III SAB/Wr 6/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Protokolant Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi E. K. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. w przedmiocie wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym w sprawie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej zobowiązuje [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. do wydania w terminie 2 miesięcy od dnia prawomocności wyroku decyzji w przedmiocie choroby zawodowej. Skargą z dnia [...] roku skarżąca E K wniosła skargę na bezczynność organu – P W I S we W, zarzucając naruszenie art. 35 §3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niezałatwienie sprawy w terminie i niewyznaczenie dodatkowego terminu do załatwienia sprawy, wnosząc o zobowiązanie P W I S we W do wydania decyzji w terminie jednego miesiąca od doręczenia organowi prawomocnego odpisu wyroku oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowo-administracyjnego. W uzasadnieniu skarżąca podała, że od dnia [...] roku nie zostało rozpoznane jej odwołanie od decyzji, wydanej w dniu [...] roku. Zdaniem skarżącej pismo G I S z dnia [...] roku oraz poprzedzające je pismo P W I S we W z dnia [...] roku nie czynią zadość przepisom k.p.a. co do załatwienia sprawy administracyjnej. W odpowiedzi na skargę, wniesioną w dniu [...] roku, P W I S we W wniósł o jej oddalenie, zarzucając, że podjęte zostały wszelkie czynności, mające na celu dokładne wyjaśnienie sprawy przed podjęciem decyzji, jako że dokumentacja przesłana została do D W O M P we W oraz I M P i Z Ś w S, celem wydania opinii w sprawie. Organ zaś nie ma wpływu na terminowość załatwiania spraw przez jednostki niezależne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów, w przypadkach wskazanych w art. 3 §2 pkt 1-4 tej ustawy. Zważyć należy, że bezczynność organu powstaje po upływie terminu wydania aktu indywidualnego lub czynności, a istotą roszczenia dochodzonego w skardze na bezczynność jest zobowiązanie przez WSA takiego organu do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie. Zgodnie z art. 36 §1 i 2 k.p.a. organ administracji zobowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, także wtedy, gdy zwłoka nie jest zależna od organu. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została przyczyną zawinioną lub niezawinioną organu w ich podjęciu lub dokonaniu. Przed wniesieniem skargi na bezczynność do Sądu konieczne jest jednak wyczerpanie środków w toku instancji, o których mowa w art. 37 k.p.a. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. jednym z koniecznych warunków dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym. Takim środkiem jest powołane wyżej zażalenie do organu administracyjnego wyższego stopnia. Załączonymi do skargi dokumentami skarżąca wykazała wyczerpanie przysługujących jej środków odwoławczych. Poza sporem pozostaje, że skarżąca wniosła odwołanie od decyzji P P I S we W z dnia [...] roku w dniu [...] roku, dochowując terminu do jego złożenia. Tym samym, organ odwoławczy winien był, zgodnie z art. 35 § 3 in fine k.p.a., rozpoznać sprawę w terminie jednego miesiąca od dnia wniesienia odwołania. Kolejne pisma organu, począwszy od pierwszego, z dnia [...] roku – a zatem sporządzonego już po upływie terminu miesięcznego – skończywszy zaś na piśmie G I S z dnia [...] roku, w żadnej mierze nie spełniają wymagań, określonych przepisem art. 36 §1 k.p.a., w szczególności zaś nie wskazują nowego terminu załatwienia sprawy. Zważyć wobec tego należy, że choć podane zostały przyczyny opóźnienia, to oczekiwane przez organ opinie stanowią, zgodnie z obowiązującą procedurą, wyłącznie źródło dowodowe w postaci opinii biegłego, w rozumieniu art. 84 k.p.a. Oczywistym jest zaś, że konieczność zebrania materiału dowodowego obciążać może wyłącznie organ, nigdy zaś stronę. Niezgodnym z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, w szczególności zaś z zasadą szybkości postępowania oraz działania na podstawie przepisów prawa, jest przerzucanie na stronę konsekwencji opóźnienia w sporządzeniu opinii biegłych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podziela tym samym stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w wyroku z dnia 11 września 2008 roku, sygn. akt II SAB/Bk 27/08, przytoczone przez skarżącą, wskazując, że trudności z uzyskaniem dowodu, a także informowanie strony o kolejnych przesunięciach terminu załatwienia sprawy nie czynią zarzutu bezczynności bezpodstawnym. Tego rodzaju pogląd harmonizuje z powszechnie aprobowaną zasadą, iż realizacja kompetencji organu administracji jest jego prawnym obowiązkiem (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 1999r., sygn. akt V SAB 147/99). Od obowiązku tego nie zwalniają tzw. trudności obiektywne ani brak winy. Wobec powyższego Sąd orzekł, jak w sentencji.