II SA/Łd 133/09

Dnia 16 kwietnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi T. K. i P. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] r. nr [...] (znak: [...]) Wojewoda Ł., na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania T. i P. małżonków K., od decyzji Starosty P. dnia [...] r., nr [...] (znak: [...]), którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej o nominalnej mocy 800 kW obejmującej realizację wieży o konstrukcji rurowej, stalowej wysokości 72.2 m i montaż generatora prądu o mocy 800 kW, na działce o numerze ewidencyjnym [...], w miejscowości K. gmina W., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W toku postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji ustalił, iż zgodnie z przepisem art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę załączył cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością. Z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego projektowaną inwestycją warunki zabudowy dla planowanej inwestycji zostały określone przez Wójta Gminy W. w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]r., nr [...] (znak: [...]). W decyzji tej stwierdzono, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami szczególnymi i z istniejącym zagospodarowaniem terenu oraz nie wywołuje kolizji urbanistycznej z innymi obiektami i dotychczasowym sposobem zagospodarowania terenu. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył również decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] r. (znak: [...]) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (znak: [...]) z dnia [...] r. Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika, że decyzja Wójta Gminy W. jest zgodna z przepisami prawa, a planowana inwestycja nie spowoduje przekroczenia obowiązujących dopuszczalnych norm poziomu hałasu i dopuszczalnych wartości granicznych natężenia pola elektromagnetycznego oraz nie będzie uciążliwa dla środowiska. Lokalizacja przedsięwzięcia znajduje się poza obszarem Natura 2000 i nie przewiduje się transgranicznego oddziaływania na środowisko. Jednocześnie w decyzji tej ustalono, iż wobec możliwości wystąpienia dokuczliwości hałasowej inwestor został zobowiązany do opracowania i przedłożenia analizy porealizacyjnej w tym zakresie. Organ właściwy w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia stwierdził, że planowana inwestycja przy zachowaniu wymogów określonych w tej decyzji oraz w załączonym "Raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko" nie spowoduje uciążliwości środowiskowych i nie będzie miała negatywnego wpływu na zdrowie ludzi oraz pozostałe biotyczne komponenty środowiska. W odwołaniu od decyzji organu pierw3szej instancji T. i P. małżonkowie K. wnieśli o uchylenie decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisu art. 33 ust. 2 punkt 3, art. 34 ust. 4 ustawy dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda Ł.i utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na przepis art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wskazując, że inwestor spełnił wszystkie wymagane warunki, bowiem załączył do wniosku o pozwolenie na budowę decyzję o warunkach zabudowy. Jednocześnie podkreślono, że przedstawił cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością. W ocenie organu odwoławczego rozwiązania techniczne i materiałowe znajdują się w załączonym projekcie budowlanym, a wpływ na środowisko i otoczenie szczegółowo przedstawiony został w decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wojewoda Ł. wskazał, że Starosta P. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdził w myśl art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane przedstawione przez inwestora dokumenty i stwierdził ich zgodność z przepisami prawa. Z materiału dowodowego wynika też, iż zaskarżona decyzja nie jest sprzeczna z przepisami w szczególności w zakresie odnoszącym się do wymagań techniczno – budowlanych. W skardze z dnia [...] r. skierowanej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi T. i P. małżonkowie K. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji Wojewody Ł., której zarzucili naruszenie art. 33 ust. 2 punkt 3, art. 34 ust. 2 i 3 punkt 2 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie skarżących decyzja organu odwoławczego nie znajduje uzasadnienia, zarówno pod względem materialnym, jak i formalnym, bowiem inwestor nie załączył do wniosku decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący podnoszą również, że w przedłożonym projekcie brak jest charakterystyki ekologicznej raz propozycji niezbędnych rozważań technicznych i materiałowych, ukazujących zasady nawiązania do otoczenia. Wskazali również, że zaskarżona decyzja nie odnosi się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym zgodnie z treścią art. 145 § 1 punkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Ł. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia WIN Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej o nominalnej mocy 800 kW na działce o numerze ewidencyjnym [...], w miejscowości K. gmina W. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.). W myśl art. 28 ust. 1 tejże ustawy generalnie - poza tymi wyjątkami, które w niniejszej sprawie nie mają zastosowania – roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę obiektu budowlanego w świetle art. 32 ust. 4 może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 punkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia powyższych wymagań oraz wymagań z art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 omawianej ustawy). Już z samego przytoczenia powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji w przedmiocie wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę nakłada na właściwy organ administracji architektoniczno – budowlanej obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego celem jest ustalenie kompletności projektu budowlanego i co istotne – zbadanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu oraz zbadanie zgodności projektu z przepisami techniczno – budowlanymi. W rozpoznawanej sprawie okolicznością nie budzącą żadnych wątpliwości jest fakt złożenia przez inwestora wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę obejmującego realizację elektrowni wiatrowej o nominalnej mocy 800 kW. Do powyższego wniosku załączono: oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; ostateczną decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] r. o warunkach zabudowy, cztery egzemplarze projektu budowlanego, który został sporządzony przez osoby posiadające wymagane przepisami prawa uprawnienia, zaświadczenia potwierdzające posiadanie przygotowania zawodowego projektantów i oświadczenia potwierdzające wpis na listę członków izby samorządu zawodowego oraz ostateczną decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r. Niespornym wobec tego jest, że inwestor złożył kompletny projekt budowlany, który – jak słusznie ustaliły to organ administracji obu instancji – jest zgodny z obowiązującymi regulacjami prawnymi, w tym z normami techniczno – budowlanymi. Ponadto pozostaje on w zgodzie z ustaleniami wynikającymi z ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy oraz ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Fakty te obligowały organy architektoniczno – budowlane do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia inwestorom pozwolenia na budowę. Innymi słowy, w zaistniałej sytuacji, Starosta P. nie mógł odmówić inwestorowi uwzględnienia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Wydanie pozwolenia na budowę przy spełnieniu warunków określonych w prawie budowlanym – tak, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie – nie jest bowiem uzależnione od uznania organu administracji publicznej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 13 listopada 2003 r. w sprawie sygn. akt SA/Sz 2207/2001, LexPolonica nr 365629). Ustosunkowując się do argumentów podniesionych przez stronę skarżącą należy stwierdzić, że nie zasługują one na aprobatę. W przypadku sprawy dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę, realizacja wspominanych obowiązków sprowadza się w istocie do zbadania z należytą starannością, czy złożony przez inwestora wniosek i załączone do niego dokumenty spełniają warunki, o których była wcześniej mowa. Jak już wskazano, spełnienie wymagań określonych w przepisach art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 omawianej ustawy obliguje organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Działanie przez organy administracji publicznej w oparciu o obowiązujące przepisy prawa materialnego i formalnego oznacza w istocie, iż realizują one zasadę praworządności i co za tym idzie sprzyjają pogłębianiu zaufania obywateli do organów Państwa. Zarzuty podniesione przez skarżących nie mogły odnieść zamierzonego skutku na tym etapie postępowania administracyjnego, kiedy to organy badają wyłącznie kwestie z zakresu prawa budowlanego. Skarżący natomiast sami przyznają, iż nie istnieją w prawie polskim normy z zakresu szeroko rozumianego prawa budowlanego, z którymi planowana inwestycja pozostawałaby z sprzeczności. Owszem istnieją w polskim systemie prawnym normy prawne determinujące tak sama możliwość, jak i kształt planowanej realizacji, ale normy te stanowiły podstawę rozstrzygnięć organów administracji na etapie ubiegania się przez inwestora o decyzję o warunkach zabudowy i decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Tak więc argumenty prawne z owych regulacji miałyby rację bytu na etapie postępowań dotyczących wydania owych decyzji. Skoro jednak w obrocie prawnym funkcjonują ostateczne decyzja Wójta Gminy W. o warunkach zabudowy i środowiskowych uwarunkowaniach (utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S.), to właśnie treść tych rozstrzygnięć determinuje samą możliwość, jak i kształt planowanej realizacji. Zgodność projektu budowlanego z tymi rozstrzygnięciami jest przedmiotem oceny organu architektoniczno – budowlanego. Tym samym organ ten nie ma kompetencji do tego aby raz jeszcze badać i oceniać kwestie rozstrzygnięte w decyzjach o warunkach zabudowy i środowiskowych uwarunkowaniach. Rola organu architektoniczno – budowlanego, w powyższym zakresie, sprowadza się do oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego z wymaganiami stawianymi planowanej inwestycji, tak przez decyzje o warunkach zabudowy, jak i o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację. Ponieważ, dokonana przez organy administracji – z powyższego punktu widzenia – analiza poprawności przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego, nie nasuwa uwag krytycznych, to spełnia kryteria legalności decyzja pozwalająca na realizację tejże inwestycji. Na marginesie już tylko wypada odnieść się do kwestii zarzucanego w skardze nadmiernego hałasu planowanej inwestycji. Skoro w polskim prawie krajowym nie został w sposób odrębny uregulowany problem odległości lokalizacji wież elektrowni wiatrowych od innych budowli, w szczególności tych przeznaczonych na pobyt ludzi, a tym samym nie istnieje prawna możliwość odsunięcia planowanej inwestycji na taką odległość od zabudowań, jak postulowali to skarżący, to należy skarżącym zwrócić uwagę na fakt, iż organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tej inwestycji przewidział konieczność opracowania przez inwestora analizy porealizacyjnej tejże inwestycji właśnie z punktu widzenia spełniania norm hałasu. Tak więc mając na uwadze, iż technologie zastosowane przy realizacji wieży elektrowni wiatrowej uniemożliwiają określenie z całą pewnością – na etapie przed realizacją inwestycji – jaki będzie poziom hałasu wywołany pracą tej instalacji, to nałożenie na inwestora obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej stanowi dostateczną gwarancję dla skarżących, iż inwestycja nie będzie hałasowo uciążliwa. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. D.T.