I OSK 1001/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie NSA Jerzy Stelmasiak ( spr.) del.WSA Leszek Kamiński Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 marca 2009 r. sygn. akt III SA/Łd 55/09 w sprawie ze skargi L.W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 18 marca 2009 r. oddalił skargę L.W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że w dniu 4 września 2008 r. L.W. zwróciła się do Powiatowego Urzędu Pracy w Radomsku z wnioskiem o naliczenie i wypłatę zasiłku dla bezrobotnych wskazując, że w dniu dokonania rejestracji, tj. 1 grudnia 2003 r. spełniała warunki określone w art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 1995 r. Nr 1, poz. 1 ze zm.). Decyzją z dnia [...] września 2008 r. Starosta Radomszczański odmówił przyznania L.W. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 grudnia 2003 r. z uwagi na upływ 3-letniego terminu przedawnienia, wynikającego z art. 76 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Od powyższej decyzji L.W. złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu wskazała, że dokonała rejestracji jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w Radomsku w dniu 1 grudnia 2003 r. i z tą datą powinna uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż spełniała warunki określone w art. 23 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W ocenie skarżącej roszczenie o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych nie uległo przedawnieniu, gdyż w okresie od dnia 3 czerwca 2004 r. do dnia 21 sierpnia 2007 r. w ramach prowadzonych przed sądami postępowań w sprawie ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego, kwestionowany był fakt jej zatrudnienia, jaki miał miejsce w okresie od dnia 1 października 2002 r. do dnia 30 listopada 2003 r., a który był istotny dla przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, na podstawie art. 23 wyżej cytowanej ustawy. Fakt zatrudnienia skarżącej w okresie od dnia 1 października 2002 r. do dnia 30 listopada 2003 r. został ostatecznie potwierdzony wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie o sygn. akt [...]. Wobec powyższego wystąpienie z wnioskiem o naliczenie i zapłatę zasiłku dla bezrobotnych w dniu 4 września 2008 r. nie narusza 3-letniego terminu przedawnienia. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Wojewoda Łódzki utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że w myśl art. 76 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, roszczenia z tytułu zasiłków, dodatków szkoleniowych, stypendiów i innych świadczeń pieniężnych finansowanych z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia spełnienia warunków do ich nabycia przez uprawnioną osobę, a roszczenia powiatowego urzędu pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia ich wypłaty. Jak ustalił organ I instancji L.W. w dniu zgłoszenia się do urzędu pracy, tj. w dniu 1 grudnia 2003 r. spełniała warunki nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż posiadała wymagany okres zatrudnienia 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji. Jednak dopiero w dniu 4 września 2008 r. złożyła wniosek o naliczenie i wypłatę zasiłku dla bezrobotnych na dzień dokonania rejestracji, tj. 1 grudnia 2003 r. Wcześniej takiego wniosku skarżąca nie złożyła, była zainteresowana wyłącznie ustaleniem przez urząd pracy jej uprawnień do świadczenia przedemerytalnego. Prowadzenie sporu sądowego o ustalenie wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego i związany z tym spór o podleganie obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu z tytułu zawartej umowy o pracę w okresie od dnia 1 października 2002 r. do dnia 30 listopada 2003 r. nie stanowiło przeszkody dla strony, aby złożyła wniosek o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych. Bezspornym zatem jest, że formalności związane ze złożeniem wniosku w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych zostały dopełnione przez stronę dopiero w dniu 4 września 2008 r., podczas gdy skarżąca warunki nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych spełniała w dniu 1 grudnia 2003 r. i tę datę należy, w ocenie organu odwoławczego, przyjąć jako datę rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia stosownie do cytowanego przepisu art. 76 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podnosząc zarzut naruszenia art. 80 w związku z art. 77 k.p.a. oraz art. 76 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że celem jej wizyty w Powiatowym Urzędzie Pracy w Radomsku w dniu 1 grudnia 2003 r. było dokonanie rejestracji jako osoba bezrobotna i przyznanie prawa do zasiłku, a potwierdzeniem tej okoliczności jest wydruk z dnia 4 grudnia 2003 r. jaki uzyskała w Powiatowym Urzędzie Pracy w Radomsku zawierający informację o przysługującym prawie do zasiłku w wysokości 120% zasiłku podstawowego. W jej ocenie, art. 76 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż nie dotyczy osób, którym po nabyciu uprawnień do zasiłku w wyniku dokonania rejestracji, zasiłek nie został wypłacony z przyczyn leżących po stronie organu. Fakt, że w okresie od dnia 1 października 2002 r. do dnia 30 listopada 2003 r. skarżąca była zatrudniona został ostatecznie potwierdzony dopiero wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 21 sierpnia 2007 r., dopiero więc po tej dacie mogła skutecznie dochodzić swojego roszczenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że organy administracji nie naruszyły obowiązującego prawa odmawiając skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 grudnia 2003 r. W oparciu o dokumentację znajdującą się w aktach sprawy należy przyjąć, że L.W. zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w Radomsku w dniu 1 grudnia 2003 r. W tym też dniu złożyła wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Wobec powyższego założono jej kartę rejestracyjną osoby uprawnionej do świadczenia przedemerytalnego, a następnie przekazano dokumentację do ZUS-u celem ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego. Bezsporne jest, że dalsze postępowanie zakończone wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 21 sierpnia 2007 r. toczyło się w ramach postępowania wszczętego wnioskiem skarżącej w sprawie przyznania świadczenia przedemerytalnego i dotyczyło sporu w zakresie zaliczenia skarżącej okresu zatrudnienia od dnia 1 grudnia 2002 r. do dnia 30 listopada 2003 r. Sąd I instancji podkreślił, że warunkiem uzyskania prawa do świadczenia przedemerytalnego w świetle art. 37k ust. 1 obowiązującej w dniu rejestracji skarżącej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514) było spełnienie warunków do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, niemniej jednak skarżąca poprzez złożenie wniosku o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego uruchomiła postępowanie administracyjne w tym przedmiocie. Organy nie prowadziły więc postępowania w przedmiocie przyznania jej statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych w określonej wysokości. Skarżąca nie uzyskała decyzji przyznającej jej status osoby bezrobotnej i prawo do świadczenia od 1 grudnia 2003 r., a wniosek o naliczenie i wypłatę zasiłku dla bezrobotnych złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w Radomsku dopiero w dniu 4 września 2008 r. Wobec powyższego zarzut skarżącej, że z uwagi na fakt spełnienia już w dniu 1 grudnia 2003 r. przesłanek do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych organ powinien wypłacić jej to zaległe świadczenia nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Także zarzut skarżącej, że termin przedawnienia został przerwany na skutek toczącej się przed Sądem Okręgowym – Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Trybunalskim, a następnie przed Sądem Apelacyjnym w Łodzi sprawy dotyczącej ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego nie może zostać uwzględniony. W świetle art. 76 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia w zakresie nieuregulowanym m.in. w ust. 3 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego. Znajduje tu więc zastosowanie art. 123 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że bieg przedawnienia przerywa się: 1) przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia; 2) przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje, 3) przez wszczęcie mediacji. Złożenie odwołania do Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Trybunalskim w sprawie odmowy ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego, nie miało wpływu na bieg terminu przedawnienia w sprawie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jak to wywodzi skarżąca. Wniesienie bowiem odwołania od decyzji w przedmiocie odmowy ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego, powoduje skutek przerwania biegu terminu przedawnienia tylko w odniesieniu do roszczenia, którego czynność dotyczy, nie zaś w stosunku do pozostałych roszczeń wynikających z danego stosunku prawnego. W przedmiotowej sprawie sądem powołanym do rozpoznawania spraw z zakresu zasiłku dla bezrobotnych nie jest Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, a Wojewódzki Sąd Administracyjny, a więc również z tego powodu wniesienia odwołania do Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, nie mogło skutkować przerwaniem biegu terminu przedawnienia w sprawie zasiłku dla bezrobotnych. Zarzut skarżącej, że organy nie ustaliły jej rzeczywistych intencji w dacie rejestracji, a jej celem była rejestracja jako osoby bezrobotnej oraz uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Bezsporne jest, że w dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania administracyjnego znajduje się własnoręcznie podpisany wniosek skarżącej z dnia 1 grudnia 2003 r. o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego oraz podpisana przez skarżąca karta rejestracyjna osoby uprawnionej do świadczenia przedemerytalnego. Wniosek skarżącej, że potwierdzeniem faktu, iż była uprawniona do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120% zasiłku podstawowego od dnia 1 grudnia 2003 roku, jest komputerowy wydruk znajdujący się w aktach sprawy, nie jest usprawiedliwiony. Wydruk został sporządzony celem dołączenia go do akt sprawy przesyłanych do ZUS-u w związku z ustaleniem wysokości emerytury dla potrzeb ustalenia świadczenia przedemerytalnego, a dokumentem potwierdzającym fakt uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest decyzja administracyjna. Również w ocenie Sądu I instancji, nie jest uzasadniony zarzut skarżącej, że trzyletni termin, o którym mowa w art. 76 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia odnosi się tylko do osób, które nabyły uprawnienia do otrzymania zasiłku, ale się nie zarejestrowały, natomiast nie dotyczy to osób, które się zarejestrowały, a zasiłek nie został im wypłacony z przyczyn leżących po stronie organu. Przeczy temu konstrukcja i wykładnia przepisów dotyczących ustalania statusu osoby bezrobotnej i przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Warunkiem koniecznym uzyskania świadczenia jest rejestracja w Powiatowym Urzędzie Pracy, na podstawie kompletu wymaganych dokumentów oraz wydanie przez uprawniony organ decyzji administracyjnej potwierdzającej spełnienie przez bezrobotnego przesłanek uprawniających do uzyskania określonego świadczenia (art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 9 pkt 14 lit. a/, b/ ustawy o promocji zatrudnienia). Oznacza to, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia regulują m.in. uprawnienia i obowiązki osób zarejestrowanych oraz sposób procedowania w określonych sprawach przez uprawnione organy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła L.W. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 76 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i uznanie, że przepis ten znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Nadto zarzucono naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 76 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędne oddalenie skargi, podczas gdy skarga powinna zostać uwzględniona, ponieważ decyzja naruszała art. 76 ust. 3 cytowanej wyżej ustawy poprzez jego zastosowanie. Zarzucono także naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 80 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie wyroku w całości, rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i uchylenie decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2008 r. Alternatywnie wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniesiono także o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu całości niezbędnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego (w tym kosztów zastępstwa procesowego) względnie zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; – naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym zrozumieniu treści określonej normy prawnej, zaś uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co zachodzi kiedy stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej czy też ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. Ponadto, naruszenie prawa materialnego może stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli pozostaje w bezpośrednim związku z wynikiem sprawy. Wywodzący się z niej zarzut naruszenia konkretnego przepisu prawa może doprowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej, jeżeli naruszenie to miało wpływ na rozstrzygnięcie, to jest, jeśli na skutek błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania zaskarżone orzeczenie nie odpowiada prawu. Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek. Po pierwsze, całkowicie chybiony jest zarzut dotyczący błędnego ustalenia stanu faktycznego biorąc pod uwagę podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 174 pkt 2 p.p.s.a., w związku z art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy p.p.s.a. w świetle dyspozycji art. 76 ust. 3 cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wynika to z tego, że wbrew zarzutowi kasacyjnemu Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że organ II instancji wydając przedmiotową decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r. nie naruszył dyspozycji art. 77 i 80 k.p.a. pod kątem wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz oceny czy dana okoliczność została udowodniona. W realiach przedmiotowej sprawy oznacza to, co wynika jednoznacznie z akt sprawy, że skarżąca L.W. z dnia 1 grudnia 2003 r. zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w Radomsku i w tym dniu wyłącznie złożyła wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Z tych względów założono jej kartę rejestracyjną dotyczącą osoby uprawnionej do świadczenia przedemerytalnego oraz następnie przesłano tę dokumentację do ZUS w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego. Stąd, w aktach sprawy znajduje się tylko dokumentacja dotycząca powyższego świadczenia przedemerytalnego, które zakończyło się prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 21 sierpnia 2007 r. sygn. akt [...]. Oznacza to, że Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w Radomsku nie prowadził w tym okresie postępowania administracyjnego zakresie dotyczącym przyznania skarżącej statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych w określonej wysokości. Jest bowiem oczywiste, że w tych sprawach właściwy organ nie może wszcząć i następnie prowadzić postępowania administracyjnego z urzędu lecz tylko na pisemny wniosek zainteresowanej osoby spełniającej w tym przedmiocie wszystkie konieczne ustawowe przesłanki. Dlatego też skarżąca L.W. nie uzyskała decyzji przyznającej jej status osoby bezrobotnej i prawo do tego świadczenia od 1 grudnia 2003 r. Natomiast wniosek o naliczenie i wypłatę zasiłku dla bezrobotnych złożyła dopiero w dniu 4 września 2008 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w Radomsku. Ponadto należy podkreślić, że prawidłowo Sąd I instancji orzekł, że właściwe organy nie mogą w tych sprawach samodzielnie domniemywać zamiaru (intencji) skarżącej, jeżeli w aktach sprawy znajduje się własnoręcznie podpisany jej wniosek z dnia 1 grudnia 2003 r. o przyznanie tylko prawa do świadczenia przedemerytalnego jak i podpisana przez skarżącą karta rejestracyjna osoby uprawnionej do świadczenia przedemerytalnego. W tym zakresie wbrew zarzutowi kasacyjnemu Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że organy prowadzące postępowanie nie naruszyły dyspozycji art. 77 i 80 k.p.a. Oznacza to, że w tym stanie faktycznym sprawy Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że w świetle dyspozycji art. 37k ust. 1 obowiązującej w dacie rejestracji ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514) skarżąca – składając przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego – wszczęła tylko postępowanie administracyjne w tym zakresie przedmiotowym. Dlatego też prawidłowo Sąd I instancji orzekł, że w stanie faktycznym tej sprawy ma zastosowanie art. 76 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy D(z.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Wynika to z tego, że dyspozycja art. 76 ust. 3 cyt. wyżej ustawy z 20 kwietnia 2004 r. stanowi, że roszczenia z tytułu zasiłków, dodatków szkoleniowych, stypendiów i innych świadczeń pieniężnych finansowanych z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia spełnienia warunków do ich nabycia przez uprawnioną osobę, a roszczenia powiatowego urzędu pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia ich wypłaty. Także Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że w świetle art. 76 ust. 5 w związku z art. 123 k.c. nie nastąpiło przerwanie powyższego terminu przedawnienia w tej sprawie z powodu przesłanki toczącego się postępowania sądowego w sprawie dotyczącej ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego. Jak słusznie Sąd I instancji orzekł czynność procesowa przerywa wówczas bieg przedawnienia kiedy jest "przedsięwzięta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub do uzyskania przez niego przedmiotowego świadczenia". Dlatego też wbrew zarzutom kasacyjnym Sąd I instancji nie naruszył w świetle art. 174 cyt. ustawy p.p.s.a. przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego podniesionych w skardze kasacyjnej. Z tych względów i na podstawie art. 184 cyt. ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną z powodu braku usprawiedliwionych podstaw.