I SA/Po 90/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Małecki Sędziowie Sędzia NSA Sylwia Zapalska Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Ajnbacher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie nieuznania za zasadne zarzutów zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego. oddala skargę /-/ K. Nikodem /-/ J. Małecki /-/ S. Zapalska Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. wszczął wobec M. G. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Zarząd Dróg Miejskich z tytułu nie uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu w 2004 r. Pismem z dnia [...]. zobowiązany M.G. złożył zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, jako podstawę zarzutu wskazał art. 33 pkt 1 i pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. z 2005 r. Dz. U. nr 229, poz.1954, ze zm.) - dalej u.p.e.a.. W uzasadnieniu stwierdził, że M.G. nie jest osobą zobowiązaną, ponieważ od 2000 r. zamieszkuje i pracuje w K. W 2004 r. nie przebywał w P., zatem nie mógł korzystać z miejsc parkingowych. Wystawienie tytułu wykonawczego wobec osoby niezobowiązanej jest rażącym naruszeniem prawa. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. na podstawie art. 34 u.p.e.a. zwrócił się do Zarządu Dróg Miejskich w P. o zajęcie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z dnia [...]. nr [...] Zarząd Dróg Miejskich w P. uznał zgłoszone zarzuty za bezzasadne. Należności wymienione w tytule wykonawczym obejmują kwotę opłaty dodatkowej, związanej z nieuiszczeniem opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania w 2004 r. W 2004 r. obowiązek wnoszenia opłat wynikał z przepisów ustawy o drogach publicznych oraz prawa miejscowego - uchwały nr XXXIV/269/IV/2003 Rady Miasta P. z 2 grudnia 2003 r. w sprawie ustalania w P. strefy płatnego parkowania, stawek opłat dodatkowych oraz sposobu ich pobierania. W związku z powyższym, zdaniem wierzyciela, nie można uznać zarzutu opartego na art. 33 pkt 1 u.p.e.a. za zasadny. W ocenie Zarządu Dróg Miejskich nie powstał również błąd co do osoby zobowiązanej. Według ustaleń CEPiK M. G. w 2004 r. był właścicielem pojazdu o nr rejestracyjnych [...] , za którego postój nie wniesiono opłaty. Zarząd Dróg Miejskich wskazał, że pismem z dnia [...] r. (zanim wszczął postępowanie egzekucyjne) poinformował M. G., że w sytuacji, gdy pojazdem posługiwała się inna osoba, właściciel może uwolnić się od obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, wskazując użytkowników pojazdu. Pismo to pozostawiono bez odpowiedzi. Nadto wierzyciel stwierdził, że fakt zamieszkiwania M.G. w K. nie dowodzi, że samochód nie został zaparkowany w P. w strefie płatnego parkowania. Nieopłacony postój pojazdu został potwierdzony w wezwaniu -raporcie, który znajduje się w aktach sprawy. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela M.G. złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił brak rozstrzygnięcia istoty sprawy, ponieważ organ nie ustosunkował się do złożonych zarzutów opartych na podstawie art. 33 pkt 1 i pkt 4 u.p.e.a. W zażaleniu ponownie podnosi, że bezpodstawnie został obciążony opłatą za postój w P. w strefie płatnego parkowania, ponieważ od 2000 r. nieprzerwanie zamieszkuje w K. W 2004 r. nie przebywał w P., tym samym nie korzystał z miejsc parkingowych. Zatem musiała zaistnieć pomyłka. Zdaniem strony, organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu postanowienia, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. z 2007 r. Dz. U. nr 19, poz. 115, ze zm.) korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Na podstawie art. 13f ustawy za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 pobiera się opłatę dodatkową. Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć [...] zł. Opłatę dodatkową pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi. Obowiązek uiszczenia opłat za parkowanie i opłat dodatkowych wynika wprost z przepisów ustawy. Dowodem powstania zobowiązania z tytułu opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania w P. jest wezwanie -raport wystawiany przez kontrolera strefy, po stwierdzeniu nieopłaconego postoju. Jest to dokument ścisłego zarachowania i stanowi dowód na parkowanie w strefie bez opłaty. Przy wezwaniu do zapłaty z dnia [...] maja 2007 r. dołączono zestawienia raportów, z których wynika brak dokonania opłaty za parkowanie w okresie od [...] stycznia 2002 r. do [...] października 2002 r. oraz [...] października 2004 r. Zobowiązany nie wykazał, że użytkownikiem pojazdu w dniu [...] października 2004 r. była inna osoba. Ustalono natomiast, że właścicielem pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], który był parkowany bez uiszczenia opłaty jest M. G., dlatego też w świetle obowiązującego prawa jest on zobowiązany do uiszczenia opłaty dodatkowej za postój w strefie płatnego parkowania. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. M. G. wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuca naruszenie interesu prawnego poprzez bezzasadne uznanie istnienia zobowiązania do zapłaty opłaty dodatkowej z tytułu nieopłacenia postoju w strefie płatnego parkowania, naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13f ustawy o drogach publicznych poprzez błędne zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Skarżący stwierdza, że zarówno wierzyciel jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. nie ustosunkowało się do wniesionych zarzutów przede wszystkim, do jednoznacznego stwierdzenia, że w 2004 r. skarżący nie korzystał z miejsc parkingowych na terenie Miasta P. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się naruszenia art. 140 kpa, w związku z art. 35 § 3 kpa poprzez niewydanie rozstrzygnięcia w ustawowym terminie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153 , poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie, w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy -art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej p.p.s.a. Skarga w ocenie Sądu jest nieuzasadniona. M. G. złożył skargę na postanowienie wydane na podstawie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. z 2005 r. nr 229, poz. 1954, ze zm.) - dalej u.p.e.a. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie odmowy uznania przez wierzyciela zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Skarżący jako podstawę wniesienia zarzutów powołał art. 33 pkt 1 i 4 u.p.e.a. wskazując, że nałożony obowiązek nie istnieje i zaistniał błąd co do osoby zobowiązanej. Skarżący podnosi, że w 2004 r. nie przebywał w P. i tym samym nie korzystał ze strefy płatnego postoju. Od 2000 r. zamieszkuje bowiem w K. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. nr 71, poz. 838, ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. , korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Za nieuiszczenie opłat, o których w art. 13 ust. 1 pkt 1 pobiera się , na podstawie art. 13 f ust. 1 powołanej ustawy, opłatę dodatkową. Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć [...] zł. Uchwałą nr XXXIV/269/IV/2003 z 2 grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Województwa W. nr 191, poz. 3562)) Rada Miasta P. uregulowała na podstawie upoważnienia ustawowego kwestie związane z ustaleniem strefy płatnego parkowania, stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych, wysokość opłaty dodatkowej oraz sposobu jej pobierania. Jak wynika z powołanych przepisów obowiązek ponoszenia opłaty za postój w strefie płatnego postoju, ewentualnie opłaty dodatkowej spoczywa na podmiocie korzystającym ze strefy płatnego postoju. Obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej z powodu nieopłacenia postoju w strefie płatnego parkowania wynika z mocy samego prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że w razie nieuregulowania opłaty za parkowanie, to na właścicielu pojazdu ciąży obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej, ponieważ domniemywa się, że użytkownikiem pojazdu jest z reguły jego właściciel. Wierzyciel jest w stanie ustalić wyłącznie właściciela pojazdu parkującego bez dokonanej opłaty w strefie płatnego parkowania na podstawie numeru rejestracyjnego pojazdu. Nie posiada natomiast wiedzy o faktycznym użytkowniku pojazdu i dlatego ciężar obalenia przyjętego domniemania, że użytkownikiem pojazdu jest właściciel, spoczywa na właścicielu pojazdu. Bezsporne jest, że M.G. w 2004 r. był właścicielem samochodu Ford Eskort nr rejestracyjny [...] w 2004 r. Z dokumentacji (wezwania - raportu) znajdującej się w aktach sprawy wynika, że samochód ten został zaparkowany [...] października 2004 r. o godzinie 11:18 w P. przy ul [...]. Wierzyciel działał zgodnie z przepisami, informując skarżącego o potrzebie wskazania i uprawdopodobnienia, kto był faktycznym użytkownikiem pojazdu, dla uwolnienia się od obowiązku uregulowania opłaty dodatkowej z powodu nieopłacenia postoju. Skarżący nie przekazał wierzycielowi takiej informacji. W skardze potwierdza, że nie pamięta, aby w 2004 r. użyczał samochodu jakiejkolwiek osobie, natomiast upływ czasu wyklucza możliwość, aby mógł pamiętać, komu ewentualnie użyczał pojazdu. Skarżący nie wykazał, że [...] października 2004 r. samochód będący jego własnością nie był parkowany w P. Dlatego trudno czynić organom zarzut naruszenia 7 kpa, w związku z art. 75 kpa i 77 kpa poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Fakt zamieszkiwania skarżącego od 2000 r. w K., nie może dowodzić, że błędnie uznano skarżącego jako osobę zobowiązaną do zapłaty opłaty dodatkowej. Zamieszkiwanie poza P. nie wyklucza możliwości przyjazdu do tego miasta i zaparkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania. W związku z powyższym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ K.Nikodem /-/ J.Małecki /-/ S.Zapalska