II FSK 1205/09

PostanowienieNaczelny Sąd Administracyjny2009-07-23

Skład orzekający: Jacek Brolik

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy sąd administracyjny pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę spółki z powodu nieprzedłożenia w terminie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego potwierdzającego umocowanie osób udzielających pełnomocnictwa do działania w imieniu spółki w dacie wniesienia skargi?
Ratio decidendi
Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie WSA o odrzuceniu skargi, uznając, że spółka była reprezentowana przez prawidłowo ustanowionego pełnomocnika. Choć pełnomocnik nie przedłożył od razu właściwego odpisu KRS, późniejsze dołączenie pełnego odpisu do skargi kasacyjnej wykazało, że osoby udzielające pełnomocnictwa były umocowane w dacie wniesienia skargi. Sąd podkreślił, że odrzucenie skargi w takiej sytuacji naruszałoby konstytucyjne prawo do sądu.
Stan faktyczny
Spółka wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Do skargi dołączono pełnomocnictwo, jednak nie załączono dokumentu z KRS potwierdzającego umocowanie osób udzielających pełnomocnictwa. WSA wezwał do uzupełnienia braków, przedłużając termin. Po bezskutecznym wezwaniu, WSA odrzucił skargę. Pełnomocnik spółki wniósł skargę kasacyjną, do której dołączył pełny odpis KRS wykazujący prawidłowe umocowanie.
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

Pełny tekst orzeczenia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Syndyka Masy Upadłości PPHU "S." sp. z o.o. z siedzibą w K. w upadłości od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Rz 804/08 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi PPHU "S." sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 9 października 2008 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. PPHU S. Sp. z o.o. w K. wniosła w dniu 7 listopada 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 9 października 2008 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. Do skargi dołączono podpisane przez dwie osoby pełnomocnictwo dla radcy prawnego – A. P. do działania w imieniu Spółki. Nie załączono natomiast dokumentu z Krajowego Rejestru Sądowego potwierdzającego uprawnienie osób udzielających pełnomocnictwa do działania w imieniu Spółki. W związku z tym brakiem formalnym pełnomocnik Spółki został wezwany zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Pierwszego WSA w Rzeszowie z dnia 13 stycznia 2009 r. do przedłożenia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynikałoby, że osoby udzielające pełnomocnictwa były uprawnione do działania w imieniu Spółki w dacie wniesienia skargi. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik przedłożył dwa opisy KRS: na dzień 19 grudnia 2008 r. i 19 stycznia 2009 r. Oba odpisy nie pozwalały jednak formalnie na stwierdzenie kto był uprawniony do działania w imieniu Spółki w dniu 7 listopada 2008 r. (data wniesienia skargi). W związku z twierdzeniem pełnomocnika Spółki, że nie jest w stanie dostarczyć stosownego odpisu w terminie wyznaczonym przez sąd pierwszej instancji, przedłużono termin to przedstawienia właściwego dokumentu o kolejne 14 dni. WSA w Rzeszowie postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Rz 804/08, odrzucił, na podstawie art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), skargę spółki wobec nie przedłożenia w prolongowanym terminie stosownego odpisu KRS. Na powyższe postanowienie pełnomocnik strony wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając: I. Niewłaściwe zastosowanie przepisów procedury sądowo-administracyjnej, tj.: 1. naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 i art. 49 p.p.s.a, poprzez zastosowanie polegające na przyjęciu, że pełnomocnik Skarżącego nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków formalnych wniesionej skargi, poprzez przedłożenie przy pierwszej czynności do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisami mocodawców, nie wykazując że mocodawcy są umocowani do reprezentowania spółki, 2. naruszenie art. 37 § 1 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i nietrafne przyjęcie, że pełnomocnik Skarżącego, pomimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, nie wykazał, iż mocodawcy są umocowani do reprezentowania Spółki, a tym samym do skutecznego udzielenia pełnomocnictwa do działania w imieniu osoby prawnej, na dzień wniesienia skargi. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 39 pkt 1 w zw. z art. 11 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r., Nr 168, poz. 1186), poprzez niezastosowanie i w konsekwencji na przyjęciu, że na podstawie złożonych przez pełnomocnika Skarżącego odpisów z KRS Spółki na dzień 19 grudnia 2008 r. oraz 19 stycznia 2009 r. nie można stwierdzić, czy osoby podpisujące pełnomocnictwo były w dacie jego podpisywania oraz w dacie wniesienia skargi uprawnione do działania w imieniu Spółki, 2. § 52 pkt a, b i c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2000 r. w sprawie szczegółowego sposobu prowadzenia rejestrów wchodzących w skład Krajowego Rejestru Sądowego oraz szczegółowej treści wpisów w tych rejestrach (Dz. U. z 2000 r., Nr 117, poz. 1237) w zw. z § 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie ustroju organizacji Centralnej Informacji Rejestru Sądowego oraz szczegółowych zasad udzielania informacji z Rejestru i udostępniania dokumentów z katalogu (Dz. U. z 2006 r., Nr 247, poz. 1811) poprzez nie zastosowanie, a w konsekwencji na uznaniu, że na podstawie złożonych przez pełnomocnika Skarżącego odpisy z KRS Spółki na dzień 19 grudnia 2008 r. oraz 19 stycznia 2009 r. nie można stwierdzić, czy osoby podpisujące pełnomocnictwo były w dacie jego podpisywane oraz w dacie wniesienia skargi uprawnione do działania w imieniu Spółki, 3. art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483), polegające na pozbawieniu Skarżącego prawa do obrony swych praw przy udziale profesjonalnego pełnomocnika, a tym samym pozbawienie Skarżącego prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia sądu pierwszej instancji w całości oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. Do skargi kasacyjnej pełnomocnik spółki dołączył odpis pełny z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynika, że osoby, które podpisały pełnomocnictwo dla radcy prawnego – A. P. były umocowane do reprezentacji spółki w dniu złożenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik strony zobowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej przedłożyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisami mocodawców. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik Spółki uczynił zadość dyspozycji przytaczanego przepisu. Jednakże, zgodnie z art. 29 p.p.s.a. osoby działające w imieniu osoby prawnej są zobowiązane do wykazania swojego umocowania stosownymi dokumentami przy pierwszej czynności w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Systemowe odczytanie art. 29 i art. 37 p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości, że w wypadku osoby prawnej (a niewątpliwie jest nią – jako spółka z o.o. - strona przedmiotowej sprawy) pełnomocnik powinien przy pierwszej czynności procesowej nie tylko przedłożyć udzielone mu pełnomocnictwo, ale także dokumenty potwierdzające uprawnienie do działania w imieniu osoby prawnej udzielającym pełnomocnictwa. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie. Przykładowo w wyroku z dnia 22 kwietnia 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt FSK 1675/04) stwierdził: "Jeśli skarga w imieniu spółki została złożona przez pełnomocnika (art. 34 p.p.s.a.), to przy dokonaniu pierwszej czynności pełnomocnik był obowiązany dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo (art. 37 § 1 p.p.s.a.) oraz dokumenty wskazujące umocowania osób upoważnionych do działania w imieniu spółki (art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a.). Ratio legis tych przepisów nakazuje stosować te same zasady w przypadku składania pisma procesowego przez organ osoby prawnej, jak i przez ustanowionego przez ten organ pełnomocnika". Sąd uprawniony jest w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. wezwać stronę do usunięcia dostrzeżonych braków pod rygorem określonych skutków prawnych. Strona powinna zastosować się do treści wezwania sądowego. W przeciwnym wypadku musi być świadoma negatywnych konsekwencji procesowych niezastosowania się lub niewłaściwego zastosowania do tego wezwania. Z akt analizowanej sprawy wynika, że w odpowiedzi na wezwania sądu pierwszej instancji pełnomocnik Spółki przedłożył dwa odpisy KRS, obrazujące stan Spółki na dzień 19 grudnia 2008 r. i 19 stycznia 2009 r. Oba odpisy, zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie pozwoliły jednak na formalne określenie osób uprawnionych do działania w imieniu Spółki w dacie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Właściwym dokumentem w badanej sprawie był pełny odpis Krajowego Rejestru Sądowego, który to strona dołączyła do badanej skargi kasacyjnej. Wynika z niego, że osoby (M.D. – Zastępca Prezesa i J.D. - Prezes), które podpisały pełnomocnictwo z dnia 30 października 2008 r. dla radcy prawnego – A. P. były umocowane do reprezentacji spółki w dniu złożenia skargi, czyli 7 listopada 2008 r. W świetle powyższych okoliczności nie może budzić wątpliwości, że skarżąca spółka była reprezentowana przez prawidłowo ustanowionego pełnomocnika, której to oceny nie może nawet zmienić konstatacja o pewnych formalnych niedociągnięciach w działaniach pełnomocnika spółki. Skoro zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zachodziła w rozpoznawanej sprawie podstawa do odrzucenia skargi, ponieważ niewątpliwe jest, że w sprawie działał prawidłowo ustanowiony pełnomocnik, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Za rozstrzygnięciem takim przemawia także wzgląd na konstytucyjne prawo do sądu. Sąd nie zasądził dochodzonego przez wnoszącego skargę zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem Sądu pierwszej instancji uwzględniającym lub oddalającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 15.07.2026. · Źródło