I OZ 1176/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministarcyjnej zażalenia D. W. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 października 2009 r. sygn. akt III SAB/Wr 5/09 pozostawiające bez rozpoznania wniosek D. W. o dokonanie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt III SAB/Wr 5/09 w przedmiocie umorzenia postępowania ze skargi D. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie Burmistrza Gminy T. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 16 października 2009 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Wr 5/09 pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącej o dokonanie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt III SAB/Wr 5/09 w przedmiocie umorzenia postępowania ze skargi D. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania zażalenia od postanowienia Burmistrza Gminy T. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Powyższe zarządzenie oparte zostało na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wobec ustalenia, że strona nie uczyniła zadość wezwaniu przewodniczącego z dnia 24 sierpnia 2009 r., którym zobowiązana została do sprecyzowania zawartego w piśmie z dnia 11 sierpnia 2009 r. wniosku o wykładnię postanowienia przez dookreślenie, który fragment orzeczenia jest dla strony niezrozumiały, bądź nasuwa określone wątpliwości i dlaczego. Zażalenie na powyższe zarządzenie złożyła D. W. Skarżąca, jak należy wnosić z całości wywodów zawartych w środku odwoławczym, zaskarżyła postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako bezzasadne podlega oddaleniu. Możliwość dokonania wykładni orzeczenia przewiduje art. 158 powołanej ustawy procesowej. Przepis ten stanowi, że Sąd, który wydał wyrok - odpowiednio także postanowienie i zarządzenie - może w dodatkowym postanowieniu rozstrzygnąć ewentualne wątpliwości co do jego treści. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 października 1978 r., IV CR 144/78), ani nie może usuwać błędów merytorycznych orzeczenia, bowiem temu celowi służą środki zaskarżenia. Ponadto wniosek o wykładnię orzeczenia powinien spełniać wymagania przewidziane dla pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 - 47 P.p.s.a.), a także wskazywać przedmiot wątpliwości co do treści orzeczenia, jakie w drodze wykładni mają być usunięte. Nie wystarczy ogólnikowe stwierdzenie, że wyrok lub jego uzasadnienie są niejasne lub same w sobie budzą rozliczne wątpliwości. Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia są dla strony niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Czynności wstępne dokonane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skutkowały wydaniem zarządzenia z dnia 24 sierpnia 2009 r., którym skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wykładnię orzeczenia. Sąd wyznaczył również, zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a. siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków przedmiotowego wniosku pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Powyższe pismo skarżąca otrzymała w dniu 11 września 2009 r. (k. 85) jednak w zakreślonym terminie nie uzupełniła wskazanych braków formalnych. Fakt nieusunięcia braków wniosku o wykładnię orzeczenia stanowi przesłankę do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, tj. bez merytorycznego odniesienia się do jego żądania. Zresztą z samej treści wniosku z dnia 11 sierpnia 2009 r. trudno odczytać rzeczywiste intencje strony, która nie podaje w jakim zakresie owe rozstrzygnięcie jest dla niej niezrozumiałe. Skarżąca ograniczyła się jedynie do polemiki z uzasadnieniem rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2009 r., zmierzającej do nowej interpretacji orzeczenia, zgodnie z subiektywnym zapatrywaniem wnioskodawczyni. Ponadto należy zauważyć, iż tego rodzaju argumenty, które bardziej służą uzasadnieniu środka odwoławczego, uniemożliwiły merytoryczne odniesienie się do tego wniosku i nadanie prawidłowego biegu. Z chwilą wydania orzeczenia strona powinna zastanowić się, jeżeli wyrok budzi jej wątpliwości, nad środkiem prawnym, z którego chce skorzystać. Wniosek o wykładnię wyroku ma zupełnie inny charakter prawny, niż środek odwoławczy i nie może zastępować tego drugiego. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.