I SA/Kr 1680/08

Sygn. akt I SA/Kr 1680/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 marca 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędzia: WSA Urszula Zięba, Asesor: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2009 r., sprawy ze skargi C. S., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 7 listopada 2008 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na umorzenie zaległości podatkowej, w podatku od spadków i darowizn, - skargę oddala - W dniu [...] września 2007 r. podatniczka C. S. zwróciła się do Urzędu Skarbowego z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn w kwocie 5.737 zł wraz z należnymi odsetkami. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku podatniczka podniosła, że znajduje się w trudnej sytuacji życiowej i materialnej, gdyż nie posiada żadnych oszczędności, bowiem udzieliła pożyczki w kwocie 53.000 USD znajomej G. S., której to pożyczki nie może odzyskać, w związku z czym prowadzi kosztowny proces przed sądem cywilnym. Odziedziczone mieszkanie po bracie o pow. 30 m kw. i rynkowej wartości 105.000 zł jest natomiast w złym stanie technicznym, wymaga generalnego remontu i nie może być źródłem dochodu dla podatniczki, a wręcz generuje dodatkowe koszty (opłaty za czynsz, media, przeglądy techniczne, konieczne, bieżące naprawy itp.). Ponadto wnioskodawczyni zaznaczyła, że nie chce przeznaczać mieszkania na sprzedaż , czy wynajem, gdyż w związku z chorobą potrzebuje opieki osób trzecich i zamierza ulokować w nim ewentualnego opiekuna. Utrzymuje się jedynie z emerytury (2.094 zł netto). Ponadto, ze względu na przewlekłość postępowania spadkowego toczącego się od 2004 r. podatek od spadków i darowizn znacznie wzrósł ze względu na wzrost cen rynkowych nieruchomości, natomiast od 1 stycznia 2007 r. ze względu na zmianę przepisów, podatku tego nie musiałaby płacić w ogóle. W przeprowadzonym postępowaniu ustalono nadto, że wnioskodawczyni udokumentowała miesięczne wydatki na kwotę ok. 990 zł. Prezydent Miasta działając na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. nr 203, poz. 1966 z późn. zm.) w zw. z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej wydał postanowienie opiniujące z dnia [...]nr [...], na mocy którego nie wyraził zgody na umorzenie zaległości podatkowej. C. S. wniosła na powyższe rozstrzygnięcie zażalenie i w wyniku jego rozpoznania Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...]., [...] uchyliło postanowienie organu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Kolegium uznało, że Prezydent Miasta nie przeprowadził w sposób pełny i wyczerpujący postępowania dowodowego i nie ocenił należycie podnoszonych przez podatniczkę kwestii związanych z jej sytuacją materialną, życiową i zdrowotną. Wykonując zalecenia SKO Prezydent Miasta, ponownie rozpoznając sprawę, wezwał podatniczkę do uaktualnienia danych w zakresie sytuacji materialno – bytowej. C. S. w piśmie z dnia [...] czerwca 2008 r. oświadczyła, że jej sytuację finansową obrazuje liczny materiał dowodowy skierowany uprzednio do urzędu skarbowego oraz Urzędu Miasta i od tej pory nic się nie zmieniło. W dalszych pismach oraz w toku postępowania podatniczka podniosła, że przegrała sprawę o zwrot pożyczki udzielonej G. S., jedyne pieniądze jakie udało się do tej pory odzyskać to kwota 600 USD. W związku z tym podatniczka oświadczyła, że w dalszym ciągu ponosi znaczne koszty sądowe i adwokackie, sprecyzowała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie otrzymuje i nigdy nie pobierała żadnych zasiłków, nie jest obciążona żadnymi kredytami, od 1992 r. jest inwalidą II grupy (umiarkowany stopień niepełnosprawności) – cierpi zwłaszcza na cukrzycę i nadciśnienie. C. S. podała, że w 2007 r. na leki nadciśnieniowe wydała łącznie kwotę 883,43 zł. Pozostałych dolegliwości i schorzeń wykazanych zaświadczeniami lekarskimi nie leczy z uwagi na brak środków finansowych. Po raz kolejny zaznaczyła, że obciążona jest opłatami za mieszkanie spadkowe po bracie, który to lokal wymaga remontu, gdyż znajduje się w takim stanie technicznym, że nie sposób go wynająć nawet studentom. Wnioskodawczyni zaznaczyła również, że na jej sytuację majątkową ma wpływ fakt, że obciążona jest dodatkowo podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Przedłożyła również zestawienie dochodów i wydatków za cały rok 2006 i za miesiące od stycznia do czerwca 2007 r. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta ponownie negatywnie zaopiniował wniosek podatniczki o umorzenie zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn. Dokonując szczegółowej analizy sytuacji życiowej, majątkowej i zdrowotnej C. S. w kontekście przesłanek wskazanych w art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) organ opiniujący doszedł do przekonania, iż wprawdzie w odczuciu podatniczki jej sytuacja jest skomplikowana, to jednak nie istnieją podstawy do uwzględnienia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych. Organ zwrócił uwagę na fakt, że przyznanie ulgi podatkowej uwarunkowane jest wystąpieniem przesłanki ważnego interesu strony, tj. sytuacją gdy z powodu nadzwyczajnych, niezależnych od podatnika, losowych okoliczności nie jest on w stanie uregulować zaległości podatkowych. Jednocześnie jednak organ musi mieć na uwadze względy społeczne, które wymagają, aby zobowiązanie podatkowe było realizowane, a podatnik nie był pochopnie z niego zwalniany. Prezydent Miasta zwrócił nadto uwagę uznaniowy charakter rozstrzygnięć dotyczących przyznania ulg podatkowych. Analizując sytuację życiową, materialną i zdrowotną strony podniesiono, że nie stanowią okoliczności nadzwyczajnych przemawiających za przyznaniem ulgi liczne spory sądowe podatniczki, czy zły stan techniczny odziedziczonego lokalu i konieczność poczynienia nakładów na jego remont. Umorzenie zaległości podatkowych jest ulgą najdalej idącą, więc zdaniem organu winna mieć zastosowanie w incydentalnych, wyjątkowych przypadkach, stąd bardziej racjonalne byłoby rozłożenie zaległości na raty spłacane w dłuższym czasie. Organ zwrócił też uwagę na fakt, że podnoszona przez stronę nowelizacja ustawy o podatku od spadków i darowizn w zakresie wyłączającym z kręgu podatników m. inn rodzeństwo spadkodawcy nie stanowi obligatoryjnej przesłanki udzielenia ulgi w trybie art. 67a Ordynacji podatkowej. Sama zaś wysokość podatku określona została w ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego i nie była kwestionowana przez stronę w toku instancji. W wyniku wniesionego przez stronę zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 7 listopada 2008 r., nr [...] tym razem utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta. W ocenie SKO organ opiniujący po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego w sposób dokładny i wyczerpujący ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i podjął rozstrzygnięcie, w którym nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Kolegium wskazało zwłaszcza na konieczność stosowania ulg określonych w art. 67a Ordynacji podatkowej w wyjątkowych sytuacjach, spowodowanych okolicznościami nadzwyczajnymi i niezależnymi od podatnika. W pozostałym zakresie SKO uznało argumentację Prezydenta Miasta za swoją i podzieliło ją w całości. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca C. S. zarzuciła SKO dowolną ocenę przesłanek ważnego interesu strony i interesu publicznego. Zaznaczyła, że postanowieniu z dnia [...], [...] na mocy którego uchylono pierwsze postanowienie Prezydenta Miasta organ przyznał skarżącej rację i wziął ją w obronę uznając, że znajduje się w trudnej sytuacji. Tymczasem od daty orzekania przez SKO do dnia wydania kolejnego rozstrzygnięcia w sprawie nic się nie zmieniło, wręcz przeciwnie – sytuacja finansowa, zdrowotna i życiowa skarżącej uległa dalszemu pogorszeniu. Na dowód powyższego skarżąca do odrębnego pisma procesowego, w którym ustosunkowała się do odpowiedzi SKO na skargę, załączyła szereg dokumentów potwierdzających jej aktualną kondycję majątkową. Dodatkowo skarżąca podniosła, że organ nie wziął pod uwagę złożonego rozliczenia dochodów i kosztów za 2006 r. i twierdzeń o fatalnym stanie technicznym odziedziczonego lokalu. Po raz kolejny skarżąca wskazała na swoją trudną sytuację zdrowotną, konieczność remontu lokalu uzyskanego w drodze spadku oraz fakt ponoszenia znacznych kosztów sądowych i adwokackich w związku ze sprawami cywilnymi mającymi na celu wyegzekwowanie udzielonej G. S. pożyczki dolarowej. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie utrzymania w mocy rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta o odmowie wyrażenia zgody na udzielenie ulgi w trybie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.). Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. nr 203, poz. 1966 z późn. zm.) podatek od spadków i darowizn stanowi źródło dochodów własnych gminy. W związku z powyższym do podatku tego winny znaleźć zastosowanie uregulowania art. 18 cytowanej ustawy w brzmieniu sprzed nowelizacji, która została wprowadzona w życie z dniem 1 stycznia 2008 r. na mocy art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego oraz ustawy o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego (Dz. U. nr 191, poz. 1370). Zgodnie bowiem z treścią art. 8 ustawy nowelizującej do postępowań w sprawie stosowania ulg w zakresie podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało wnioskiem skarżącej z dnia [...] września 2007 r. W tej dacie ust. 1 art. 18 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego stanowił, że do udzielania ulg podatkowych, umarzania, rozkładania na raty i odraczania terminów płatności należności z tytułu podatków i opłat stanowiących dochody jednostek samorządu terytorialnego, a także zwalniania z obowiązku pobrania bądź ograniczenia poboru tych należności mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Z kolei na podstawie art. 18 ust. 2 i ust. 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w przypadku pobieranych przez urząd skarbowy podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, naczelnik tego urzędu może umarzać, odraczać termin zapłaty lub rozkładać na raty należności oraz zwalniać płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczać pobór należności wyłącznie na wniosek lub za zgodą przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego, przy czym wniosek lub zgoda są wydawane w formie postanowienia, na które nie służy zażalenie. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 13 cytowanej ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o przewodniczącym zarządu jednostki samorządu terytorialnego rozumie się przez to również wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Brzmienie cytowanych przepisów nie wzbudza wątpliwości, że w odniesieniu do należności przypadających jednostce samorządu terytorialnego podjęcie decyzji w przedmiocie udzielania ulg podatkowych, w tym umarzania należności podatkowych powinno zostać poprzedzone uzyskaniem zgody przewodniczącego zarządu tej jednostki, na rzecz którego pobierany jest podatek, w niniejszej sprawie jest to Prezydent Miasta. Organ ten ma bowiem kompetencję wierzyciela i jego zgoda jest warunkiem koniecznym do podjęcia pozytywnej decyzji przez organ skarbowy. Przedmiotowe postanowienie tylko wówczas nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, jeśli organ wyraża zgodę na wnioskowane przez podatnika umorzenie zaległości podatkowej. Zdaniem bowiem orzekającego Sądu, użycie w art. 18 ust. 3 pojęcia "zgody wydawanej w formie postanowienia, na które nie służy zażalenie" dotyczy wyłącznie pozytywnego stanowiska organu, gdyż w takiej sytuacji nie jest konieczna weryfikacja postanowienia zgodnego z oczekiwaniami podatnika. W przypadku zaś postanowień o odmowie wyrażenia zgody na udzielenie wnioskowanej ulgi zastosowanie będą miały przepisy art. 209 § 5 Ordynacji podatkowej. Postanowienia określone w art. 18 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego wydawane są bowiem w ramach tzw. współdziałania organów. Zgodnie z § 1 art. 209 Ordynacji podatkowej jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, w tym wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje natomiast w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej (art. 209 § 5 Ordynacji podatkowej). Takim odrębnym przepisem jest art. 18 ust. 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, ale tylko w zakresie w jakim dotyczy wydania w formie postanowienia wniosku lub zgody na udzielenie ulgi. W pozostałym zakresie, tzn. w odniesieniu do postanowień odmownych - zażalenie przysługuje na podstawie art. 209 § 5 Ordynacji podatkowej. Inna wykładnia w/w przepisów prowadziłaby do niedopuszczalnej sytuacji całkowitej niezaskarżalności postanowienia, które w sposób bezpośredni determinuje treść decyzji w przedmiocie udzielenia ulgi podatkowej w trybie art. 67a Ordynacji podatkowej. Takie postanowienie nie byłoby bowiem weryfikowalne nie tylko w toku postępowania administracyjnego, ale nie mogłoby stanowić przedmiotu kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienia wydawane w ramach współdziałania organów nie są postanowieniami kończącymi postępowanie w sprawie, zdaniem Sądu nie można nadto zaakceptować poglądu, że rozstrzygają one sprawę merytorycznie co do istoty. Rozstrzygnięciem kończącym i rozstrzygającym sprawę co do istoty jest decyzja właściwego organu skarbowego, natomiast postanowienie wydawane w trybie art. 18 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w ramach współdziałania organów jest postanowieniem wydanym w ramach jednej sprawy – o udzielenie ulgi podatkowej. Nie może więc być tak, że ta sama sprawa kończy się dwoma rozstrzygnięciami co do istoty sprawy. Z tych powodów Sąd uznał, że postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...]., nr [...] o nie udzieleniu skarżącej zgody na umorzenie zaległości podatkowej podlegało zaskarżeniu w toku instancji w drodze zażalenia, a zatem podlega kontroli WSA w Krakowie, podobnie jak postanowienie organu II instancji wydane na skutek rozpoznania powyższego środka zaskarżenia. Przechodząc do meritum sprawy należy zaznaczyć, że orzekając o wydaniu bądź nie zgody na umorzenie zaległości podatkowej organ winien mieć na uwadze przesłanki wynikające z art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.). Stosownie do tego przepisu organ podatkowy w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może na wniosek podatnika umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę. W powołanym przepisie ustawodawca przewidział wyjątek od obowiązującej w polskim prawie zasady obowiązkowego płacenia podatków, realizowany poprzez dopuszczenie możliwości udzielenia pomocy publicznej w postaci m. inn. umorzenia zaległości podatkowej. Umorzenie to może nastąpić w razie zaistnienia ściśle określonych przesłanek, tj. ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Każdy z tych warunków samodzielnie, jak również oba łącznie mogą stanowić podstawę umorzenia zaległości podatkowej. Przy czym decyzje dotyczące umorzenia zaległości podatkowych podejmowane są w ramach tzw. uznania administracyjnego, które polega na przyznaniu organom podatkowym możności dokonania wyboru między dwoma równowartościowymi rozwiązaniami. Zakres uznania administracyjnego nie jest jednak uprawnieniem nieograniczonym, a dowolność w rozpoznawaniu wniosków o umorzenie zaległości podatkowych jest niedopuszczalna. Podkreślić należy, że ustalenie istnienia przesłanek z art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa nie jest oparte o kryterium uznania, przy czym organ podatkowy zobowiązany jest (korzystając z systemu ocen pozaprawnych) skonkretyzować użyte w art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej pojęcia: "ważny interes podatnika" i "interes publiczny". Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organy rozstrzygające w niniejszej sprawie w sposób dokładny, wszechstronny i szczegółowy rozważyły i oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i prawne podnoszone przez skarżącą. Słusznie uznano, że o ważnym interesie podatnika można mówić tylko w przypadku wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych, losowych, niezależnych od podatnika, które uniemożliwiają spełnienie obowiązku zapłaty podatku. Umorzenie zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady powszechności i równości opodatkowania, przy czym należy zaznaczyć, że nie wolno czynić z niej środka prowadzącego generalnie do zwolnienia z zapłaty podatku (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 1991 r. SA/Gd 295/91, wyrok NSA z dnia 20 marca 2002 r., I SA/Gd 1563/99, LEX 76080). Umorzenie zaległości podatkowej stanowi pewną formę rezygnacji organów podatkowych z przysługujących budżetowi należności podatkowych. Nawet więc w sytuacji, gdy podatnik wykaże, że ma ważny interes w uzyskaniu tego rodzaju ulg podatkowych, to organy podatkowe przy podejmowaniu decyzji muszą również brać pod uwagę interes ogólnospołeczny, w którym leży zapewnienie dopływu należności podatkowych do budżetu (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2000 r., III SA 1087/99, LEX 45381). Taka też argumentacja legła u podstaw rozstrzygnięć organów obydwu instancji, które słusznie uznały, że jakkolwiek w odczuciu podatniczki jej sytuacja życiowa i majątkowa jest skomplikowana, to jednak podnoszone przez nią okoliczności nie mają charakteru nadzwyczajnych, uzasadniających przyznanie najdalej idącej ulgi podatkowej, zaś w interesie publicznym leży konieczność zapewnienia dopływu do budżetu gminy należności podatkowych w odpowiedniej wysokości. Taką nadzwyczajną okolicznością nie jest bowiem konieczność ponoszenia znacznych kosztów prowadzonych spraw sądowych, które pochłaniają przeważającą część stosunkowo wysokich dochodów podatniczki, czy kosztów bieżących remontów i napraw w odziedziczonym mieszkaniu. Należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom skarżącej, organy wzięły pod uwagę przedłożone przez nią zestawienia wydatków i dochodów. Dokonały także wyliczenia średnich miesięcznych wydatków skarżącej opierając się na dostarczonych przez nią samą informacjach i rachunkach. Analizując szczegółowo tzw. wydatki niezbędne (na utrzymanie obydwu mieszkań, na leczenie, potrzeby bieżące) doszły do słusznego przekonania, że przy stosunkowo wysokich dochodach skarżącej (ponad 2000 zł netto), braku obciążeń kredytowych, braku potrzeby korzystania z instytucjonalnej opieki społecznej, w sytuacji prowadzenia jednoosobowego gospodarstwa domowego całkowite umorzenie zaległości podatkowej byłoby niezasadne i sprzeczne z interesem publicznym. Organ I instancji nie wykluczył jednak możliwości udzielenia podatniczce ulgi w postaci rozłożenia zaległości podatkowej na raty. Na marginesie należy podnieść, że przedstawione na etapie postępowania sądowoadministracyjnego dokumenty oraz twierdzenia zawarte w skardze i piśmie procesowym obrazujące obecną sytuację skarżącej nie mogą wywołać zamierzonego skutku w postaci uchylenia zaskarżonego postanowienia. Sąd administracyjny co do zasady nie przeprowadza bowiem postępowania dowodowego, gdyż nie załatwia sprawy co do istoty i nie orzeka merytorycznie w miejsce organów, dokonuje natomiast kontroli legalności zaskarżonych aktów, a więc ocenia ich zgodność z obowiązującym porządkiem prawnym. Okoliczności, na które powołuje się skarżąca mogły być przedmiotem oceny organów rozstrzygających na etapie postępowania administracyjnego, gdyż do strony ubiegającej się o przyznanie ulgi podatkowej należy obowiązek wykazania przesłanek określonych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Te dowody, które skarżąca dostarczyła organom administracyjnym zostały natomiast ocenione wnikliwie i z należytą starannością. Ponadto zaznaczyć należy, że w sytuacji gdy skarżącej nie stać na utrzymanie dwóch lokali mieszkalnych istnieje możliwość sprzedaży jednego z nich, tak aby zaspokoić wszystkie ciążące na podatniczce zobowiązania, w tym w pierwszej kolejności z tytułu należności względem fiskusa. Zastosowaniu ulgi w postaci całkowitego umorzenia zaległości podatkowej sprzeciwia się również fakt posiadanej wierzytelności względem G. S. Wprawdzie, jak wynika z akt sprawy, cały czas toczy się spór sądowy dotyczący udzielonych przez skarżącą pożyczek, ale nie dotyczy on samego faktu ich udzielenia (ta okoliczność nie jest bowiem kwestionowana przez dłużniczkę, która - jak wynika z postanowienia organu I instancji - od jednej z umów pożyczek uiściła nawet podatek od czynności cywilnoprawnych, uzyskała nadto zezwolenie na złożenie do depozytu sądowego części długu z uwagi na odmowę jego przyjęcia przez skarżącą), ale terminu i formy jej zwrotu. Na tym etapie przyznanie skarżącej ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej byłoby więc przedwczesne. Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) stanowi, że kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tejże ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności orzeczenia. Mając powyższe na względzie należy uznać, że zaskarżone postanowienie jak również poprzedzające je rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta nie naruszają prawa w zakresie, który powodowałby konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).