunty orne RVI o pow. 0,5025 ha i pastwiska trwałe PsV o pow. 0,5677 ha. Ponadto, jak wynika z wyjaśnień strony skarżącej złożonych na rozprawie administracyjnej przed Kolegium, grunty te ostatnio były użytkowane rolniczo. W związku z tym konieczne było uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy z organem właściwym w sprawie ochrony gruntów rolnych, czyli Starostą Bialskim. Kolegium zgodziło się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że planowana inwestycja realizowana w formie zabudowy mieszkaniowej pozbawi dany teren charakteru rolnego, a zwłaszcza działkę nr [...]. Działka ta wraz z przyległymi terenami tworzy rozległy, zwarty obszar użytkowany rolniczo, położony w otwartej przestrzeni produkcyjnej. Na sąsiedniej działce prowadzona jest pasieka. Przeprowadzona ocena wskazuje, że wnioskodawcy zmierzają do realizacji inwestycji niedającej się pogodzić z rolnym charakterem gruntu – działki nr ew. [...]. W ocenie Kolegium wprowadzenie funkcji mieszkalnej w terenie zdominowanym przez funkcję rolną (gospodarstwa rolne) i w pobliżu terenów przeznaczonych, co do zasady pod zabudowę zagrodową jest sprzeczne z ogólną zasadą ochrony gruntów rolnych. Organ odwoławczy podkreślił, że planowany podział działki nr ew. [...], w wyniku którego wydzielone zostaną wymienione wyżej działki przewidziane pod zabudowę, dotyczy nieruchomości rolnej, z której powstać miałyby działki o powierzchniach mniejszych niż 0,3000 ha. Podział ten narusza więc również przepis art. 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, który pozwala na podział nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jedynie wówczas, gdy działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. Kolegium wskazało też, że ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Biała Podlaska, zatwierdzonego uchwałą Nr XXI/233/2000 Rady Gminy Biała Podlaska z dnia 29 marca 2000 roku, wynika, że utrzymuje się dotychczasowe rolnicze przeznaczenie gruntów rolnych. Organ podkreślił, że działka przewidziana pod planowane zamierzenie inwestycyjne nie została przeznaczona w studium pod zabudowę, a więc uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Biała Podlaska obejmujący teren miejscowości Rakowiska, zatwierdzony uchwałą Nr XLVII/476/2002 Rady Gminy Biała Podlaska z dnia 14 sierpnia 2002 roku, wyłączono z jego ustaleń działkę inwestora w znacznej części. Organ odwoławczy podkreślił, że planowana przez inwestorów zmiana przeznaczenia ich działki o charakterze rolnym sprzeczna jest z zasadami ładu przestrzennego i zasadami planowania przestrzennego. Ubocznie organ podniósł, że działka nr [...], ani działki, jakie miałyby powstać w wyniku jej podziału, nie mają dostępu do drogi publicznej. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnieśli B. i A. Ł., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucili zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 7 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych w związku z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uznanie, że w rozpoznawanej sprawie wyłączona jest możliwość przeznaczenia gruntu rolnego objętego wnioskiem na cele nierolnicze oraz przez uznanie, że ochrona gruntów rolnych obejmuje także badanie, czy zaprojektowany podział działki nie pozostaje w sprzeczności z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarżący zarzucili też naruszenie art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, poprzez uznanie, że nie jest możliwe ustalenie – w drodze decyzji – warunków zabudowy dla nieruchomości wykorzystywanej na cele rolne Nadto skarżący zarzucili naruszenie art. 93 ust. 2a wymienionej wyżej ustawy, poprzez dokonanie przez organy obu instancji oceny dokumentacji związanej z postępowaniem prowadzonym przez inny organ w odrębnej sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy, a także naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 6. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez uznanie, że przyległy do wnioskowanego gruntu teren zdominowany jest przez funkcję rolną. Skarżący podkreślili, iż postępowanie w sprawie dotyczyło uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej przez nich inwestycji, w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżących w sprawie tej nie zachodziły żadne ustawowe podstawy uniemożliwiające zmianę sposobu wykorzystywania gruntów objętych wnioskiem na cele nierolnicze. Skarżący zarzucili, że złożony przez gminę Biała Podlaska wniosek o dokonanie uzgodnienia nie obejmował uzgodnienia projektu podziału działki, gdyż kwestia podziału działki pozostaje w wyłącznej właściwości Wójta Gminy, zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wyrokiem z dnia 18 marca 2010 roku, sygn. akt II SA/Lu 15/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia [...] listopada 2009 roku, Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W uzasadnieniu wyrku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko organów administracji, iż w stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 261 z 2004 roku, poz. 2603 ze zm.) za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości, jako użytki rolne. Zdaniem Sądu, jest okolicznością bezsporną, że działka nr [...], położona w Rakowiskach, gm. Biała Podlaska, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, jest użytkiem rolnym w rozumieniu wyżej podanym. Jak wynika bowiem z wypisu z rejestru gruntów, działka nr [...] o pow. 1,0877 ha to grunty orne klasy V i VI (RV I RVI) oraz pastwiska trwałe (PsV). Zgodnie z przepisem § 68 ust. 1 pkt 1 i 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) grunty orne, oznaczone symbolem R i pastwiska trwałe, oznaczone symbolem Ps to użytki rolne. Nie ulega zatem wątpliwości, że w odniesieniu do działki nr [...], stanowiącej użytki rolne klasy V i VI, obowiązywał wymóg uzgodnienia decyzji z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych. Organem tym jest – stosownie do przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) – starosta, w tym przypadku Starosta Bialski. Ochrona gruntów rolnych, przewidziana w powołanej ustawie polega m.in. na ograniczaniu przeznaczania gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 3 ust. 1 cytowanej ustawy). Przez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze rozumie ustawa ustalenie innego niż rolniczy sposobu użytkowania gruntów rolnych. Zadaniem starosty, jako organu uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy jest więc przede wszystkim ocena, czy planowana zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych (art. 59 ust. 1 ustawy) da się pogodzić z rolniczym charakterem gruntów, czy też prowadzi ona do ustalenia innego niż rolniczy sposobu użytkowania gruntów. Podkreślenia wymaga, że nie każda zmiana zagospodarowania wymagająca wydania decyzji o warunkach zabudowy wiąże się ze zmianą przeznaczenia gruntów rolnych w rozumieniu wyżej podanym. Nie ulega wątpliwości, że grunty rolne nie utracą swego rolnego charakteru w przypadku budowy obiektów związanych z produkcją rolną. Także budowa budynku mieszkalnego wchodzącego w skład gospodarstwa rolnego nie spowoduje zmiany charakteru tych gruntów (por. art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Budowa na gruntach rolnych, stanowiących w dacie rozstrzygania sprawy jedną działkę ewidencyjną, sześciu usytuowanych jeden za drugim domów jednorodzinnych, nie może być w żadnym wypadku uznana za związaną z produkcją rolną. Z projektu decyzji poddanego uzgodnieniu wynika ponadto, że działka nr [...] miałaby zostać podzielona w ten sposób, że w zasadzie dla każdego domu wydzielona byłaby działka o powierzchni ok. 1000 m2 (ostatnia działka większa – ok. 2900 m2). Powstałyby zatem działki, które ze względu na powierzchnię, wielkość i rodzaj zabudowy nie mogłyby być użytkowane rolniczo. Planowana zmiana zagospodarowania działki nr [...], będącej użytkiem rolnym prowadzi więc do ustalenia innego niż rolniczy sposobu użytkowania gruntów rolnych. W ocenie Sądu, słuszne jest stanowisko organów administracji, że planowana inwestycja nie da się pogodzić z rolnym charakterem gruntów i spowoduje zaburzenie w istniejącym systemie gruntów rolnych. Stanowisko organów administracji zostało przekonująco uzasadnione. Organ pierwszej instancji podniósł, że inwestycja polegająca na budowie sześciu domów mieszkalnych "wchodziłaby" w obszar gruntów rolnych na głębokość 280 m. Jak wynika z map znajdujących się w aktach sprawy, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna na działce nr [...] stanowiłaby w istocie enklawę wśród gruntów rolnych niezabudowanych. Zabudowa występuje bowiem tylko w wąskim pasie gruntu, przylegającym do drogi publicznej. Sąd stwierdził też, że ubocznie zauważyć należy, iż działka nr [...] w ogóle nie przylega do drogi publicznej. Od drogi tej oddziela ją działka nr 884/3. Oceniając dopuszczalność inwestycji z punktu widzenia przepisów o ochronie gruntów rolnych, organ uzgadniający wziął pod uwagę, że sąsiednie grunty użytkowane są rolniczo, a na działce bezpośrednio sąsiadującej z działką nr [...] usytuowana jest duża pasieka. Z takim przeznaczeniem gruntów koliduje lokalizowanie na tym terenie skupiska domów jednorodzinnych z urządzeniami towarzyszącymi oraz wydzieloną z działki rolnej drogą dojazdową. Starosta Bialski miał zatem prawo – kierując się zasadami ochrony gruntów rolnych określonymi w ustawie z dnia 3 lutego 1995 roku – odmówić pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla omawianej inwestycji. Ochrona gruntów rolnych, którą realizować ma starosta, polega bowiem przede wszystkim na ograniczaniu przeznaczania gruntów rolnych na cele nierolnicze. Nie bez znaczenia jest też zdaniem Sądu fakt, że w studium uwarunkowań i kierunków rozwoju przestrzennego gminy Biała Podlaska teren ten nie jest przeznaczony pod zabudowę. Studium nie jest wprawdzie aktem prawa miejscowego, zawiera jednak ogólną wizję rozwoju i kształtowania ładu przestrzennego gminy, w szczególności wskazuje, które tereny zachowane być powinny, jako rolnicze, a które przeznaczone być mogą w przyszłości pod zabudowę. Okoliczność, że działka nr [...] to grunty orne oraz pastwiska klasy V i VI nie daje podstaw do wyłączenia ich spod ochrony przewidzianej w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wprawdzie z dniem 1 stycznia 2009 roku zniesiony został w art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wymóg uzyskania zgody marszałka województwa na zmianę przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas V i VI, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekraczał 1 ha, jednak zmiana ta dotyczy tylko procedury planowania przestrzennego. W pozostałym zakresie zakres ochrony tych gruntów nie uległ zmianie. Zakresem uzgodnienia objęty jest projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy. W rozpoznawanej sprawie decyzja o warunkach zabudowy określa także warunki podziału nieruchomości. Zdaniem Sądu, prawidłowe jest stanowisko organów administracji, że w takiej sytuacji uzgodnienie z organem właściwym w sprawie ochrony gruntów rolnych i leśnych dotyczy także określenia warunków projektowanego podziału nieruchomości. Nie można uznać, że zakresem uzgodnienia objęta jest tylko ta część decyzji, która dotyczy budowy obiektów budowlanych. Przepisy ustawy nie dają ku temu żadnych podstaw. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy wymóg uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych wprowadzony został w odniesieniu do wszystkich gruntów wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, niezależnie od rodzaju planowanej inwestycji, czy przewidywanej zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Uzgadniając zatem w zakresie swoich kompetencji, jako organu ochrony gruntów rolnych, projekt decyzji o warunkach zabudowy, nie może starosta pominąć tych ustaleń decyzji, które dotyczą określenia warunków podziału nieruchomości rolnej. Nie stanowi to wkroczenia w kompetencje wójta, jako organu właściwego w sprawie podziału nieruchomości. Decyzja o warunkach zabudowy nie dokonuje bowiem podziału nieruchomości i nie zastępuje trybu podziału nieruchomości, przewidzianego w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. Z wniosku inwestorów wynika, że z przewidzianej do podziału działki nr [...] o pow. 1 0877 ha wydzielonych zostanie siedem działek pod zabudowę, każda o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha. Taki podział byłby zatem dopuszczalny tylko pod warunkami określonymi wyżej. Jak wynika z akt sprawy warunki te nie zachodzą w sprawie niniejszej. Określając warunki podziału w decyzji o warunkach zabudowy organ wydający decyzję musi uwzględnić przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, które wprowadzają określone ograniczenia tego podziału w przypadku nieruchomości rolnych. Przepisy te uwzględnić musi także organ właściwy w sprawach ochrony rolnej, bowiem zakaz podziału nieruchomości rolnych na działki mniejsze niż 0,3000 ha wynika z przyjętej w systemie prawa zasady ochrony gruntów rolnych i leśnych. Nie sposób przyjąć, że organ uzgadniający nie ma prawa zbadania, czy warunki podziału zgodne są z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, chroniącymi nieruchomości rolne przed nadmiernym rozdrobnieniem. Projekt decyzji, określającej warunki podziału w sposób sprzeczny z tymi przepisami nie może zostać pozytywnie uzgodniony przez organ właściwy w sprawach ochrony gruntów rolnych. Starosta Bialski, jako organ uzgadniający nie mógł zatem pozytywnie uzgodnić projektu decyzji określającej sprzecznie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami warunki podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Nadto zdaniem Sądu zauważyć należy, że zgodnie z art. 94 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w przypadku braku planu miejscowego podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Określenie warunków podziału nieruchomości w decyzji o warunkach zabudowy, wydawanej na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przesądza zatem o dopuszczalności tego podziału, dokonywanego następnie w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tym bardziej uzasadnione jest więc twierdzenie, że decyzja o warunkach zabudowy, określająca warunki podziału nieruchomości rolnej, podlega uzgodnieniu z organem właściwym w sprawach ochrony rolnej na takich samych zasadach, jak decyzja o warunkach zabudowy, nie zawierająca jednoczesnego określenia warunków podziału. Nie sposób też nie zauważyć, że podział nieruchomości i budowa obiektów budowlanych są integralnie w tej decyzji związane, ponieważ projekt decyzji dotyczy budowy na wydzielonych działkach i taka właśnie zmiana zagospodarowania terenu podlegała ocenie organu uzgadniającego. W ocenie Sądu nieuzasadnione są także pozostałe zarzuty skargi, w szczególności zarzut naruszenia art. 6, 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Organy administracji prawidłowo przeprowadziły postępowanie i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy. Nie jest trafny zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego. Ustalenie, że planowana inwestycja realizowana miałaby być na terenie użytkowanym rolniczo znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy. Cały teren sąsiedni stanowią grunty rolne lub leśne i jest to teren niezabudowany. Nie można podzielić stanowiska skarżących, że planowana inwestycja stanowić będzie uzupełnienie lub rozszerzenie istniejącej zabudowy mieszkaniowej typu osiedlowego. Jak wynika ze znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego map, teren zurbanizowany nie sąsiaduje bezpośrednio z nieruchomością skarżących, a obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przewidujący zabudowę mieszkaniową jednorodzinną nie obejmuje terenu inwestycji. Jedynie niewielka część działki nr [...] objęta jest ustaleniami planu, lecz jest to teren zabudowy mieszkaniowej zagrodowej, a więc związanej z rolniczym charakterem gruntów (k. 104 – 107 akt administracyjnych). Jeśli więc można byłoby w rozpoznawanej sprawie nawiązywać do istniejącej zabudowy i jej charakteru, to do zabudowy zagrodowej na gruntach rolnych, a nie terenów zurbanizowanych, jak podnoszą skarżący. Działka nr [...] jest bowiem jedną z działek leżących na przedłużeniu działek, stanowiących pas zabudowy zagrodowej. Okoliczność, że skarżący uzyskali warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednego domu mieszkalnego na tej samej działce i zostały one pozytywnie uzgodnione przez Starostę Bialskiego, zdaniem Sądu, nie może mieć znaczenia w niniejszej sprawie. Przedmiotem uzgodnienia jest obecnie inna inwestycja oraz dodatkowo warunki podziału nieruchomości. Ocena organu uzgadniającego dokonywana jest zawsze w stosunku do konkretnego projektu zagospodarowania, wymagającego ustalenia warunków zabudowy. Ocena ta może być więc odmienna w sytuacji, gdy na tej samej działce planowana jest kolejna inwestycja, o innym charakterze i zakresie. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę kasacyjną wniósł A. Ł., podnosząc zarzuty naruszenia: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest a) art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż uzgodnienie właściwego organu w sprawach ochrony gruntów rolnych wykorzystywanych na cele rolne obejmuje swoim zakresem ocenę zgodności projektowanego podziału nieruchomości rolnej w świetle uregulowań art. 92 ust. 2 i 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 261 z 2004 roku, poz. 2603 ze zm.) w ramach postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji budowy sześciu domów rodzinnych na nieruchomości rolnej, w stosunku, do której ustała ustawowa ochrona związana z przeznaczeniem na cele nierolnicze, b) art. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 19 grudnia 2008 roku o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 237, poz. 1657) przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na uznaniu, że wykreślenie pkt 4 ust. 2 art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie stanowi usankcjonowania wyłączenia spod ochrony gruntów klasy V i VI i w związku, z tym nie zachodzi potrzeba uzgodnienia, c) art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2004r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że ochrona gruntów rolnych polegająca na ograniczaniu ich przeznaczenia na cele nierolnicze pozostaje w ścisłym związku z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami odnoszącymi się do podziału nieruchomości rolnych, d) art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 93 ust. 1 i 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wyeliminowanie obowiązku prawnego uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, skutkujące wyłączeniem tych gruntów z planu zagospodarowania przestrzennego pozostaje w ścisłym związku prawno – faktycznym uniemożliwiającym pozytywne uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli projekt podziału nieruchomości w ramach w/w decyzji spowoduje wydzielenie działek o powierzchni mniejszej od 0,3000ha, e) art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 94 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w realiach przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do uznania przedłożonego projektu podziału nieruchomości [...] za zgodny ze spełnionymi warunkami do wydania decyzji o warunkach zabudowy; 2. przepisów postępowania, tj. art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 61 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie zaakceptowanie granic prowadzonego postępowania uzgodnieniowego przez Starostę Bialskiego i Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które nie uwzględniało granic tego postępowania wyznaczonych przez Wójta Gminy Biała Podlaska zawiadomieniem o wszczęciu postępowania z dnia 15 kwietnia 2008 roku, jak również wskutek uznania, że postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy mieści w sobie, jako jego immanentną część uzgodnienie w przedmiocie podziału nieruchomości, które to naruszenia doprowadziły w konsekwencji do naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną pogląd Sądu I instancji oparty jest o błędne założenie uznające, że ochrona gruntów rolnych i leśnych musi w pierwszej kolejności uwzględniać przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną nie ulega wątpliwości, że stosownie do art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do decyzji o warunkach zabudowy odpowiednio stosuje się art. 53 ust.4 pkt 6 tej ustawy. Oznacza to, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy (wójt) ma obowiązek przed wydaniem tej decyzji uzyskać pozytywne uzgodnienie z właściwym organem w sprawach ochrony gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Na mocy art. 64 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnienie z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych ma dotyczyć jedynie decyzji o warunkach zabudowy. Konstrukcja pkt 6 powyższej jednostki redakcyjnej wyraźnie wskazując organ właściwy do ochrony gruntów rolnych lub leśnych, nakazuje przyjąć domniemanie prawne, że uzgodnienie ma odnosić się do gruntów rolnych podlegających ochronie. Oznacza to, że organ uzgodnieniowy winien przede wszystkim ocenić, czy grunty podlegają ochronie na podstawie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Badanie przez właściwy organ istnienia ustawowej ochrony gruntów winno następować na dzień wydawania stosownego rozstrzygnięcia o odmowie uzgodnienia, bądź pozytywnym uzgodnieniu. Oznacza to, że zarówno Starosta Bialski, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno na dzień wydania swoich rozstrzygnięć uwzględnić treść art. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 19 grudnia 2008 roku o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolny leśnych, którym to przepisem został skreślony pkt 4 ust. 2 art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowiący, że zmiana przeznaczenia gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas V i VI i ich obszar przekracza 1 ha wymagała uzyskania zgody właściwego organu. Oczywistym w takiej sytuacji staje się, mając na uwadze ust. 1 art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, że z chwilą odpadnięcia potrzeby uzyskania takiej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów, nie ma potrzeby dokonywania takiego przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jeśli Sąd I instancji stoi na stanowisku, że już studium uwarunkowań i kierunków rozwoju, które nie jest aktem prawa miejscowego jest wyrazem ogólnej wizji rozwoju i kształtowania ładu przestrzennego gminy, to nie może twierdzić, że przedmiotowa nowelizacja wywiera jedynie skutek w aspekcie planowania przestrzennego. Jeśli planowanie przestrzenne jest swoistym uzewnętrznieniem wizji i koncepcji rozwoju gminy w aspekcie urbanistycznym i gospodarczym, wykreślenie potrzeby uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych klasy V i VI, skutkujące w myśl ust. 1 art. 7 zwolnieniem ich z umieszczania w tymże planie zagospodarowania przestrzennego, powoduje automatycznie odpadnięcie konieczności uzyskania uzgodnienia. Jeśli chodzi o samą ochronę gruntów rolnych i leśnych, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych, polegającą na ograniczaniu ich przeznaczania na inne cele niż rolne i leśne, na którą powołuje się Sąd I instancji, to zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, należy odczytywać jedynie w kontekście zdefiniowania, czym jest ochrona gruntów rolnych i leśnych. Przepis ten w sposób ogólny wprowadza swoiste instrumentarium prawne w zakresie polityki ochrony gruntów rolnych i leśnych, jako takich. Natomiast przepisem szczególnym niewątpliwie do powyższego przepisu jest art. 6 ust. 1 w/w ustawy, który wprowadza możliwość przeznaczania na inne cele niż rolnicze gruntów o najniższej przydatności produkcyjnej. Niewątpliwie działka gruntu Skarżącego klasy V i VI spełnia to kryterium, jeśli chodzi o przydatność do produkcji, jak i pod względem powierzchni odpowiadającej uchylonemu pkt 4 ust.2 art. 7. Niewątpliwie treść obu przepisów pozostaje w ścisłym ze sobą związku i winna być interpretowana w kontekście art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a mianowicie, czy grunty rolne są objęte ochroną; czy też nie, bowiem ten przepis spełnia funkcję delegacyjną do uzgodnienia lub odmowy pozytywnego uzgodnienia. W przypadku zaistnienia pozytywnych przesłanek merytorycznych do wydania uzgodnienia, można dalej mówić o badaniu warunków zabudowy pod kątem zgodności z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Natomiast w przypadku nieistnienia prawnych przesłanek do uzgodnienia pod kątem ochrony gruntów rolnych przed celem nierolniczym brak jest podstaw do wydawania rozstrzygnięcia uzgodnieniowego. W tej sytuacji, gdy dane grunty nie podpadają pod ochronę, to ich przeznaczenie na cele nierolnicze nie powinno być wiązane z uzyskaniem pozytywnego uzgodnienia. Nawet, jeśli się przyjmie, tak jak Sąd w zaskarżonym orzeczeniu, że uzgodnienie odnosi się do płaszczyzny planowania przestrzennego, to i tak mając na uwadze art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ujmuje się te grunty rolne, które wymagały zgody, na cele nierolnicze, a zatem nie ujmuje się w tym planie tych gruntów rolnych, które takiej zgody nie wymagały (tak jak w przedmiotowej sprawie). Stosownie do art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami miejscowego planu. Natomiast w przypadku, kiedy brak jest tego planu, to stosuje się , art. 94 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem w przypadku położenia nieruchomości na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu (tak jak w tym wypadku ze względu na brak potrzeby uzgodnienia), to podziału można dokonać, jeżeli jest on zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem taka decyzja musiałaby spełniać w przedmiotowej sprawie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przepisie tym są wyszczególnione warunki, których łączne spełnienie umożliwia wydanie powyższej decyzji. Te wszystkie elementy działka [...] zawiera, przede wszystkim, o czym WSA sam pisze w uzasadnieniu na stronie 9 (ostatni akapit), Skarżący uzyskali warunki zabudowy na tej samej działce dla inwestycji polegającej na budowie jednego domu mieszkalnego, które zostały już pozytywnie uzgodnione, następnie poprzez wydzielenie działki nr [...] stanowiącej drogę dojazdową do wszystkich nowo wydzielanych działek, spowoduje dostępność do drogi publicznej nowo projektowanych inwestycji, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla nowo powstałych w przyszłości inwestycji budowlanych, a przede wszystkim działka ta nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych, o czym szeroko była już wcześniej mowa. Po drugie, mając powyższe na uwadze, jak również zasadę bezpośredniego stosowania nowego prawa, a mianowicie ustawy o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je orzeczenie Starosty Bialskiego winno być uchylone i postępowanie w sprawie uzgodnienia warunków zabudowy i podziału nieruchomości należałoby umorzyć, jako bezprzedmiotowe. Jak wskazał wnoszący skargę kasacyjną, poza tym Sąd I instancji w sposób dość szeroki odnosi się do kwestii natury architektonicznej w kontekście zabudowy mieszkaniowej zagrodowej związanej raczej z rolniczym charakterem gruntów, wskazując jedynie, że zabudowa poprzez budowę obiektów budowlanych występuje tylko w wąskim pasie gruntu przylegającym do drogi publicznej. Nawet jednak istniejąca w wąskim pasie przy drodze publicznej w pobliżu działki wnoszącego skargę kasacyjną zabudowa tego rodzaju może spełniać parametry architektoniczne dla zabudowy domami jednorodzinnymi niezwiązanymi z zabudową zagrodową. Ponadto na uwagę zasługują, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, granice postępowania uzgodnieniowego, a mianowicie, czy w ramach uzgodnienia odnoszącego się do ochrony gruntów rolnych i leśnych w związku z wnioskiem o przeznaczenie ich na cele nierolnicze, właściwy organ w sprawie ochrony gruntów rolnych ma ustawowe kompetencje w oparciu o ustawę o ochronie gruntów rolnych i leśnych na mocy art. 53 ust.4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do opiniowania pod względem zgodności z ustawą o gospodarce nieruchomościami projektu podziału nieruchomości, o której mowa w przedmiotów sprawie. Stosownie do zawiadomienia o wszczęciu postępowania Wójta Gminy Biała Podlaska z dnia 15 kwietnia 2008 roku postępowanie administracyjne zostało wszczęte w sprawie wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, a nie jak przyjął Sąd, postępowanie to dotyczy wydania decyzji o warunkach zabudowy i podziale nieruchomości. Postępowanie w sprawie podziału nieruchomości jest odrębnym postępowaniem zastrzeżonym dla Wójta Gminy, jako organu I instancji, zgodnie z art. 96 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tym samym Starosta Bialski przekroczył swoje kompetencje ustawowe w zakresie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych, które zostało podtrzymane przez Organ II instancji i WSA w Lublinie. Akceptując taki stan rzeczy WSA w Lublinie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż to dopuszczenie w ramach postępowania uzgodnieniowego warunków podziału nieruchomości na gruncie ustawy o gospodarce nieruchomościami doprowadziło do niezgodnego z prawem rozstrzygnięcia. W piśmie procesowym z dnia 12 listopada 2011 roku wnoszący skargę kasacyjną w uzupełnieniu uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej podniósł, że w jego ocenie art. 3 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie może stanowić samodzielnej podstawy wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało koniecznością jej oddalenia. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty te nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. Za niezasadny uznać należy podniesiony przez wnoszącego skargę kasacyjną zarzut naruszenia art. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 19 grudnia 2008 roku o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 237, poz. 1657). Wnoszący skargę kasacyjną upatruje naruszenia tego przepisu w tym, że z ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych wykreślony został pkt 4 w ustępie 2 artykułu 7 tejże ustawy, co zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną oznacza, że grunty tej klasy nie podlegają ochronie. To z kolei oznacza, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, że nie zachodzi potrzeba uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, która planowana jest do realizacji na tego rodzaju gruntach. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest to pogląd nietrafny. Zgodnie z treścią art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy odpowiednie zastosowanie ma art. 53 ust. 3-5a tejże ustawy, regulujący kwestię wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z art. 53 ust. 4 pkt 6 wymienionej wyżej ustawy wynika, że organ administracji może wydać decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dopiero po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Tym samym organ administracji właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy może wydać ją również dopiero po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Mając na uwadze treść przytoczonych wyżej przepisów stwierdzić należy, iż obowiązek uzyskania uzgodnienia, o którym mowa uzależniony jest od tego, czy planowana inwestycja ma być realizowana na nieruchomościach o charakterze rolniczym. Nie jest istotne natomiast, jakiej klasy są to grunty rolne oraz, czy grunty te są objęte jedną z form ochrony przewidzianą w ustawie z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 roku, Nr 121, poz. 1266 – tekst jednolity ze zm.), jaką jest zgoda właściwego organu administracji na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. Nie można podzielić poglądu wnoszącego skargę kasacyjną, że w związku z wykreśleniem w ustawie z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych pkt 4 ustępu 2 artykułu 7 grunty rolne klasy V i VI wyłączone zostały spod jakiejkolwiek ochrony. Jak to zostało wyżej wskazane uchylenie tego przepisu powoduje, że grunty rolne tej klasy nie są objęte tylko jedną z form ochrony, jaką przewiduje ta ustawa, to jest koniecznością uzyskania zgody właściwego organu administracji na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. Stwierdzić jednak należy, iż gruntów tych zastosowanie mają przepisy części ogólnej tej ustawy. Wyłączenie z produkcji gruntów tej klasy, zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych nadal wymaga uzyskania decyzji zezwalających na takie wyłączenie, jeśli są to grunty wytworzone z gleb pochodzenia organicznego. Zgodnie z treścią art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 roku, Nr 102, poz. 651 – tekst jednolity ze zm.) za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości, jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Pojęcie katastru nieruchomości zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 roku Nr 193, poz. 1287 – tekst jednolity ze zm.). Z przepisu tego wynika, że ilekroć w ustawie mowa o ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości) – rozumie się przez to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Z kolei zgodnie z treścią art. 53a tejże do czasu przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości przez użyte w ustawie pojęcie "kataster" rozumie się tę ewidencję gruntów. Z poczynionych w toku postępowania administracyjnego ustaleń jednoznacznie wynika, że działka o nr ew. [...], na której miała być zrealizowana planowana inwestycja, jest nieruchomością o charakterze rolniczym. Znajdują się na niej grunty orne klasy V i VI oraz pastwiska trwałe klasy V. Istotą instytucji prawnej uzgodnienia decyzji jest uzyskanie stanowiska organu administracji wyspecjalizowanego w określonej dziedzinie poddanej regulacjom prawa administracyjnego. Organ uzgodnieniowy, dokonując uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, ocenia ją w zakresie przyznanych mu przepisami prawa uprawnień. W przedmiotowej sprawie organ uzgodnieniowy dokonał oceny projektu decyzji o warunkach zabudowy pod kątem ochrony gruntów rolnych. W uzasadnieniach rozstrzygnięć organy administracji obydwu instancji wskazały przesłanki, którymi kierowały wydając rozstrzygnięcia odmawiające uzgodnienia projektu decyzji warunkach zabudowy. Organy te wskazały, że planowana zmiana zagospodarowania działki o nr ew. [...] spowodowałaby zaburzenie w istniejącym systemie gruntów rolnych. Budowa sześciu domów mieszkalnych spowodowałaby ingerencję w obszar gruntów rolnych na głębokość 280 m. Zabudowa mieszkaniowa stanowiłaby w istocie enklawę wśród gruntów rolnych niezabudowanych. Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że przedstawiona przez organy argumentacja nie nosi cech dowolności i pogląd ten, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy w pełni podzielić. Odnośne do pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów sprowadzają się one w istocie do twierdzenia, iż organ uzgadniający decyzję o warunkach zabudowy wymieniony w art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może dokonywać oceny prawidłowości zawartego w tej decyzji projektu podziału nieruchomości rolnej. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że nie sposób przyjąć, iż organ uzgadniający nie ma prawa zbadania, czy warunki podziału są zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami chroniącymi nieruchomości rolne przed nadmiernym rozdrobnieniem. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądu tego nie można podzielić. Jak to zostało już wcześniej wskazane organ uzgodnieniowy, dokonując uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, ocenia ją w zakresie przyznanych mu przepisami prawa uprawnień. Organ administracji właściwy w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych realizuje cele wymienione w ustawie z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Z art. 3 ust. 1 wymienionej wyżej ustawy wynika, że ochrona gruntów rolnych polega na: 1. ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne; 2. zapobieganiu procesom degradacji i dewastacji gruntów rolnych oraz szkodom w produkcji rolniczej, powstającym wskutek działalności nierolniczej i ruchów masowych ziemi, 3. rekultywacji i zagospodarowaniu gruntów na cele rolnicze; 4. zachowaniu torfowisk i oczek wodnych, jako naturalnych zbiorników wodnych; 5. ograniczaniu zmian naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi. Do zadań organów administracji realizujących cele wynikające z tej ustawy nie należy ochrona gruntów rolnych przed ich nadmiernym rozdrobnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny bezzasadnie dokonał rozszerzenia kompetencji tych organów uznając, iż organy te są uprawnione do dokonywania oceny, czy warunki podziału są zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Kwestia organów administracji, które mają obowiązek zająć stanowisko w kwestii zawartych w decyzji o warunkach zabudowy rozstrzygnięć dotyczących podziału nieruchomości uregulowana została w art. 93 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami. Z przepisu tego wynika, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, zaś w przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1. Uchybienie Sądu I instancji polegające na wyrażeniu nietrafnego poglądu, że organ uzgadniający decyzję o warunkach zabudowy ma prawo zbadania, czy warunki podziału są zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami chroniącymi nieruchomości rolne przed nadmiernym rozdrobnieniem nie mogło być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Mimo częściowo błędnego uzasadnienia rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest jednak prawidłowe. Sam fakt stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż kontrolowane rozstrzygnięcie jest uzasadnione koniecznością ochrony gruntów rolnych w oparciu o kryteria wskazane w ustawie z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych był bowiem wystarczającą podstawą do oddalenia wniesionej do tego Sądu skargi. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.