I SA/Rz 20/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie NSA Maria Piórkowska /spr./ WSA Małgorzata Niedobylska Protokolant sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 2 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2008r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008r. - oddala skargę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] listopada 2008r., nr utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] sierpnia 2008 r, w przedmiocie określenia Miejskiemu Ośrodkowi Sportu i Rekreacji zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r., w kwocie 9 938 zł. Podatnik - Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji - zwany dalej MOSiR, jest jednostką budżetową miasta. Do zakresu jego działania należy między innymi udostępnianie bazy sportowo - rekreacyjnej, świadczenie usług z zakresu sportu i rekreacji ruchowej. Na terenie miejscowości C MOSiR posiada w trwałym zarządzie działkę nr 275/4, na której zlokalizowany jest wyciąg narciarski, za którego korzystanie podatnik pobiera opłaty, gromadzone na własnym rachunku. W deklaracji złożonej na potrzeby podatku od nieruchomości, grunty, budynki i budowle zlokalizowane w C MOSiR zaliczył do kategorii - pozostałe. Wójt Gminy K., uznając iż przedmiotowe grunty, budynki i budowle są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, bez względu na sposób ich zakwalifikowania w ewidencji gruntów, budynków i budowli określił MOSiR wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r., w wysokości 9.938zł. Podatnik złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji, domagając się jej uchylenia oraz określenia zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] listopada 2008r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ stanął na stanowisku, iż działalność MOSiR, polegającą na odpłatnym prowadzeniu wyciągu narciarskiego należy zakwalifikować jako prowadzenie działalności gospodarczej, ponieważ jest ona kategorią o charakterze obiektywnym i subiektywne oceny podatnika w tym zakresie nie mają znaczenia. Zdaniem SKO zarobkowego celu działalności nie należy kojarzyć z osiąganiem zysków lecz z odpłatnym charakterem działalności, tzn. skoro działalność wykonywana jest odpłatnie i obiektywnie jest to działalność mogąca przynosić dochód. Skargę na powyższą decyzję SKO wniósł MOSiR, zarzucając temu rozstrzygnięciu: * naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm., zwanej dalej: ustawą o podatkach i opłatach lokalnych), poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tzn. przyjęcie, iż grunty, budynki i budowle położone w miejscowości C, znajdują się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, * naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095 ze zm., zwanej dalej: ustawą o swobodzie działalności gospodarczej) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tzn. przyjęcie, że działalność MOSiR ma charakter działalności gospodarczej, * naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez zastosowanie tego przepisu w odniesieniu do budowli lub ich części nie związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, * naruszenie art. 187, w zw. z art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60, ze zm., powoływanej dalej jako: Ordynacja podatkowa) poprzez niewyjaśnienie w sposób nie budzący wątpliwości stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu skargi MOSiR podkreślił, iż nie prowadzi działalności gospodarczej, a dochody uzyskiwane z prowadzenia wyciągu narciarskiego, gromadzone na wydzielonym rachunku dochodów własnych, przeznaczane są na finansowanie wydatków związanych z utrzymaniem obiektów sportowych, które wcześniej finansowane byłe ze środków budżetowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Wbrew stanowisku MOSiR w okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa procesowego, a w szczególności wskazanych przez skarżącego art. 187 i art. 235 Ordynacji podatkowej. Ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę rozstrzygnięć wydanych zarówno w I, jak i w II instancji zostały poczynione w sposób prawidłowy, zgodnie z wymogami przepisów prawa formalnego. Podobnie zakres tych ustaleń należy uznać za wystarczający do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Skarżący wskazując na nieprawidłowości, których jego zdaniem dopuściły się organy podatkowe, w zakresie prowadzonego postępowania, w istocie kwestionuje nie sposób przeprowadzenia tychże czynności i wynikające z nich ustalenia, ale ich ocenę, w kontekście regulacji prawa materialnego. Tym samym koncentruje się raczej na zarzutach naruszenia prawa materialnego, niż procesowego, na co wyraźnie wskazuje argumentacja zawarta w uzasadnieniu wniesionej skargi. W trakcie postępowania podatkowego ustalono bowiem, iż na działce położonej w miejscowości C skarżący prowadzi działalność związaną z eksploatacją i odpłatnym udostępnianiem wyciągu narciarskiego, czego on nie kwestionuje. Nie kwestionuje również faktu, iż przychody z tego tytułu gromadzone są na wyodrębnionym rachunku. Spór pomiędzy stronami postępowania sprowadza się do ustalenia tego, czy działka położona w miejscowości C oraz usytuowane na niej budynki i budowle są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Od rozstrzygnięcia tej kwestii zależy ocena zasadności decyzji organów co do opodatkowania wyżej wymienionych przedmiotów wyższą stawką podatku od nieruchomości, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Poza sporem pozostaje także kwestia podmiotowości skarżącego na gruncie regulacji dotyczących podatku od nieruchomości. MOSiR jako jednostka budżetowa Miasta jest podatnikiem podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawodawca definiując w art. 1 a pkt 4 powołanej ustawy, pojęcie działalności gospodarczej, funkcjonujące na gruncie tego aktu, odsyła do przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej /tekst jednolity: Dz.U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095, ze zm./, która w art. 2 stanowi, iż działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Z regulacji powołanego przepisu wynika, iż elementy konstytuujące taką działalność obejmują: zorganizowany sposób jej prowadzenia, ciągłość tego procesu oraz jego zarobkowy charakter. Skarżący na terenie miejscowości C prowadzi działalność usługową, jeden z rodzajów aktywności wymieniony w dyspozycji art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, której ciągłości i zorganizowanego sposobu prowadzenia nie kwestionuje. Jedynym elementem, który pozostaje sporny pomiędzy skarżącym a organami podatkowymi jest ewentualnie jej zarobkowy charakter. Sąd w niniejszym składzie stoi na stanowisku, iż działalność prowadzona w C przez MOSiR ma charakter zarobkowy, tym samym uznaje stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego za prawidłowe. Zarobkowy charakter prowadzonej działalności jest bowiem kategorią obiektywną i wiąże się z pewną potencjalną możliwością uzyskiwania dochodów, w oderwaniu od jej faktycznego wymiaru, czyli wyniku finansowego jej prowadzenia. Udostępnianie wyciągu narciarskiego za odpłatnością bez wątpienia stwarza taką możliwość po stronie skarżącego, co sprawia, iż nie sposób przyjąć, aby działalność ta mogła zostać zakwalifikowana jako działalność non profit. Skarżący kwestionując stanowisko organów podkreśla, iż jako jednostka budżetowa nie jest powołany co do zasady do prowadzenia działalności gospodarczej i nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, ponieważ jego celem jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. Trudno się nie zgodzić z tym twierdzeniem, jednakże należy również zaznaczyć, iż na gruncie okoliczności niniejszej sprawy i przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie oceniamy całościowo zadań i działalności skarżącego, ale jedynie pewien jej wycinek, niezbędny na potrzeby określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Nie bez znaczenia w tym przypadku jest również fakt, iż rodzaj działalności gospodarczej, w postaci prowadzenia wyciągu narciarskiego, realizowany przez inne podmioty funkcjonujące na rynku uznawany jest za wykonywanie działalności gospodarczej, w tej sytuacji więc odmienne potraktowanie skarżącego, nieznajdujące uzasadnienia w obowiązujący przepisach prawnych, prowadziłoby do naruszenia konstytucyjnej zasady równości. Na tę kwestię zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 września 2005 r., sygn. FSK 2050/04 (Lex Polonica nr 1073340). W przedmiotowej sprawie MOSiR, uzasadniając fakt prowadzenia działalności o charakterze "non profit", koncentruje się bardziej na ekonomicznym niż prawnym aspekcie tej kwestii podkreślając, iż nie czerpie zysków z prowadzenia wyciągu narciarskiego, a wszelkie wpływy uzyskiwane z tego tytułu przeznaczane są na utrzymanie infrastruktury, które to koszty do tej pory pokrywane były bezpośrednio z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. W tym miejscu należy podkreślić jednak, iż ekonomiczny aspekt prowadzenia działalności gospodarczej, niewątpliwie ważny, nie ma jednak decydującego znaczenia na gruncie prawa podatkowego. Stanowi on bowiem swego rodzaju pozaprawne kryterium oceny przesłanek ustawowych, które nie może być rozstrzygające. Podobnie cel, na który rozdysponowywane są ewentualne dochody nie ma wpływu na interpretację przesłanki "zarobkowego" celu prowadzonej działalności i nie może w żaden sposób zmienić charakteru tej działalności /wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 kwietnia 2006 r. I SA/Bk 68/06, publ. POP z 2007 r., nr 6 poz. 3/. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku.