III SA/Lu 567/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędzia WSA Maria Wieczorek, Protokolant Starszy inspektor Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi J. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu cła oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] wydaną z upoważnienia Dyrektora Izby Celnej na podstawie art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 20, art. 78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.), rozporządzenia Komisji (WE) nr 1546/2006 z dnia 17 października 2006 r. (Dz. Urz. WE L 301 z 2006 r.) zmieniającego załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury towarowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L nr 256 z 1987 r.), po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. w przedmiocie odmowy zwrotu cła pobranego w wyniku objęcia w dniu [...] lutego 2007 r. procedurą dopuszczenia do obrotu towaru na podstawie zgłoszenia celnego JDA SAD nr [...], utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] lutego 2007 r. wg dokumentu SAD nr [...] agent celny reprezentujący spółkę "J." sp. z o. o. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzoną z Chin tkaninę z włókien ciągłych syntetycznych (100% poliester) o nazwie [...]. Towar zgłoszono do kodu TARIC 5407 61 30 00 obejmującego pozostałe tkaniny zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych nieteksturowanych, barwione ze stawką celną 8% i stawką cła antydumpingowego 56,2%. Do zgłoszenia celnego dołączono m.in. fakturę, świadectwo pochodzenia, deklarację wartości celnej, oświadczenie Agencji Celnej [...] S.A. filia w Z. w sprawie taryfikacji tkaniny. Agent celny reprezentujący stronę oświadczył, że taryfikacja tkaniny [...] została dokonana na podstawie ekspertyzy Centralnego Laboratorium Celnego nr [...]. Zgłoszenie celne odpowiadało wymogom formalnym i zostało przyjęte przez organ celny, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną i określenie kwoty długu celnego na podstawie zadeklarowanych przez przedstawiciela strony elementów kalkulacyjnych. Pismem z dnia [...] lutego 2007 r. spółka "J." złożyła do Naczelnika Urzędu Celnego wniosek o zmianę klasyfikacji taryfowej sprowadzonej tkaniny i zwrot należności celno-podatkowych. Do wniosku strona dołączyła niemieckie Wiążące Informacje Taryfowe nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. oraz nr [...] z dnia [...] września 2005 r. wydane firmie [...] na podobną, jak twierdzi strona, tkaninę. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego odmówił zwrotu cła pobranego z tytułu importu ww. tkaniny. W uzasadnieniu organ celny wyjaśnił, iż klasyfikacja wynikająca ze zgłoszenia celnego jest prawidłowa, co potwierdzają też wyniki badań laboratoryjnych próbki towaru pobranej przy wcześniejszym zgłoszeniu celnym tkaniny [...]. W odwołaniu strona wskazała, że organ celny naruszył art. 123 § 1, art. 126, art. 186 § 1 i § 3, art. 192, art. 201 § 1 pkt 2, art. 205a § 1 pkt 4, art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W dniu [...] maja 2007 r. strona przedłożyła w Urzędzie Celnym wiążącą informację taryfową nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. wydaną przez Urząd Celny w K. Pismem z dnia [...] maja 2007 r. Dyrektor Izby Celnej na podstawie art. 229 ustawy Ordynacja podatkowa zwrócił akta sprawy Naczelnikowi Urzędu Celnego celem przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. W wyniku zleconej przez Naczelnika Urzędu Celnego analizy przeprowadzonej przez Laboratorium Celne Izby Celnej stwierdzono, że "przedmiotową próbkę towaru tworzą warstwy sklejone ze sobą – górna stanowiąca tkaninę, dolna stanowiąca dzianinę. Warstwa wierzchnia – tkanina barwiona szlifowana, wagowo przeważa nad warstwą spodnią. Obie warstwy wykonane są z włókien ciągłych syntetycznych poliestrowych" (sprawozdanie nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r.). Pismem z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] kierownik Referatu Laboratorium Celne Izby Celnej w P. poinformował, że próbka ww. tkaniny to tkaniny zawierające w swym składzie 100% włókien ciągłych poliestrowych, nieteksturowanych. Organ odwoławczy opisał zasady klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej (CN), podkreślając, że przy dokonywaniu klasyfikacji należy kierować się "Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej" zamieszczonymi na początku taryfy celnej oraz uwagami do poszczególnych sekcji i działów, które decydują, jak należy taryfikować towary. Organ odwoławczy stwierdził, że klasyfikacja tkaniny z włókien ciągłych poliestrowych do kodu 5407 61 30 dokonana przez zgłaszającego była prawidłowa, tak więc wniosek o zwrot cła należy uznać za bezzasadny. Klasyfikacji dokonano zgodnie z 1 Regułą Nomenklatury Scalonej, tj. z brzmieniem pozycji. Zgodnie z Taryfą celną pozycja 5407 grupuje tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, włącznie z tkaninami wykonanymi z materiałów objętych pozycją 5404. Pozycja ta obejmuje następujące podpozycje: • 5407 10 - Tkaniny wykonane z przędzy o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie, z nylonu lub pozostałych poliamidów, lub z poliestrów • 5407 20 - Tkaniny wykonane z pasków lub podobnego materiału • 5407 30 - Tkaniny wyszczególnione w uwadze 9 do sekcji • Pozostałe tkaniny, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych, z nylonu lub pozostałych poliamidów: pozycje od - - 5407 41 do - - 540744 • Pozostałe tkaniny, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych teksturowanych: pozycje od - - 5407 51 do - - 5407 54 • Pozostałe tkaniny, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych: - - 5407 61 - - zawierające w masie 85% masy lub więcej włókien ciągłych nieteksturowanych - - 5407 69 - - pozostałe • Pozostałe tkaniny, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych syntetycznych: pozycje od - - 5407 71 do - - 5407 74 • Pozostałe tkaniny, zawierające mniej niż 85 % masy włókien ciągłych syntetycznych, zmieszanych głównie lub wyłącznie z bawełną: pozycje od - - 5407 81 do - - 5407 84' • Pozostałe tkaniny: - - 5407 91 - - niebielone lub bielone - - 5407 92 - - barwione - - 5407 93 - - z przędz o różnych barwach - - 5407 94 - - zadrukowane Z brzmienia pozycji 5407 61 30 wynika, że tkanina klasyfikowana do tego kodu powinna być wykonana z włókna ciągłego poliestrowego nieteksturowanego i zawierać w masie 85% lub więcej tego włókna, tkanina ta jest barwiona. Bezspornym jest fakt, że importowana tkanina została wykonana w 100% z włókna poliestrowego, co wynika z załączonych do zgłoszenia celnego dokumentów, jak też badań laboratoryjnych pobranej próbki towaru. Na fakturze nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. podano skład tkaniny: 100% PES, co oznacza, że tkanina [...] zawiera 100% poliestru; importowana tkanina została opisana w polu 31 dokumentu SAD jako "tkanina z włókien ciętych syntetycznych - 100% poliester [...]". Stanowisko organu celnego potwierdziły badania laboratoryjne próbki towaru pobranej w trakcie zgłoszenia celnego – badaną próbkę stanowił wyrób włókienniczy dwuwarstwowy, składający się z tkaniny powierzchniowej sklejonej z dzianiną, obie warstwy wykonane są z włókien ciągłych syntetycznych poliestrowych, badana próbka zawiera w swym składzie 100% włókien ciągłych poliestrowych, nieteksturowanych. Przedmiotowej tkaniny nie można zaklasyfikować do kodu CN 5407 93 00, bowiem pozycja ta obejmuje pozostałe tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego o różnych barwach, a więc nie wymienione wcześniej w pozycji 5407 taryfy celnej i nie wyszczególnione w innych pozycjach taryfy celnej. Skoro analizowane parametry tkaniny odpowiadają opisowi pozycji wcześniejszej, pozycja obejmująca "pozostałe" nie powinna być brana pod uwagę. Odnośnie powoływanych przez stronę niemieckich WIT-ów, organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, wiążąca informacja taryfowa wiąże organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację w zakresie klasyfikacji taryfowej. Zgodnie z art. 10 ust. 1 i ust. 3 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. wprowadzającego Przepisy Wykonawcze do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, na wiążącą informację może powoływać się tylko jej posiadacz, który ponadto może korzystać z niej w odniesieniu tylko do określonego towaru, jeżeli wykaże organom celnym, że istnieje całkowita zgodność między tym towarem a towarem opisanym w przedstawionej informacji. Odnosząc się do WIT nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. wystawionego firmie "[...]" sp. z o. o. przez Urząd Celny w K., Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że nie ma on zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem został wystawiony po dopuszczeniu towaru na teren Wspólnoty. Zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny wiążąca informacja taryfowa wiąże organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana. Ponadto opis towaru nie pozwala na jednoznaczną ocenę, czy tkanina będąca przedmiotem zgłoszenia celnego jest identyczna z tkaniną na którą wydano powyższy WIT. Na decyzję organu odwoławczego strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając naruszenie w związku z art. 73 ust.1 ustawy Prawo celne, art.180 § 1, art.187 § 1 i § 3, art. 190 § 1 i § 2, art. 191, art. 194 § 1 i § 2, art. 216 § 1, art. 229 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej i w związku z art. 86 ust.1 Prawa celnego, a w związku z tym art.122 i art. 120 oraz art. 121 § 1 i art. 127 Ordynacji podatkowej a także postanowień obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej. Skarżący wskazał, że przedmiotem badań laboratoryjnych nie było ustalenie rodzaju włókna ciągłego (monofilamentu) pod względem kwalifikacji przędzy z włókna ciągłego do grupowania CN 5404. Organy obu instancji pominęły okoliczność, że tkanina w części wykonana jest z monofilamentu (przędzy jednowłókninowej), nie ustaliły także masy liniowej i grubości monofilamentu. Według niemieckich władz celnych tkanina nie jest wykonana w 100% z włókien ciągłych poliestrowych nieteksturowanych, gdyż włókna ciągłe (monofilament) czyli przędza jednowłókninowa stanowią jedynie 60% masy. Dlatego tkanina nie może zostać zakwalifikowana do grupowania 5407 61, gdyż nie zawiera co najmniej 85% włókien ciągłych poliestrowych nieteksturowanych określonych jako dolna granica udziału w masie przy kwalifikacji do tej grupy. Skoro strona dysponowała wydanymi zgodnie z prawem niemieckimi WIT-ami dotyczącymi tkaniny [...], to stanowią one – w ocenie strony – wystarczający dowód na to, że tkanina [...] co do zasady kwalifikowana jest do CN 5407 93 00. Obie informacje ([...] z dnia [...] lutego 2005 r. i [...] z dnia [...] września 2005 r.) dotyczą tkaniny [...] i wydane zostały spółce niemieckiej zgodnie z prawem, w sposób umożliwiający identyfikację tkaniny. Przedstawionym przez stronę jako dowód ww. wiążącym informacjom taryfowym nie można przypisać atrybutu takich informacji w rozumieniu art. 12 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Wspólnotowy Kodeks Celny, jednakże stanowią one dowody w rozumieniu art. 180 Ordynacji podatkowej i jako takie mogą być poddane ocenie organu prowadzącego postępowanie. Zdaniem strony Dyrektor Izby Celnej nie uwzględnił również postanowień obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej. Nadto zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie organu I instancji nie zostało poprzedzone uzyskaniem niezbędnych dowodów, nie doszło do rozpoznania spawy w pierwszej instancji. Dopiero organ odwoławczy przeprowadził w trybie art. 229 Ordynacji podatkowej dowód z opinii, który dla sprawy ma kluczowe znaczenie. Skoro bez przeprowadzenia tego dowodu nie było możliwe rozstrzygnięcie sprawy to dowód ten nie ma charakteru uzupełniającego tylko charakter podstawowy. Dowód z opinii laboratorium celnego w P. jest dowodem z opinii biegłego. W związku z tym na mocy art. 190 Ordynacji podatkowej strona powinna być zawiadomiona o przeprowadzeniu takiego dowodu przynajmniej na 7 dni przed terminem jego przeprowadzenia, gdyż ma ona prawo do brania udziału w takim badaniu, może również zadawać pytania oraz składać wyjaśnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie zapadła z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zadaniem sądu administracyjnego jest więc zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Nie jest sporne, że towar – tkanina z włókien ciągłych syntetycznych – 100% poliester, [...] – 49802,3 mb – został sprowadzony przez spółkę "J." sp. z o.o. z Chin w dniu [...] lutego 2007 r. według zgłoszenia celnego SAD nr [...]. Zgłoszeniem tym strona zgłosiła towar do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu pod kodem TARIC 5407 61 30 00. Do zgłoszenia dołączono oświadczenie agencji celnej działającej w imieniu spółki "J." sp. z o.o., że taryfikacja celna przedmiotowej tkaniny [...] została dokonana na podstawie ekspertyzy Centralnego Laboratorium Celnego nr sprawy [...] i sprawozdanie z owej ekspertyzy. Z uwagi na spełnienie przez zgłoszenie celne przesłanek określonych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE nr L 302 ze zm.), zwanym dalej WKC, organ celny przyjął zgłoszenie celne (art. 63 WKC) i objął towar wnioskowaną procedurą celną. Jednocześnie dokonał rewizji celnej częściowej i pobrał próbki materiału objętego zgłoszeniem celnym. Pismem z dnia [...] lutego 2007 r. spółka "J." sp. z o.o. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego o sprostowanie ww. zgłoszenia celnego, w części dotyczącej pola 33, poprzez zmianę kodu taryfy celnej na kod TARIC 5407 93 00 00 oraz o zwrot należności celnych i podatkowych wynikających z korekty kodu. Do wniosku załączono m.in. kserokopie niemieckiej wiążącej celnej informacji taryfowej i kserokopie tłumaczenia na język polski wiążącej celnej informacji taryfowej. Organ I instancji dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego, i odmówił zwrotu cła pobranego z tytułu importu ww. tkaniny zgłoszonej do procedury dopuszczenia do obrotu, a organ II instancji po uzupełnieniu materiału dowodowego przez dopuszczenie dowodu z opinii laboratorium Referat Laboratorium Celne w P. utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 78 ust. 1 WKC, w myśl którego po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać sprostowania zgłoszenia oraz art. 236 ust. 1 WKC, zgodnie z którym należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają zwrotowi, gdy okaże się, że w chwili uiszczenia kwota tych należności nie była prawnie należna lub że kwota ta została zaksięgowana niezgodnie z art. 220 ust. 2. Należy zwrócić uwagę, że nie jest prawnie należną kwota należności celnych uiszczona w związku z zastosowaniem wyższej wartości celnej towaru od wartości celnej przewidzianej przepisami prawa wspólnotowego. Jak stwierdził Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 20 października 2005 r. (sygn. akt C-468/03, LEX nr 155518, Overland Footwear Ltd v. Commissioners of Customs & Excise) artykuły 78 i 236 WKC należy interpretować w ten sposób, że po zwolnieniu towarów organy celne, do których wpłynął przedstawiony przez zgłaszającego wniosek o rewizję zgłoszenia celnego dotyczącego tych towarów, są zobowiązane albo oddalić wniosek zgłaszającego w drodze decyzji z uzasadnieniem, na przykład, jeżeli weryfikowane elementy zgłoszenia wymagają przeprowadzenia kontroli fizycznej, a w związku ze zwolnieniem towarów niemożliwe jest ich ponowne przedstawienie organom celnym, albo dokonać żądanej rewizji, jeżeli niezbędna weryfikacja nie wymaga przedstawienia towarów, na przykład gdy wniosek o rewizję dotyczy jedynie zbadania dokumentacji księgowej lub kontraktowej. Należy zwrócić uwagę na art. 78 ust. 3 WKC, stosownie do którego jeśli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Dlatego jeżeli ostatecznie okaże się, że należności przywozowe uiszczone przez zgłaszającego przekraczają kwotę prawnie należną w chwili ich zapłaty, działanie niezbędne w celu uregulowania sytuacji będzie polegać na zwrocie należności celnych od tej kwoty. Zwrotu tego dokonuje się właśnie zgodnie z art. 236 WKC, jeżeli spełnione zostaną wskazane tam przesłanki, w szczególności brak świadomego działania zgłaszającego oraz zachowanie terminu, co do zasady trzyletniego, na złożenie wniosku o zwrot. Stosownie do art. 201 ust. 1 pkt a WKC dług celny w przywozie powstaje m.in. w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym. Miarodajną chwilą powstania długu celnego, jest chwila przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 201 ust. 2 WKC). W myśl zaś art. 20 ust. 1 WKC w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Taryfa Celna Wspólnot Europejskich obejmuje m.in. towarową Nomenklaturę Scaloną oraz stawki i inne elementy opłat normalnie stosowane do towarów objętych Nomenklaturą Scaloną odnośnie ceł (art. 20 ust. 3 pkt a i c WKC). Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy z przyporządkowaną do niego stawką celną. Ponadto dokonując klasyfikacji taryfowej każdego towaru, należy kierować się "Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej" zamieszczonymi na początku taryfy celnej oraz uwagami do poszczególnych sekcji i działów, które decydują, jak należy taryfikować towary. Zintegrowana Taryfa Wspólnot Europejskich ustanawiana jest na podstawie art. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (OJ L 256 z 7 września 1987 r.), na dzień zgłoszenia celnego przedmiotowego towaru obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) nr 1546/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 301 z 2006 r.). W myśl reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zamieszczonej w Części Pierwszej - Sekcja I Załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag. Jak wspomniano powyżej, ze zgłoszenia celnego według dokumentu SAD nr [...] wynika, że strona zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu tkaninę z włókien ciągłych syntetycznych 100% poliester. Strona zgłosiła go pierwotnie do kodu CN 5407 61 30 (kod TARIC 5407 61 30 00), który obejmuje "Tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, włącznie z tkaninami wykonanymi z materiałów objętych pozycją 5404 - Pozostałe tkaniny, zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych - - Zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych nieteksturowanych - - - Barwione". W ocenie organu była to prawidłowa klasyfikacja. Jednakże strona, składając wniosek o zwrot należności celnych, podniosła, że towar należy zaklasyfikować do kodu CN 5407 93 00 (kod TARIC 5407 93 00 00), który obejmuje "Tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, włącznie z tkaninami wykonanymi z materiałów objętych pozycją 5404 - Pozostałe tkaniny - - Z przędz o różnych barwach". Kluczową kwestią jest zatem ustalenie, do jakiego kodu CN powinien być zaliczony towar importowany przez stronę z Chin, który został objęty procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu w dniu [...] lutego 2007 r. Niesporne jest, że przedmiotowy towar zawiera 100% poliestru. W badaniach laboratoryjnych pobranej próbki towaru (sprawozdanie nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. oraz pismo nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. stanowiącego uzupełnienie opinii) potwierdzono, że badaną próbkę stanowi wyrób włókienniczy dwuwarstwowy, składający się z barwionej tkaniny powierzchniowej wykonanej z ciągłych, nieteksturowanych włókien chemicznych zmieszanych z włóknami chemicznymi o znacznie mniejszej grubości i sklejonej z bieloną dzianiną z włókien chemicznych ciągłych nieteksturowanych; powierzchnia jest drapana w celu nadania faktury zamszu. Laboratorium stwierdziło, że badana próbka towaru może być klasyfikowana do kodu TARIC 5407613000. Również z załączonego do zgłoszenia celnego sprawozdania Centralnego Laboratorium Celnego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] oraz sprawozdania tego samego laboratorium nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. wynika, że badaną próbkę stanowi wyrób włókienniczy dwuwarstwowy składający się z tkaniny barwionej z włókien chemicznych ciągłych nieteksturowanych z dodatkiem mikrowłókien odcinkowych, o powierzchni drapanej oraz z dzianiny z ciągłych włókien chemicznych bielonych nieteksturowanych. Podkreślić należy, że sprawozdanie z dnia [...] października 2006 r. i [...] lutego 2007 r. dotyczyły innych zgłoszeń celnych, zatem nie była badana w obu przypadkach ta sama próbka tkaniny, ale badany materiał dowodowy odznacza się takimi samymi cechami fizykalnym, co i pobrana próbka z rewizji celnej dokonanej przy przedmiotowym zgłoszeniu celnym. Dla sprawy również istotne znaczenie mają wyniki badań zawarte w sprawozdaniu z dnia [...] lipca 2007 r. Wyniki powyżej opisanego badania potwierdzają, że sprowadzony przez stronę towar stanowi barwioną tkaninę zawierającą 100% poliestru, składającą się z włókien ciągłych nieteksturowanych. Odpowiada to brzmieniu podpozycji 5407 61 30. A skoro analizowane parametry tkaniny odpowiadają opisowi pozycji wcześniejszej, pozycja obejmująca "pozostałe tkaniny " (CN 5407 93 00) nie powinna być brana pod uwagę. Zatem – stosując Regułę Ogólną 1 interpretacji Nomenklatury Scalonej, organy ustaliły klasyfikację towaru zgodnie z brzmieniem pozycji. W ocenie sądu nie budzi więc wątpliwości, że importowany przez stronę towar stanowił tkaninę wymienioną w podpozycji CN 5407 61 30. Dlatego z uwagi na fakt, że jest to tkanina barwiona zawierająca 100% poliestru, składająca się z włókien ciągłych nieteksturowanych podzielić należy stanowisko organu odwoławczego i organu pierwszej instancji, że przedmiotowy towar spełnia wymagania klasyfikacji do podpozycji 5407 61 30. Odnosząc się do powoływanych przez stronę niemieckich Wiążących Informacji Taryfowych wystawionych firmie [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. i [...] z dnia [...] września 2005 r. (tłumaczenia przysięgłe z języka niemieckiego – k. akt adm. nr 2-3 i 5-6), wskazać trzeba, że zgodnie z art. 12 ust. 2 WKC wiążąca informacja taryfowa lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację jedynie w zakresie, odpowiednio, klasyfikacji taryfowej lub określenia pochodzenia towaru, a wiążąca informacja lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązują organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana. Natomiast w myśl art. 10 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. wprowadzającego Przepisy Wykonawcze do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 253 z 1993 r.), na wiążącą informację taryfową może się powoływać tylko jej posiadacz. Zaznaczyć jednakże należy, że z porównania treści tychże informacji i sprawozdania z badań Centralnego Laboratorium Celnego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], które zostało zlecone przez Naczelnika Urzędu Celnego w innym postępowaniu, ale w analogicznym stanie faktycznym i prawnym wynika, że nie można jednoznacznie stwierdzić, iż towar będący przedmiotem importu tkanina [...] i towar opisany w ww. wiążących informacjach taryfowych są tożsame. Podkreślić trzeba, że Naczelnik Urzędu Celnego zwrócił się do Centralnego Laboratorium Celnego o dokonanie analizy ww. wiążących informacji taryfowych pod względem tożsamości opisywanego w nich towaru z tkaniną opisaną w sprawozdaniach laboratorium nr [...] i [...]. Naczelnik Wydziału Centralnego Laboratorium Celnego w piśmie z dnia [...] marca 2007 r. udzielił informacji, że "nie jest w stanie zająć jednoznacznego stanowiska, czy towary poddane badaniom laboratoryjnym (...) są tkaninami, na które niemiecka administracja celna wydawała BTI o numerach [...], [...]". W trakcie postępowania odwoławczego strona przedłożyła organowi tłumaczenie przysięgłe z języka niemieckiego wiążącej informacji taryfowej z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], jednakże jak wynika z art. 12 ust. 2 zd. 2 WKC wiążąca informacja lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązują organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana. Tak więc wiążąca informacja taryfowa wydana po dniu zgłoszenia celnego nie może być przez organy brana pod uwagę. Ubocznie trzeba stwierdzić, że i w przypadku tej informacji jej treść nie pozwala na jednoznaczne porównanie jej z wynikami badań przeprowadzonych przez Referat Laboratorium Celnego w P. Stwierdzono w niej, że jest to w warstwie górnej tkanina oczyszczona, kolorowa, o splocie atłasowym zawierająca w 60% włókna nieskręcone, o małej wytrzymałości przędzy z dodatkiem syntetycznych włókien (poliester) i w 40% dodatek syntetycznych włókien przędnych oraz syntetyczne włókna sztuczne. Z powyższego nie wynika, czy są to włókna teksturowane czy nieteksturowane, co stanowi zasadniczą kwestię w klasyfikacji owego towaru. Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących wadliwości przeprowadzonego przez organy postępowania celnego, stwierdzić należy, że w ocenie sądu postępowanie to przeprowadzono prawidłowo, podjęto wszelkie kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zgromadzono materiał dowodowy, poddano go wszechstronnym rozważaniom i ocenie, umożliwiono stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji w myśl zasad określonych w Ordynacji podatkowej (ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.; Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), regulujących postępowanie dowodowe oraz wskazano w uzasadnieniu faktycznym decyzji okoliczności, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Dokonując ustaleń faktycznych w konkretnej sprawie, w myśl zasady prawdy obiektywnej na organach ciąży obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej). Rozwinięciem tej zasady jest reguła wyrażona w art. 187 § 1 tej ustawy, nakazująca organom zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Niemniej jednak stwierdzić należy, że nie można obarczać organu podatkowego obowiązkiem nieograniczonego poszukiwania dowodów przemawiających za twierdzeniami strony, jeżeli ona sam takich dowodów nie wskazuje (wyrok NSA z dnia 1 czerwca 1999 r., sygn. akt III SA 5688/98, opubl. LEX 38711). Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w powyższym orzeczeniu, jaki i wyroku NSA z 22 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 249/99, (opubl. LEX nr 45373), że strona powinna współdziałać z organem w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów dla niej niekorzystnych. Tymczasem w niniejszej sprawie organ poinformował stronę, iż może składać wnioski dowodowe, które mogłyby się przyczynić do dokładniejszego wyjaśnienia sprawy, jednakże strona poza wyżej wymienionymi WIT-ami innych dowodów nie złożyła. Z tego też powodu uzasadnione było poprzestanie na ustaleniach i ocenach poczynionych na podstawie pozostałego materiału dowodowego, tym bardziej, że ustalenia owe nastąpiły w zgodzie z przepisami postępowania podatkowego. Stwierdzić należy, że organ nie naruszył również art. 120 (zasada praworządności) i art. 121 § 1 (zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów celnych) Ordynacji podatkowej, jak również zadośćuczynił obowiązkom wynikającym z art. 180 § 1 (obowiązek dopuszczenia jako dowód wszystkiego, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy), art. 122 (zasada prawdy obiektywnej) i art. 187 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa) organy przy ocenie zebranych dowodów powinny wszystkie dowody rozpatrzyć w ich wzajemnej łączności, a także dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów zgromadzonych w danej sprawie. Oceny wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych i ich wpływu udowodnienia jednej okoliczności na inne organ powinien dokonać według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania. Ocenę dokonaną przez organy należy uznać za ocenę dokonana zgodnie z regułami wyżej wymienionymi, a więc niewykraczającą poza granice zakreślone przez postanowienia art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Mając powyższe na uwadze, nie można postawić organom zarzutu naruszenia przepisów art. 187 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Materiał dowodowy został zebrany i oceniony w prawidłowy sposób i w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Również nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi, że strona nie została poinformowana o terminie dowodu z opinii biegłego i nie brała udziału przy przeprowadzeniu tego dowodu. Strona miała możliwość ustosunkowania się do złożonych opinii przez Centralne Laboratorium Celne oraz do opinii Referatu Laboratorium Celnego w P., jednak żadnych uwag do nich nie wniosła. Badania prowadzone były przez zespół ekspertów posiadających wiadomości specjalne z zakresu chemii i fizyki w laboratoriach z odpowiednią do tego celu aparaturą i z użyciem różnego rodzaju środków chemicznych. Udział strony przy tego typu badaniach, gdy ma później możliwość zapoznania się z efektem pracy biegłych, należy uznać za zbędny. Wykładnia językowa przepisu art. 190 Ordynacji podatkowej nie nakłada na organ obowiązku powiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzania szeregu badań fizykochemicznych, które dopiero mają doprowadzić do powstania opinii. Dopiero ze sporządzoną w sensie fizycznym opinią strona jest zaznajamiana i ma możliwość wypowiedzenia się co do jej treści, nie ma natomiast uprawnień do uczestniczenia w procesie powstawania takiej opinii. Prawa strony wynikające z treści art. 190 Ordynacji podatkowej są więc zabezpieczone przez uprawnienie strony do zapoznania się ze złożoną opinią i zgłoszenia do niej uwag i własnych spostrzeżeń. Najdalej idącym zarzutem skargi jest zarzut naruszenia art. 233 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem pełnomocnika spółki "J." Sp. z o. o. w Zwierzyńcu, przeprowadzony przez organ drugiej instancji dowód z opinii miał dla rozstrzygnięcia sprawy kluczowe i podstawowe znaczenie i w związku z tym nie miał on charakteru uzupełniającego. Ponieważ rozstrzygnięcie organu I instancji nie zostały poprzedzone uzyskaniem tego dowodu, nie doszło więc do rozpoznania sprawy w pierwszej instancji, a organ odwoławczy konwalidując taką bezprawność dopuścił się dodatkowo naruszenia art. 127 ustawy Ordynacja podatkowa. Również i z tym zarzutem skargi nie można się zgodzić. Organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 127 ustawy Ordynacja podatkowa) obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Nie ogranicza się więc do kontroli decyzji organu I instancji, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Tak więc by móc ustosunkować się do zarzutów i dowodów zgłoszonych w postępowaniu odwoławczym, organ przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe. Czynności prowadzone w przedmiotowej sprawie przez organ II instancji dotyczyły faktów ustalonych już przez organ pierwszoinstancyjny, nie służyły udowodnieniu okoliczności dla sprawy nowych, a ograniczyły się do przebadania pobranego w czasie rewizji celnej towaru. Strona skarżąca pomija w skardze istotną okoliczność, iż to reprezentujący ją agent celny powołał się na sporządzoną przy innym zgłoszeniu celnym ekspertyzę Centralnego Laboratorium Celnego potwierdzającą zastosowany w zgłoszeniu kod taryfy celnej. Również bezsporne jest, iż poza sprawą niniejszą, z inicjatywy skarżącego wszczęte zostały jeszcze cztery sprawy o zwrot należności celno- podatkowych z powołaniem się na te same okoliczności faktyczne i takie same dowody. Organ pierwszoinstancyjny wykorzystał więc materiał dowodowy, a przede wszystkim ekspertyzę sporządzoną przez Centralne Laboratorium Celne przy Izbie Celnej z dnia [...] lutego 2007 r. dotyczącą takiego samego materiału sprowadzonej z Chin tkaniny [...] (strona w zgłoszeniu celnym z dnia [...] stycznia 2007 r. SAD [...] użyła tych samych sformułowań dla określenia sprowadzonego towaru, co i w zgłoszeniu z dnia [...] lutego 2007 r. SAD [...]; również tożsame są faktury od tego samego kontrahenta na sprowadzoną tkaninę). Uzupełnieniem tych dowodów była zlecona przez organ drugoinstancyjny kolejna ekspertyza badania próbki materiału pobranego w czasie rewizji przy zgłoszeniu celnym z dnia [...] lutego 2007 r. przeprowadzonego przez Izbę Celną w P. Referat Laboratorium Celnego z dnia [...] lipca 2007 r. potwierdzająca wynik wcześniejszych opinii. Dla rozpoznania niniejszej sprawy nie ma również znaczenia fakt, że Referatowi Laboratorium Celnego przy Izbie Celnej w P., które sporządziło ekspertyzę na potrzeby niniejszej sprawy, nie została nadana przez Polskie Centrum Akredytacji akredytacja na badanie obiektu, który był przedmiotem zgłoszenia z dnia [...] lutego 2007 r. [...]. Zgodnie bowiem z art. 91 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2004 r. nr 68, poz. 622 ze zm.) badanie lub analizy towaru mogą być wykonywane przez laboratoria celne lub inne laboratoria, akredytowane zgodnie z odrębnymi przepisami, a także przez instytuty naukowe i badawcze dysponujące wyposażeniem niezbędnym dla danego rodzaju badań. Po pierwsze, oznacza to, że badanie lub analiza towaru może, ale nie musi być, wykonana przez laboratorium celne albo inne laboratorium posiadające akredytację. Po drugie, by określić, co to jest akredytacja, w jakim celu nadawana jest laboratorium, należe sięgnąć do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2004 r. nr 204, poz. 2087 z późn. zm.). Akredytacja jest udzielana przez Polskie Centrum Akredytacji, na wniosek zainteresowanej jednostki certyfikującej, jednostki kontrolującej, laboratorium lub innego podmiotu przeprowadzającego oceny zgodności lub weryfikacje, po dokonaniu ich oceny i potwierdzeniu, że spełniają wymagania i warunki określone w odpowiednich Polskich Normach, a w przypadku braku Polskich Norm – w odpowiednich dokumentach organizacji międzynarodowych (art. 15 ww. ustawy). Z treści ustawy wynika, że akredytacja jest udzielana tym laboratoriom, które badają lub analizują towary wprowadzone po raz pierwszy do obrotu lub użytku na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej pod kątem spełniania przez nie wymagań w zakresie cech wyrobu, jego projektowania lub wytwarzania, określonych w dyrektywach nowego podejścia i innych aktach prawnych Wspólnot Europejskich. Akredytacja nie jest natomiast wymagana dla laboratorium celnego, które zajmuje się badaniem cech fizykalno-chemicznych wyrobu celem prawidłowego określenia kodu taryfy celnej danego towaru. Zatem w świetle tego, że treść sprawozdania nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. z badań próbki importowanego towaru wskazuje, iż towar ten to wyrób stanowiący 100% poliestru, składający się z barwionej tkaniny wykonanej z ciągłych, nieteksturowanych włókien chemicznych oraz w świetle 1 reguły Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, towar ten powinien zostać zaklasyfikowany do kodu CN 5407 61 30 obejmującego "Tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, włącznie z tkaninami wykonanymi z materiałów objętych pozycją 5404 - Pozostałe tkaniny, zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych - - Zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych nieteksturowanych - - - Barwione". Skarżąca spółka zaklasyfikowała zatem w zgłoszeniu celnym sprowadzony towar do właściwego kodu, a tym samym dane zawarte w zgłoszeniu celnym były prawidłowe, dlatego stronie nie służy zwrot należności celnych w trybie art. 236 ust. 1 WKC. Z tych względów oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.