II OSK 1426/09

Dnia 6 października 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz Sędzia del. WSA Bogusław Cieśla Protokolant Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 6 października 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia A. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2009 roku sygn. akt IV SA/Wa 89/09 w sprawie ze skargi B. Spółki Jawnej z siedzibą w W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2008 roku nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz Stowarzyszenia A. z siedzibą w R. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Spółki Jawnej siedzibą w W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzję wydano po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Spółki od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2007 r. o umorzeniu postępowania w sprawie uzgodnienia warunków do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej firmy [...] Sp. z o.o. nr [...], zlokalizowanej na działce nr [...] przy ul. P. Z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowej stacji bazowej wynika, że równoważna moc promieniowana izotropowo każdej z projektowanych anten sektorowych BSA 001 (2767,32 W) będzie większa od 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdą się w odległości większej od 100 m, licząc od środka elektrycznego anten, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten. Ponadto dla każdej z projektowanych anten sektorowych BSA 004 (660,69 W) powyższa równoważna moc promieniowania będzie większa od 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdą się w odległości większej od 40 m, licząc od środka elektrycznego anten, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten. Dlatego też w ocenie organu odwoławczego analiza materiału dowodowego potwierdziła słuszność stanowiska Wojewody Mazowieckiego, że w obecnym stanie prawnym, przedmiotowe przedsięwzięcie polegające na budowie przedmiotowej stacji bazowej, w sposób przewidziany przez inwestora, nie jest zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wykonanie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest obligatoryjne. Skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2008 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca Spółka. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła między innymi, że w niniejszej sprawie organy uzgadniające powinny były rozstrzygać w formie postanowienia, a nie decyzji. Ponadto mogły jedynie wydać decyzję o uzgodnieniu decyzji inwestycji lub odmowie jej uzgodnienia. Zaskarżonej decyzji zarzucono także, że jej uzasadnienie jest lakoniczne, całkowicie gołosłowne, nie podano w nim charakterystyki terenu, wysokości zabudowy, nie udowodniono, czy wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania występują miejsca dostępne dla ludności, czy też jaka jest odległość tych miejsc od środka elektrycznego anteny oraz jaka jest definicja miejsc dostępnych dla ludności wynikająca z przepisów prawa. Natomiast powyższe fakty powinny wynikać z decyzji, żeby było wiadomo, czym organ kierował się przy jej wydawaniu, tym bardziej że bezspornym jest, że miejsca dostępne dla ludzi występują w odległości do 100 m. Ponadto strona skarżąca stwierdziła, że jej zdaniem organ powinien ustalić dla każdej z anten sektorowych, czy w określonej w rozporządzeniu odległości w przestrzenni oddziaływania wiązki promieniowania danej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Zarzucono organowi, iż nie wie jak wygląda teren wokół działki objętej inwestycją. Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2009 r. Sąd I instancji dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika Stowarzyszenie [...]. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że orzekające w sprawie organy uznały, że w związku z wejściem w życie w dniu 31 sierpnia 2007 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105), przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.). Wobec powyższego realizacja przedmiotowej stacji bazowej w ocenie organu nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, czyli brak jest podstaw do uzgodnienia planowanej inwestycji na podstawie art. 48 w związku z art. 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W ocenie Sądu I instancji, wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę skarżącą brak jest podstaw do uznania, że w oparciu o poczynione przez organy ustalenia nie można wywieść, iż w świetle obowiązujących w dacie orzekania przez organy przepisów prawa brak było podstaw do uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Organ powołując się na znajdujący się w aktach sprawy raport oddziaływania inwestycji na środowisko ustalił, że realizacja planowanej inwestycji polegać ma na zawieszeniu na wieży o wysokości 50 m: 1) trzech anten sektorowych BSA 001 "skierowanych na azymuty" 0°, 90° i 210°, zawieszonych na wysokości 49 m n.p.t., pracujących w systemie GSM 1800, 2) sześciu anten sektorowych BSA 004, skierowanych na azymuty 0°, 90° i 210°, zawieszonych na wysokości 49 m n.p.t., pracujących w systemie GSM 900, 3) czterech anten radiolinii, zawieszonych na wysokości 46m n.p.t. Równoważna moc promieniowania izotopowo: 1) każdej z projektowanych anten sektorowych BSA 001 (2767,32 W) będzie większa od 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdą się w odległości większej od 100 m, licząc od środka elektrycznego anten, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten, 2) każdej z projektowanych anten sektorowych BSA 004 (660,69 W) będzie większa od 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdą się w odległości większej od 40 m, licząc od środka elektrycznego anten, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten. Oznacza to, że dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem, sporządzenie raportu nie jest wymagane z mocy prawa, a w konsekwencji w świetle art. 48 ustawy przedsięwzięcie to nie wymagało uzgodnienia przez wojewodę, jako organu ochrony środowiska. W ocenie Sądu I instancji, właściwie orzekające w sprawie organy uznały, iż prowadzenie postępowania uzgodnieniowego w niniejszej sprawie było bezprzedmiotowe, co skutkowało koniecznością jego umorzenia. Należy bowiem mieć na uwadze, iż postępowanie uzgadniające jest prowadzone w ramach postępowania "głównego", czyli postępowania zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, niemniej jednak pomimo charakteru postępowania wpadkowego "rządzi" się takimi samymi regułami procesowymi, jak postępowanie zasadnicze. W przypadku uznania "zbędności" uzgodnienia "w sensie niepodpadania" ustalonego stanu faktycznego pod przepis prawa nakładający obowiązek uzgodnienia, a więc wystąpienia sytuacji określanej mianem bezprzedmiotowości postępowania, właściwy organ obowiązany jest postępowanie uzgodnieniowe umorzyć. W ocenie Sądu I instancji, okoliczność, że orzeczenia w sprawie wydano w formie decyzji, a nie postanowienia, jako formy przewidzianej dla rozstrzygnięć wydawanych trybie art. 106 k.p.a., nie może stanowić podstawy do ich uchylenia, bowiem jest to uchybienie, które nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie tej sprawy, a więc także na naruszenie interesu strony skarżącej. Sąd I instancji uznał, że w zaskarżonym postanowieniu organ wskazał, jaka będzie równoważna moc promieniowania izotropowo każdej z projektowanych anten sektorowych BSA 001 i BSA 004 oraz w jakiej odległości znajdują się miejsca dostępne dla ludności, licząc od środka elektrycznego anten, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten. Stanowisko organu nie zostało zaś w żadnym zakresie zakwestionowane przez stronę skarżącą. Ponadto ze znajdującego się w aktach sprawy raportu wynika, że zabudowa mieszkaniowa występuje w odległości co najmniej 300 m od wieży. Wokół znajduje się zaś zabudowa halowa, garażowa składnica materiałowa o wysokości zabudowy do 10 m, a zatem znacznie poniżej osi głównej wiązki promieniowania anten. Planowana inwestycja nie zalicza się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, brak jest także podstaw aby uznać, iż będzie ona negatywnie wpływać na znajdujący się w pobliżu obszar Natura 2000 (Dolina Liwca). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło dopuszczone do udziału w sprawie Stowarzyszenie. Zarzuciło naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, co wynika także z uzasadnienia skargi kasacyjnej, tj.: 1) art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwana dalej p.p.s.a.), 2) art. 105 k.p.a. w związku z art. 106 k.p.a. oraz w związku z art. 174 ust. 2 p.p.s.a., 3) art. 141 § 4 w związku z art. 135 p.p.s.a. oraz w związku z art. 12, art. 45 ust. 1 oraz art. 184 Konstytucji RP, 4) art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, należy stwierdzić, że następujące zarzuty kasacyjne są zasadne. Po pierwsze, zarzut naruszenia art. 7, 77 oraz 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest trafny. W toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej nie podjęły działań koniecznych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zmiana stanu prawnego w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na planowane przedsięwzięcie na etapie uzgodnienia wymagała rozważenia czy dane przedsięwzięcie jest inwestycją wymagającą sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a więc dokonania kwalifikacji przedsięwzięcia, czy też jest przedsięwzięciem niewymagającym przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko kończącego się wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. Natomiast zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Dane dotyczące parametrów technicznych inwestycji przedstawione w wyroku Sądu I instancji zostały podane z raportu o oddziaływaniu na środowisko złożonym przez inwestora na etapie wystąpienia o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w stanie prawnym, w którym opracowanie raportu było obligatoryjne. Organy nie poczyniły własnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, ale oparły się na ustaleniach poczynionych tylko przez inwestora. Natomiast raport o oddziaływaniu na środowisko jest tylko jednym z dowodów w sprawie, który nie jest sporządzony przez biegłego, czyli nie jest dokumentem urzędowym w świetle art. 76 k.p.a., a więc nie może zastąpić swobodnej oceny dowodów. Ponadto, organy nie wyjaśniły czy montaż systemów antenowych spowoduje wzrost emisji, co ma istotny wpływ na nową kwalifikację przedsięwzięcia, ponieważ ustalenia raportu wymagają ponownej oceny po nowelizacji zastosowanych w tej sprawie przepisów i zawartych w nich kryteriów oceny danego przedsiębiorstwa. Wyrok Sądu I instancji zawiera informacje określające rodzaje anten planowanych do instalacji, tj. anteny sektorowe BSA004 o mocy 660,69 W oraz anteny BSA001 o mocy 2767,32 W lecz nie wyjaśnia znaczenia pojęcia "miejsca dostępne dla ludności". Należy podkreślić, że brak jest również wykładni pojęcia "wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten". Dotyczy to także braku precyzyjnej wykładni pojęcia "odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny", które oznacza odcinek prostej, jaki wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając azymut i pochylenie tej osi oraz biorąc pod uwagę, iż określenie odległości dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji. Ponadto w tej sprawie powyższe okoliczności faktyczne kluczowe dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy są oparte tylko na ustaleniach raportu, który wymaga ponownej oceny przez właściwe organy w nowym stanie prawnym gdyż nawet nie był poddany w tym zakresie żadnej aktualizacji. Dlatego też właściwy organ powinien ustalić w sposób precyzyjny czy planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do inwestycji, o której mowa w art. 51 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, dla której obowiązek sporządzenia raportu może być nałożony w drodze postanowienia. Oznacza to, biorąc pod uwagę parametry techniczne będącej przedmiotem tego postępowania stacji bazowej telefonii komórkowej, że należy tej oceny dokonać także w świetle § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego wyżej rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ odwoławczy. Powyższy przepis stanowi, że sporządzenia raportu mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz w których równoważna moc promieniowania izotropowego wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Po drugie, zarzut naruszenia art. 105 k.p.a. oraz art. 106 § 5 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ jest trafny. W przedmiotowej sprawie Wojewoda Mazowiecki powinien ewentualnie odmówić uzgodnienia wskazując w uzasadnieniu, że przedmiotowa inwestycja uzgodnienia nie wymaga. Natomiast wydanie decyzji o umorzeniu postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości zamiast postanowienia o odmowie uzgodnienia planowanej do zrealizowania inwestycji także należy uznać za istotne uchybienie procesowe. Organ uzgodnieniowy przekroczył swoje uprawnienia, ponieważ jest uprawniony do wydania postanowienia o uzgodnieniu lub odmowie uzgodnienia. Oznacza to, że wydając decyzję o umorzeniu postępowania w postępowaniu uzgodnieniowym z powodu jego bezprzedmiotowości wkroczył w istocie w kompetencje organu prowadzącego główne postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację danego przedsięwzięcia w zakresie oceny dalszego prowadzenia postępowania w tej sprawie. Należy podkreślić, że brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku wszczynającym postępowanie administracyjne w danej sprawie nie powoduje, że to postępowanie staje się z tej przyczyny bezprzedmiotowym w świetle art. 105 § 1 k.p.a., tylko może ewentualnie oznaczać bezzasadność żądania strony (wyrok NSA OZ we Wrocławiu z dnia 10 stycznia 1989 r. sygn. akt SA/Wr 957/88, ONSA 1989, nr 1, poz. 22). Dlatego też jeżeli istnieje stan faktyczny, który podlega uregulowaniu przez organ administracji publicznej na wniosek strony to dane postępowanie nie może być uznane za bezprzedmiotowe. Ponadto także niedopuszczalnym jest orzekanie przez właściwe organy, których działanie kontroluje Sąd I instancji tylko w oparciu o wnioski zawarte w opracowaniu przedłożonym przez jedną ze stron postępowania, tj. "Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko", który co należy przypomnieć nie był nawet poddany przez inwestora żadnej aktualizacji w nowym stanie prawnym np. w drodze tzw. analizy środowiskowej i kwalifikacji przedsięwzięcia, w tym również w zakresie oddziaływania równoważnej mocy promieniowania na obszar Natura 2000 "Dolina Liwca", poddanych następnie ponownej ocenie przez właściwe organy. Oznacza to, że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji właściwe organy w tej sprawie nie dokonały w tym zakresie własnych ustaleń faktycznych. Wynika to z tego, że oparły swoje rozstrzygnięcia na ustaleniach faktycznych niepoczynionych samodzielnie lecz tylko przez autora wyżej powołanego dokumentu, czyli raportu który jest dowodem podlegającym swobodnej ocenie dowodów. Ponadto, ponieważ nie są to dokumenty urzędowe w świetle art. 76 § 1 i § 2 k.p.a., to nie mogą stanowić jedynego źródła materiału faktycznego sprawy, w celu ustalenia prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Dlatego też, czego nie dostrzegł Sąd I instancji, to organ administracji publicznej powinien rozpatrzyć wszystkie okoliczności sprawy, podejmując w tym celu niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W tym miejscu należy przypomnieć, że w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, w świetle której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy danego, a nie innego środka dowodowego, czy też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Ponadto zasada oficjalności (art. 7, art. 75 k.p.a.) wymaga, żeby w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, w tym także żeby z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (wyrok NSA z dnia 29 listopada 2000 r. sygn. akt V SA 948/00, publ. Lex nr 50114). Z tych względów Sąd I instancji naruszył przepisy prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, oddalając skargę na decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia bez dokładnego wyjaśnienia sprawy. Natomiast zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia prawa materialnego będą mogły być rozpatrzone dopiero po ustaleniu prawidłowego stanu faktycznego w tej sprawie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 cyt. ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 cyt. ustawy p.p.s.a.