IV SAB/Wr 6/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. w przedmiocie ukarania Wojewody D. i Starosty G. grzywną z powodu przekroczenia terminu do załatwienia sprawy postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 21 grudnia 2008 r. A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody D. utrzymującą w mocy decyzję Starosty G. w sprawie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Niniejsza skarga została zarejestrowana pod sygnaturą akt IV SA/Wr 40/09. W tym samym piśmie z dnia 21 grudnia 2008 r. A. B. wniósł jednocześnie skargę w przedmiocie ukarania wyżej wskazanych organów decyzyjnych grzywną z powodu przekroczenia terminu do załatwienia sprawy. W skardze zarzucił rażące naruszenie art. 12, art. 35 i art. 36 kpa, gdyż organ I instancji nie załatwił sprawy w terminie i zaniedbał poinformować skarżącego o przyczynach opieszałości w rozpatrzeniu jego wniosku. Zamiast jednego miesiąca, na załatwienie sprawy skarżący czekał aż cztery. Natomiast Wojewoda D. nie wyjaśnił mu przyczyn opieszałości postępowania II instancji. W związku z powyższym wniósł o ukaranie organów grzywną z tytułu przekroczenia terminu załatwienia sprawy bez uprzedzenia go o przyczynach przewlekłości postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. stwierdził, iż trudno zarzucić organom orzekającym w sprawie opieszałość, gdyż decyzja organu I instancji została wydana w dniu 15 września 2008 r., zaś organu II instancji w dniu 19 listopada 2008 r., po uprzednim powiadomieniu skarżącego o przesunięciu terminu rozpoznania sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl § 2 wyżej wskazanego przepisu kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Według § 3 tego artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Po myśli art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do tych obowiązków sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. (...) (art. 55 § 2 p.p.s.a.). Z kolei, art. 112 p.p.s.a. stanowi, że w razie uchylania się organu od zastosowania się do postanowienia sądu podjętego w toku postępowania i w związku z rozpoznaniem sprawy, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przepisy art. 55 § 1 i 3 stosuje się. Zgodnie z art. 154 § 1 w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wskazać również należy, że art. 23 p.p.s.a. przewiduje, iż w przypadku zgłoszenia w złej wierze wniosku o wyłączenie sędziego sąd administracyjny, oddalając wniosek, może skazać zgłaszającego wniosek na grzywnę (...). Natomiast w sytuacji przewidzianej w art. 293 § 1 sąd może skazać na grzywnę (...) każdego, kto nie uczyni zadość wezwaniu dokonanemu w myśl artykułu 292 p.p.s.a. W rozważanej sprawie skarżący domaga się ukarania Wojewody D. i Starosty G. grzywną z powodu przekroczenia terminu do załatwienia sprawy administracyjnej. Tymczasem, na podstawie powołanych przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczących ukarania grzywną lub wymierzenia grzywny nie można rozpoznać skargi A. B., ponieważ nie dotyczy ona sytuacji, które zostały w nich przewidziane. Co więcej, z cytowanych na wstępie przepisów prawa wynika, że żądania skarżącego nie można zakwalifikować do rozpoznania na podstawie któregokolwiek z nich. Również w innych przepisach prawa nie można znaleźć podstawy prawnej do złożenia do Sądu skargi w takim przedmiocie. W tej sytuacji skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu o czym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono w sentencji postanowienia.