II OZ 267/09

Dnia 24 marca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. O. prowadzącego Przedsiębiorstwo Robót Inżynieryjno - Budowlanych "[...]" na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1603/08 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. O. prowadzącego Przedsiębiorstwo Robót Inżynieryjno - Budowlanych "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów postanawia oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1603/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. O. prowadzącego Przedsiębiorstwo Robót Inżynieryjno - Budowlanych "[...]." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów. W uzasadnieniu podano, że na mocy art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd, na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków . W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, że zaskarżona decyzja powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Powołał się bowiem jedynie na hipotetyczne okoliczności - ewentualne wystąpienie negatywnych skutków dla środowiska, do których nie można się w sposób racjonalny odnieść. Wnioskodawca nie wskazał realnych przykładów zagrożenia dla środowiska naturalnego. Oczywistym jest, że składowisko odpadów już samo w sobie negatywnie oddziaływuje na środowisko, zatem wątpliwa jest teza, że wstrzymanie działalności polegającej na odzyskiwaniu odpadów do rekultywacji składowiska odpadów komunalnych, może pogorszyć stan środowiska. Należy bowiem mieć na względzie, że zaskarżoną decyzją SKO stwierdziło nieważność decyzji Starosty Płońskiego z dnia [...] września 2007 r. w sprawie udzielenia PRI - B "[...]." zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów do rekultywacji składowiska odpadów komunalnych w miejscowości C. nad W.. Kolegium stwierdziło nieważność powyższej decyzji, ponieważ uznało, że znajdują się w niej kategorie odpadów, które nie mogą podlegać odzyskowi. Zatem rolą Sądu jest na obecnym etapie postępowania wyważenie, czy z racji podnoszonych przez wnioskodawcę okoliczności można przyznać skarżącemu tymczasową ochronę polegającą na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu z uwagi na treść zaskarżonej decyzji nie można jednak wstrzymać jej wykonania. Kolegium uznało bowiem, że zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów do rekultywacji składowiska obejmuje odpady o kodach niedopuszczonych do odzysku. Wobec tego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powodowałoby sytuację, że do czasu merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy nadal prowadzona byłaby działalność w zakresie odzysku odpadów do rekultywacji składowiska, o kodach niedopuszczonych według organu do odzysku. W zażaleniu na powyższe postanowienie wskazano, że w piśmie z dnia 29 listopada 2008 r. skarżący wskazał konkretne negatywne skutki dla środowiska, jakie mogą wystąpić w wyniku przerwania prac prowadzonych na składowisku odpadów komunalnych w m. C. n/W., a mianowicie dotyczące skażenia wód gruntowych i powierzchniowych oraz wskazał przyczyny wystąpienia tego zagrożenia. Podano też, iż w w/w piśmie podniesiono, że nieplanowane wcześniej przerwanie robót spowoduje niekontrolowane wydostawanie się biogazów do powietrza i wskazano, jakie z tego powodu mogą wystąpić konsekwencje. Jak stwierdził dalej skarżący, sąd przedwcześnie stwierdził, że zaskarżona decyzja Kolegium jest zgodna z prawem. Powołano się także na postanowienie Sądu I instancji z dnia 2 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1111/08 i wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bądź uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a daje mimo to możliwość wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności przez Sąd na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ramach tego postępowania Sąd nie jest jednak władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. oceny czy jest on zgodny z prawem (zaskarżona decyzja do momentu jej uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem), a tylko ocenia, czy wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia szkody lub spowoduje skutki, których znamiona opisano wyżej. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że we wniosku tym należy, co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Rację ma skarżący, iż Sąd przedwcześnie stwierdził, że zaskarżona decyzja Kolegium jest zgodna z prawem. Okoliczność ta jednak pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, ponieważ zaskarżone postanowienie, mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W ocenie Sądu, w świetle powołanych wyżej przepisów i argumentacji strony skarżącej w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że strona występująca z wnioskiem nie wykazała, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a, mogą zaistnieć w sytuacji, gdy nie zostanie wstrzymane wykonanie decyzji SKO w Ciechanowie z dnia [...] czerwca 2008 r. utrzymującej w mocy decyzję Kolegium z dnia [...] marca 2008 r. stwierdzającej nieważność decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów. Samo ogólnikowe stwierdzenie, że decyzja SKO z dnia [...] czerwca 2008 r. pociąga za sobą ,,potencjalną możliwość" wystąpienia negatywnych skutków dla środowiska, w tym że ,,może" doprowadzić do skażenia wód gruntowych i powierzchniowych, bez podania realnych przykładów zagrożenia wraz z dowodami, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Poza tym decyzje wydane w postępowaniu nieważnościowym nie powodują bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.