II OZ 655/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 2009/08 odrzucające zażalenie w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2006 r., Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", postanowieniem z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 2009/08, odrzucił zażalenie A. W. na zawarte w punkcie trzecim wyroku postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2009 r. zasądzające na rzecz A. W. kwotę 1510 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2006 r. w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, w dniu 27 marca 2009 r. wniosła zażalenie na postanowienie o zwrocie kosztów postępowania zamieszczone w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2009 r., natomiast z akt sprawy wynika, że odpis wyroku wraz z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu został wysłany pełnomocnikowi skarżącej w dniu 5 maja 2009 r., czyli już po dacie wniesienia zażalenia. Mając na uwadze, że zażalenie na postanowienie o zwrocie kosztów postępowania zamieszczone w wyroku zostało wniesione przed skutecznym doręczeniem pełnomocnikowi skarżącej odpisu wyroku z uzasadnieniem, podlegało ono odrzuceniu jako niedopuszczalne. Zażalenie złożone przed doręczeniem stronie postanowienia z uzasadnieniem należy bowiem potraktować jako czynność przedwczesną i z tego powodu niedopuszczalną. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła A. W. reprezentowana przez radcę prawnego wnosząc o jego uchylenie i nadanie biegu odrzuconemu zażaleniu lub o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 194 § 1 pkt 9 i art. 194 § 2 ppsa, a także art. 141 § 4 w zw. z art. 166 ppsa, sprowadzające się do niezadowolenia skarżącej z zastosowania przepisów dotyczących skargi kasacyjnej wprost do przepisów dotyczących zażaleń oraz nieuzasadnienia tego faktu w sposób wystarczający w skarżonym postanowieniu oraz uznania przez Sąd niedopuszczalności zażalenia z powodu braku znajomości uzasadnienia rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów w przypadku braku takiego uzasadnienia w doręczonym uzasadnieniu wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 197 § 2 ppsa do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, zaś stosownie do art. 178 ppsa wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. W myśl art. 194 § 2 ppsa, zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Z powyższego wynika, że warunkiem wniesienia zażalenia jest zatem uprzednie doręczenie odpisu postanowienia. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w przypadku, gdy postanowienie zawarte zostało w wyroku sądu, warunkiem wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie kosztów, jest doręczenie wyroku zawierającego postanowienie. Jest to przesłanka obiektywna wynikająca wprost z treści przepisu. Nie ma i nie może mieć przy tym znaczenia czy uzasadnienie tego postanowienia jest poprawne czy też ma braki. Kwestie te mogą być podnoszone skutecznie we wniesionym zażaleniu na to postanowienie. Uznać zatem należy, że w dniu, w którym wniesiono zażalenie siedmiodniowy termin do jego wniesienia nie zaczął jeszcze swojego biegu, albowiem bieg tego terminu rozpoczął się w dniu następnym po dniu, w którym doręczono pełnomocnikowi skarżącej wyrok wraz z uzasadnieniem, tj. po dniu 13 maja 2009 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 160). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie Sądu I instancji jest zatem słuszne i zgodne z prawem. Odnosząc się natomiast do kwestii stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia odpowiednio przepisów o skardze kasacyjnej wskazać należy, że stosowanie przepisów "odpowiednio" oznacza uwzględnienie specyfiki określonej sytuacji, a więc dopuszczalne jest stosowanie przepisów wprost z modyfikacją wynikającą z danych okoliczności. Faktem jest, jak to się podnosi w komentarzu do art. 197 ppsa, że przy rekonstrukcji normy postępowania zażaleniowego należy rozważyć zakres w jakim przepisy o skardze kasacyjnej mogą być tu stosowane ze zmianami uwarunkowanymi cechami wyróżniającymi zażalenia. W szczególności należy pamiętać, że odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących skargi kasacyjnej w postępowaniu zażaleniowym nie może w żaden sposób zmienić charakteru tego postępowania, ponieważ przy odpowiednim stosowaniu przepisów prawa modyfikacji mogą podlegać wyłącznie przepisy odpowiednio stosowane, a nie przepisy o zażaleniach, które mają być przez nie uzupełniane (Komentarz do ustawy prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi J.P. Tarno, wyd. LexisNexis Warszawa 2006 r.). Z powyższego należy wyprowadzić wniosek, że jeżeli w postępowaniu zażaleniowym brakuje przepisu regulującego kwestię postępowania przez sąd odnośnie zażalenia, które jest niedopuszczalne, stosuje się odpowiednio przepis regulujący tę kwestię w postępowaniu ze skargi kasacyjnej przy uwzględnieniu charakteru obu tych postępowań. Nie budzi wątpliwości, że również inne przepisy postępowania przed sądami administracyjnymi przewidują np. stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa odrzucenie przez sąd skargi jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1-5, zaś w myśl art. 178 ppsa odrzucenie przez sąd skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej. Z konstrukcji wyżej wskazanych przepisów wynika zatem, że co do zasady środek zaskarżenia przewidziany ustawą o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli jest niedopuszczalny podlega odrzuceniu. Trudno zatem nie zastosować przepisu art. 178 ppsa wprost w stosunku do zażalenia, które jest niedopuszczalne, bowiem przeczyłoby to racjonalności ustawodawcy konstruującego przepisy powyższe. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na mocy 184 w związku z art. 197 ppsa.