II SA/Sz 201/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Mirosława Włodarczak - Siuda po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. W. – Z. na czynność materialno – techniczną Prezydenta Miasta w przedmiocie odmowy wydania stałego dowodu rejestracyjnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] C. W. wniosła skargę na opisaną w osnowie niniejszego orzeczenia czynność materialno – techniczną Prezydenta Miasta S. z dnia [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] wezwano skarżącą do wykazania wyczerpania toku instancji, wymaganego przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, tj. wykazania i udokumentowania, że przed wniesieniem skargi do Sądu wystąpiła do Prezydenta Miasta S. o usunięcie naruszenia prawa. W odpowiedzi skarżąca nadesłała szereg pism kierowanych do Prokuratury i odwrotnie, dokumenty pojazdu oraz korespondencję wymienianą z Prezydentem, jednakże żądanego wezwania nie przedstawiła. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 – 4 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wyżej wymienione określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego również bezczynności organów we wcześniej określonych przypadkach. Art. 52 § 1 P.p.s.a ustanawia natomiast zasadę, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Art. 52 § 2 P.p.s.a określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jedynie jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z czynnością materialno – techniczną organu – zatem skarżąca winna była – przed wywiedzeniem skargi do sądu – wezwać Prezydenta Miasta S. do usunięcia naruszenia prawa w opisanym terminie. Wezwanie do usunięcia naruszenia jest bowiem warunkiem formalnym niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi na czynności organów samorządowych. Niewyczerpanie przed wniesieniem skargi do sądu drogi przewidzianej w ww. przepisie, musi prowadzić do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. jako niedopuszczalnej. W rozpoznawanej sprawie należy przyjąć, że skarżąca nie wyczerpała przewidzianej przepisami proceduralnymi drogi instancyjnej. Po otrzymaniu pisemnej odmowy wydania stałego dowodu rejestracyjnego skarżąca, bowiem wniosła skargę bezpośrednio do Sądu. Wobec niewyczerpania przed wniesieniem skargi wymaganego toku instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. należało skargę odrzucić jako niedopuszczalną.