II FZ 298/09

Dnia 9 września 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Anna Świderska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2009 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. O. S. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 czerwca 2009 roku sygn. akt I SA/Ol 149/09 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi C. O. S. w W. na indywidualną interpretację Burmistrza Miasta G. z dnia 17 grudnia 2008 roku nr [...] w przedmiocie: zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego dotyczącego stawek podatku od nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 149/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił C. O. S. w W. przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tego sądu z dnia 16 kwietnia 2009 roku oddalającego skargę podatnika na indywidualną interpretację Burmistrza Miasta G. z dnia 17 grudnia 2008 roku dotyczącą stawek podatku od nieruchomości. W motywach orzeczenia Sąd wyjaśnił, że przedmiotowy wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 13 maja 2009 roku, termin do wniesienia skargi kasacyjnej mijał w dniu 12 czerwca 2009 roku. W dniu 15 czerwca 2009 roku do sądu wpłynęła skarga kasacyjna podatnika wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu zgłoszonego wniosku wskazano, że dzień 12 czerwca 2009 roku był ustanowiony u skarżącego dniem wolnym od pracy, ponadto w dniach od 6 do 13 czerwca 2009 roku pełnomocnik podatnika przebywał za granicą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że wniosek strony nie jest zasadny bowiem okoliczności w nim wskazane nie uprawdopodabniają jej twierdzenia o braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Sąd podkreślił, iż z kserokopii decyzji nr 20/2009 Dyrektora Naczelnego C. O. S. w sprawie wyznaczenia dnia 12 czerwca 2009r. dniem wolnym od pracy, wynika, iż decyzja ta pochodzi z dnia 28 maja 2009r., a zatem okoliczność powyższa znana była pełnomocnikowi strony skarżącej 14 dni przed upływem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Wyjeżdżając poza granice kraju pełnomocnik ustanowiony w sprawie winien natomiast podjąć działania mające na celu zabezpieczenie dotrzymania terminu. W dniu 7 lipca 2009 roku pełnomocnik podatnika wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego zmiany i orzeczenia o przywróceniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił nieuzasadnione treścia przepisu przyjęcie przez sąd I instancji, iż przeszkody uniemożliwiające dochowanie stronie terminu miały charakter zdarzeń nadzwyczajnych czy nagłych. Podniósł, iż swoiste skumulowanie się dni ustawowo wolnych od pracy z dniem ustanowionym jako niepracujący przez skarżącego spowodowało, że nie było możliwe zachowanie terminu do wniesienia skargi. Wskazał, że jeżeli ustawa dla dokonania określonej czynności przewiduje termin to strona może dokonać czynności w ostatnim dniu terminu bez ujemnych dla siebie skutków. Jeżeli zaś ostatniego dnia owego terminu wystąpi po stronie skarżącego przeszkoda uniemożliwiająca mu dokonanie czynności w terminie nie można czynić zarzutu, że mógł i powinien był czynności dokonać wcześniej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Powyższe wynika z faktu, że okoliczności powołane we wniosku o przywrócenie terminu nie wskazują na brak winy strony w niedochowaniu terminu. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- dalej p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy jest tutaj rozumiane w sposób obiektywny wymagający od strony staranności postępowania. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wr 1329/2001 opubl. w LexPolonica Maxima). Brak winy strona musi uprawdopodobnić przez wskazanie faktów winę tę wyłączających, przyczyny te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, czyli być od strony niezależne. Sąd może postanowić o przywróceniu terminu, gdy dokonanie czynności po terminie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W niniejszej sprawie skarżący uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej powołał się na okoliczność, iż dzień 12 czerwca 2009 roku, będący ostatnim dniem do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie niniejszej, był w jej zakładzie pracy ustanowiony dniem wolnym od pracy, a nadto reprezentujący ją pełnomocnik w okresie od 6 do 13 czerwca 2009 roku przebywał za granicą. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd I instancji zasadnie uznał, że wskazane okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, strona bowiem miała obiektywne możliwości podjęcia tej czynności w postępowaniu sądowym. Słusznie więc sąd I instancji wskazał, że dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie, o którym wyżej mowa, przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu (por. postanowienie NSA z 30 grudnia 2008 r., sygn. akt I OZ 925/08, dostępne w bazie orzeczeń- www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podzielając stanowisko pełnomocnika skarżącego co do dopuszczalności dokonania czynności w ostatnim dniu otwartego terminu wskazać należy, że podanej we wniosku okoliczności, iż dzień 12 czerwca 2009 roku był u skarżącego dniem wolnym od pracy nie można traktować jako pojawiającej się nagle w ostatnim dniu terminu i niedającej się przewidzieć przeszkody uniemożliwiającej terminowe dokonanie czynności, jaka jest np.: choroba, wypadek itp. Okoliczności tej nie sposób uznać za zdarzenie nadzwyczajne, zewnętrzne, niezależne od skarżącego. Decyzja ustanawiająca ten dzień wolnym od pracy został wydana w dniu 28 maja 2009 roku, tak więc przy zachowania przez stronę należytej staranności w swoich działaniach, właściwej organizacji pracy możliwe było terminowe dokonanie czynności. Nie można także uznać za dostatecznie usprawiedliwiający brak winy skarżącego w dokonaniu czynności w terminie fakt przebywania jego pełnomocnika za granicę w dniach od 6 do 13 czerwca 2009 roku. Działający w sprawie pełnomocnik będący radcą prawnym zobligowany był do zachowania dużo dalej posuniętej staranności, niż wymagana jest od osób nie będących profesjonalnymi pełnomocnikami. Powinien mieć zatem świadomość konsekwencji niedokonania w terminie czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wskazać przy tym trzeba, iż strona ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się jej profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Ugruntowane w judykaturze jest stanowisko, zgodnie z którym zaniedbania osób, którymi posłużył się skarżący obciążają jego samego, a tym samym nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu (por. postanowienie SN z dnia 15.03.2000 r., sygn. akt II CKN 554/00, LEX nr 51986; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12.03.1999 r., sygn. akt I PKN 76/99, publ. OSNP 2000/11/431). W świetle powyższego okoliczności przywołane we wniosku o przywrócenie terminu w żadnym razie nie mogą przemawiać za brakiem po stronie skarżącego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Zachowanie strony w sprawie niniejszej nosi znamiona winy polegającej na niedbalstwie - braku należytej staranności, która jest elementem winy, a więc zasadnie sąd I instancji odmówił przywrócenia uchybionego terminu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.