II FSK 1381/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA: Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej E. Spółka z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt . I SA/Ke 82/09 odrzucające skargę w sprawie ze skargi E. Spółka z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Ke 82/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę E. Spółka z o.o. w K. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 grudnia 2008 r., nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarga z dnia 12 stycznia 2009 r. została podpisana przez Prezesa Zarządu R. S., bez dołączenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi. W dniu 13 marca 2009 r. skarżąca (w wyniku wezwania doręczonego w dniu 5 marca 2009 r.) złożyła potwierdzoną za zgodność kopię odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, postanowienie Sądu Rejestrowego z dnia 19 sierpnia 2008 r. Ponadto w dniu 12 marca 2009 r. dokonała wpłaty wpisu sądowego od sprawy. Wobec uzupełnienia braków przez skarżącą po upływie wyznaczonego terminu, Sąd, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę. Pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., którą zaskarżył w pkt 1 postanowienie z dnia 25 marca 2009 r., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisu art. 29 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., polegające na przyjęciu, że skarżąca nie dopełniła obowiązku wykazania swojego umocowania, pomimo tego, że w aktach sprawy znajduje się stosowny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, który został złożony wcześniej (przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym). Ponadto pełnomocnik skarżącej wniósł o: - uchylenie w pkt 1 zaskarżone postanowienie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania oraz - zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie niniejszej należy uznać, iż istniała podstawa do wezwania skarżącej o uzupełnienie braku, poprzez przedłożenie dokumentu potwierdzającego umocowanie dla R. S. do jej reprezentowania. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego jest oparte na zasadzie skargowości, zatem może ono być wszczęte jedynie na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany podmiot (art. 50 p.p.s.a.). Osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu (art. 28 § 1 p.p.s.a.). Umocowanie do działania musi być wykazane przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.) i musi mieć formę dokumentu. Niedopełnienie tego obowiązku należy traktować jako brak formalny skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W odniesieniu do spółek kapitałowych usunięcie tego braku następuje przez przedłożenie aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Należy przy tym podkreślić, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem z obowiązku przedłożenia przy pierwszej czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym stosownego dokumentu nie zwalnia ani fakt, iż został on przedłożono w postępowaniu administracyjnym, ani nawet złożenie tego dokumentu do innej sprawy sądowoadministracyjnej. Art. 49 § 1 p.p.s.a. nie upoważnia bowiem sądu do samodzielnego uzupełniania braków, lecz wprost zobowiązuje do wezwania strony o przedstawienie stosownych informacji. Ponadto należy zauważyć, iż zgodnie z art. 29 p.p.s.a. to na osobie wnoszącej skargę ciąży obowiązek przedstawienia dokumentu, z którego wynika jej umocowanie. W tym stanie rzeczy za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 29 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z akt spawy wynika, iż skarżąca przedłożyła wypis z rejestru po ustawowym terminie, który zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. wynosi siedem dni, co z kolei obligowało Sąd do zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Dodatkowo, odnosząc się do argumentacji podniesionej przez pełnomocnika skarżącej, należy zauważyć, iż znajdujący się w aktach administracyjnych wypis według stanu na dzień 25 stycznia 2008 r., z którego wynika, iż uprawnionym do reprezentowania spółki był zarząd w osobie R. S., nie uwolnił skarżącej od obobowiązku, o jakim mowa w art. 29 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184, w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, należy stwierdzić, że nie znajduje on uzasadnienia prawnego. Przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a, które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek skargi kasacyjnej od postanowienia, co wprost wynika z ich treści.