I SA/Kr 149/09

Sygn. akt I SA/Kr 149/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 marca 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Asesor: WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2009 r., sprawy ze skargi Telekomunikacji Polskiej S.A. w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 31 października 2008 r. Nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r., - skargę oddala - W dniu [...] stycznia 2007 r. Telekomunikacja Polska S.A. [...] w L. złożyła deklaracje na podatek od nieruchomości na rok 2007 wykazując podatek należny do zapłaty od powierzchni: gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej lub budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w kwocie 162 840,00 zł. Następnie dnia [...] września 2007 r. podatnik złożył korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2007. W piśmie z dnia [...] września 2007 r., które wpłynęło do organu wraz z korektą, podatnik wyjaśnił, że korekcie została poddana wartość podstawy opodatkowania bowiem w pierwotnej deklaracji błędnie w podstawie opodatkowania ujęta została wartość linii kablowych w związku z czym stało się konieczne zmniejszenie deklarowanej do opodatkowania wartości budowli do kwoty 98 197,00 zł. W dalszej części uzasadnienia wskazano, iż linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie mogą być kwalifikowane jako: - samodzielne budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, instalacje lub urządzenia stanowiące wraz z budowlą całość użytkowo-techniczną, - urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem. W związku z wpływem korekty deklaracji Burmistrz Miasta i Gminy wezwał Telekomunikacje Polską S.A. do złożenia pisemnego uzasadnienia przyczyn złożenia przedmiotowej deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2007, a postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Telekomunikacji Polskiej S.A. wysokości zobowiązania podatkowego należnego do zapłaty w podatku od nieruchomości za rok 2007. Pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. podatnik odpowiadając na wszczęcie postępowania przez podatkowy organ I instancji, zwrócił się o udzielenie wyjaśnień na jakiej podstawie zostało wszczęte postępowanie podatkowe oraz dlaczego organ podatkowy kwestionuje wyrażone w pisemnym uzasadnieniu korekty stanowisko względem kwalifikacji i późniejszego wyłączenia od opodatkowania linii kablowych. Organ I instancji wyjaśnił podatnikowi, iż w świetle przepisów prawa budowlanego kable sieci technicznych przebiegające przez kanalizację techniczną, stanowią urządzenia budowlane umożliwiające obiektowi budowlanemu zgodne z jego przeznaczeniem użytkowanie, wówczas jako część składowa kanalizacji technicznej stanowi to przedmiot opodatkowania w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Następnie w dniu [...] kwietnia 2008 r. Burmistrz Miasta i Gminy wydał postanowienie powołujące J. P. na biegłego, w celu ustalenia rodzaju obiektu budowlanego, będącego własnością Telekomunikacji Polskiej S.A. znajdującego się na terenie Gminy . W dniu [...] czerwca 2008 r. inż. J. P. jako biegły wyznaczony powyższym postanowieniem sporządziła opinię, w której stwierdziła, iż kable magistralne oraz rurociąg kablowy objęty pozwoleniem na budowę na terenie Gminy kwalifikują się jako budowle w rozumieniu przepisów ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.). Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy określił Telekomunikacji Polskiej S.A. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2007 w kwocie 162 840,00 zł. Uzasadniając swe rozstrzygniecie organ podniósł, że z przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2006 r., nr 121, poz. 844 ze zm.) wynika związek funkcjonalno-użytkowy występujący pomiędzy obiektem budowlanym a jego elementami i urządzeniami technicznymi co znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Tym samym nie można twierdzić, że funkcję budowli mogą spełniać jedynie niektóre elementy budowlane, z możliwością wyłączenia z całości techniczno-użytkowej niektórych konstrukcji czy instalacji. Z tego wynika, że linie (sieci) telekomunikacyjne stanowią budowle i podlegają opodatkowaniu przedmiotowym podatkiem. Na taką budowlę składają się zarówno podziemne kanały kanalizacyjne, jak i kable stanowiące część składową tej budowli. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik podatnika zażądał uchylenia decyzji organu I instancji oraz umorzenia postępowania podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości za 2007 r. W uzasadnieniu zarzucono, że decyzja został wydana z naruszeniem art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.). Zdaniem pełnomocnika nie wiadomo na jakiej podstawie organ podatkowy dokonał wymiaru zobowiązania podatkowego skoro nie przedstawił dowodów, na podstawie których ustalił okoliczności mające znaczenie dla wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. W szczególności przyjmując, że linie kablowe są budowlą, nie ustalił jaka jest wartość tych budowli - to na organie podatkowym ciąży obowiązek wskazania, że skorygowana deklaracja jest nieprawidłowa. Dodatkowo podniesiono, że pierwotnie złożona przez podatnika deklaracja podatkowa nie może być dowodem, gdyż wskutek dokonanej korekty nie ma mocy wiążącej. Pełnomocnik podatnika zarzucił też organowi naruszenie art. 121 § 1, art. 124 oraz art. 210 Ordynacji podatkowej, gdyż zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne narusza zasadę zaufania podatnika do organów podatkowych. Ponadto organ miał pominąć przepisy prawa budowlanego i wyjaśnienia Ministra Finansów, które są znaczące dla rozstrzygnięcia sprawy. W jego ocenie linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią części składowej kanalizacji, ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym zapewniającymi jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. Decyzja z dnia 31 października 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. l pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nadto stosownie do art. la ust. l pkt. 2 w/w ustawy budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z tą definicją opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od dnia l stycznia 2003 r. podlegały budowle w rozumieniu art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego oraz urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym zdefiniowane w art. 3 pkt. 9 Prawa budowlanego. Z przytoczonych regulacji wynika, że budową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jest budowla w rozumieniu Prawa budowanego, a także urządzenie techniczne umożliwiające użytkowanie budowli. W takiej sytuacji urządzenia związane z funkcjonowaniem budowli są elementami składowymi budowli jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Do budowli zaliczone zostały również wszelkie sieci techniczne. Wynika to bezpośrednio z brzmienia definicji budowli ustalonej w art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego w myśl, którego ilekroć w ustawie jest mowa o budowli należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkowa. Ponadto w art. 3 pkt. l lit. b Prawa budowlanego wyjaśniono, że obiektem budowlanym jest m. in., budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Jednocześnie wskazać należy, że definicje urządzenia budowlanego zawiera art. 3 pkt. 9 cyt. ustawy. Zgodnie z jego treścią przez urządzenie budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjne w Krakowie skardze podatnik działając przez swego pełnomocnika zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie Kolegium naruszenie art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § l oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, podnosząc, iż organ nie przedstawił dowodu wskazującego na nieprawidłowości w stosunku do złożonej przez podatnika deklaracji podatkowej w podatku od nieruchomości za rok 2007, zwłaszcza dowodzącego istnienia związku techniczno-użytkowego pomiędzy liniami kablowymi, a kanalizacją, w której linie zostały położone, jak i ustalenia wartości tych linii jako podstawy opodatkowania. Ponadto Skarżący wskazał na naruszenie art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w związku z ąrt. 180, art. 187 § l oraz art. 190 Ordynacji podatkowej, w stosunku do zakwestionowania przez Kolegium wysokości zobowiązania podatkowego zadeklarowanego w deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonych w latach poprzednich, naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. l pkt. 3 oraz art. la ust. l pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, oraz naruszenie art. 2 ust. l pkt. 3 w związku z art. la ust. l pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podnosząc, że obciążono Stronę skarżącą podatkiem od nieruchomości od linii telekomunikacyjnych kablowych położonych w kanalizacji kablowej, pomimo, że nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało w całości swe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie przypomnieć należy, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie skarga okazała się bezzasadna. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej należy stwierdzić, że organy podatkowe nie miały obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych, skoro wartość tych linii wynikała z porównywania danych wykazanych przez skarżącą w pierwotnej deklaracji na 2007 rok z danymi wynikającymi z późniejszej korekty jako różnica pomiędzy wartością budowli kanalizacji wraz z umieszczonymi w niej liniami telekomunikacyjnymi a wartością samej kanalizacji, które to dane nie budziły wątpliwości organów co do zgodności z rzeczywistością i nie były kwestionowane także przez skarżącą. Skarżąca nie wskazała w skardze na niezgodność tych danych z rzeczywistym stanem rzeczy, zatem bezzasadnie zarzuca naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej o postępowaniu, co do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 122), nieprzeprowadzenia dowodów koniecznych do wyjaśnienia sprawy (art. 180) oraz wyczerpującego ich rozpatrzenia (art. 187 § 1) i oceny (art. 191), ani też nie wykazuje, jaki to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Również Sąd nie stwierdza naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, bowiem uzasadnienie decyzji zawiera prawidłowo ustalony stan faktyczny jak i wyjaśnienie zastosowanych przepisów prawa. Nie ma też podstaw do uznania, że organy naruszyły zasadę zaufania do organów państwa (art. 121). W rozpoznawanej sprawie skarżąca skorygowała deklarację, do której złożenia była zobowiązana na podstawie art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej u.p.o.l.). W myśl natomiast art. 21 § 2 Ordynacji jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1 (w rozpoznawanej sprawie art. 6 ust. 9 u.p.o.l.), podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. Zgodnie zaś z § 3 tego artykułu jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Taką też decyzję wydał organ I instancji. Niespornym w sprawie był stan faktyczny, który polegał na tym, że skarżąca pierwotnie zadeklarowała do opodatkowania stanowiące jej własność i wykorzystywane w działalności gospodarczej budowle sieci telekomunikacyjnych składające się z kanalizacji wraz z umieszczonymi w niej liniami telekomunikacyjnymi jako całość, a następnie w korekcie tej deklaracji wykazała do opodatkowania jedynie wartość kanalizacji kablowej z pominięciem wartości linii telekomunikacyjnych umieszczonych w tej kanalizacji, wyrażając pogląd, że nie stanowią one budowli. Skarżąca zakwestionowała okoliczności faktyczne, które przesądziły, że linia kablowa położona w kanalizacji spełnia kryteria pozwalające na to, by była ona zakwalifikowana jako budowla. W ocenie Sądu, ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny upoważniał je do oceny opartej o przepisy art. 2 ust. 1 pkt. 3 i art. 1a ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego o zaliczeniu linii telekomunikacyjnych do budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zarzut skarżącej dotyczący nieustalenia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w rzeczywistości sprowadzał się do polemiki z oceną faktów dokonaną przez organy. I tak zdaniem skarżącej kanalizacja kablowa nie jest osłoną dla linii kablowej, a jej funkcją jest zapewnienie przestrzeni. Wbrew zarzutom skargi, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesiono się także do charakteru wzajemnego powiązania pomiędzy kanalizacją, a linią kablowa. Zarzucana wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji (art. 210 § 1 pkt 4 O.p.), która miała polegać na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego, stanowi w istocie zarzut prawa materialnego, przedstawiony jedynie od procesowej strony. Spór dotyczył zatem wyłącznie interpretacji przepisów prawa i rozstrzygnięcia spornego zagadnienia co do opodatkowania linii telekomunikacyjnych podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt. 3 ustawy podatkowej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Artykuł 1a ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy stanowi, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Definicję budowli zawiera art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego, natomiast definicję urządzenia budowlanego zawiera art. 3 pkt. 9 tej ustawy. W świetle pierwszej z tych definicji przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury jak: ...między innymi sieci techniczne. Ponadto w art. 3 pkt. 1 lit. b Prawa budowlanego wyjaśniono, że obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei art. 3 pkt. 9 Prawa budowlanego za urządzenie budowlane uznaje urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wyliczając m.in. urządzenia instalacyjne. Z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że linie telekomunikacyjne jako sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na gruncie ustawy Prawo budowlane wymieniono w art. 3 pkt. 3 "sieci techniczne", po których kolejnym przykładem są "wolno stojące maszty antenowe". Nie ulega zatem wątpliwości, iż obok sieci np. ciepłowniczych, gazowych czy energetycznych, do pojęcia sieci technicznych zaliczane są również sieci telekomunikacyjne. Skoro w przepisie tym, do którego, co należy przypomnieć, odsyła expressis verbis art. 1a ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l., jest mowa o sieciach, to należy je rozumieć jako funkcjonalną całość. Jest to całokształt urządzeń technicznych służących w jednym celu: doprowadzenia np. energii cieplnej, gazu, wody czy energii elektrycznej do końcowego odbiorcy. W przypadku sieci telekomunikacyjnej będą to zatem przewody (czy to klasyczne miedziane czy też światłowodowe), punkty wzmacniające sygnał elektromagnetyczny, punkty przecięcia się sieci oraz cały zespół urządzeń służących do przekazywania sygnałów, które ostatecznie trafiają do przyłączy do poszczególnych budynków oraz tzw. pętli abonenckiej (mogą się również łączyć z sieciami innych operatorów czy z sieciami telekomunikacyjnymi, tudzież komunikacji elektronicznej, na skalę globalna). W wyroku z dnia [...] stycznia 2006 r. sygn. akt [...] Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie przepisów art. 1a ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt. 3 i 9 Prawa budowlanego oraz, że z przepisów tych wynika, że linie (sieci) telekomunikacyjne są budowlą stanowiącą przedmiot opodatkowania tym podatkiem, a także, że na budowlę tę składają się zarówno podziemne kanały kanalizacyjne jak i kable stanowiące część składową tej budowli. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że powołane przepisy były wystarczające do wyjaśnienia przedmiotu opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości, oraz że nie było podstaw ani takiej potrzeby aby dla rozstrzygnięcia sporu odwoływać się do innych przepisów, bowiem art. 2 ust. 1 pkt. 3 w związku z art. 1 a ust. 1 w/w ustawy podatkowej nie stwarza tego rodzaju podstawy. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższy pogląd, uznając nadto za bezzasadne odwoływanie się skarżącej spółki do postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. Jest to bowiem rozporządzenie wykonawcze do Prawa budowlanego wyłącznie na użytek procesu budowlanego, a nie dla celów podatkowych. Również bezzasadne jest odwoływanie się do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, gdyż - jak już wyżej wyjaśniono - znaczenie tego pojęcia wyjaśnia wystarczająco definicja z art. 3 pkt. 3 i 9 Prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji, gdyż mogą także być umieszczone bezpośrednio w ziemi, nie oznacza że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest to bowiem sieć techniczna stanowiąca budowlę w rozumieniu art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego. Natomiast w sytuacji występującej w sprawie budowlą są zarówno kable jak i kanały połączone w całość techniczno-użytkową. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 2 kwietnia 2008r. o sygn. akt ISA/Sz 733/07 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w orzeczeniach z dnia 7 sierpnia 2008r. o sygn. ISA/Po 604/08 i z dnia 20 sierpnia 2008r. o sygn. ISA/Po 517/08. W tych okolicznościach skargę, jako nieuzasadnioną - należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.