II GSK 711/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędziowie Jan Bała (spr.) NSA Zofia Borowicz Protokolant Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 17 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Ke 126/09 w sprawie ze skargi Z. Ł. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 126/09 oddalił skargę Z. Ł. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Sąd przyjął następujący stan sprawy. W dniu 5 września 2008 r. w K., na postoju taksówek przy ul. J. przeprowadzono kontrolę pojazdu marki M. o nr rej. [...] oznakowanego szyldem taxi. W toku kontroli stwierdzono, iż kierujący pojazdem Z. Ł. wykonuje transport drogowy bez wymaganej licencji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Komendant Miejski Policji w K., na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), dalej: u.t.d., nałożył na Z. Ł. karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w K., powołując się na treść art. 5 ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego taksówką w zakresie zarobkowego przewozu osób wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Stwierdził, że zawarta w odwołaniu argumentacja dotycząca braku licencji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż obowiązujące przepisy ustawy o transporcie drogowym nie przewidują, by w przypadku stwierdzenia podczas kontroli braku licencji, organy policji były uprawnione do oceny podawanych przez skarżącego przyczyn braku takiej licencji. Z. Ł. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę stwierdził, że z uwagi na fakt, iż okolicznością bezsporną jest, że skarżący wykonywał transport drogowy taksówką osobową oraz to, że w dacie przeprowadzonej kontroli nie posiadał licencji na wykonywanie takiego transportu, decyzję nakładającą na skarżącego karę pieniężną należało uznać za prawidłową. Sąd wskazał, iż zgodnie art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tymczasem, w ocenie Sądu I instancji skarżący, zarówno w skierowanej do Sądu skardze, jak i w odwołaniu powoływał szereg okoliczności, które nie miały i nie mogły mieć żadnego wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że obowiązujące przepisy nie zwalniają z obowiązku uzyskania licencji przez osoby protestujące przeciwko patologicznym stosunkom w środowisku taksówkarzy bądź też zawiadamiając organy administracji o nieprzestrzeganiu przez siebie przepisów prawa dotyczących uzyskania licencji. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż powoływanie się przez skarżącego na stosunki panujące wśród taksówkarzy, czy też kwestia walki skarżącego z biurokracją nie miały żadnego wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Od powyższego wyroku Z. Ł. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył to orzeczenie w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj.: art. 92 ust. 1 oraz art. 92 ust. 4 u.t.d. i uznanie, że przepisy te nie mają charakteru uznaniowego, a do nałożenia na ich podstawie kary wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych ustawą obowiązków. W ocenie skarżącego przepisy te należy rozumieć w ten sposób, że dają one upoważnienie właściwemu organowi do nałożenia kary na podmiot nieprzestrzegający nałożonych ustawowo obowiązków, nie wyłączając jednocześnie możliwości odstąpienia od nałożenia kary. Wobec powyższego Z. Ł. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości w trybie art. 188 p.p.s.a, a także uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz orzeczenie o kosztach postępowania, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, iż okolicznościami uzasadniającymi odstąpienie od wymierzenia skarżącemu kary są względy związane z przyczyną nieodebrania przez Z. Ł. licencji, tj.: istotne nieprawidłowości związane z funkcjonowaniem usług transportu osób, zwłaszcza z rejonizacją postojów, co wpływa nie tylko na nierówne traktowanie podmiotów prowadzących taką działalność ale i znacznie ogranicza możliwości zarobkowe osób wykonujących ten zawód. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie było bezsporne, iż skarżący wykonywał transport drogowy bez wymaganej licencji. W tej sytuacji Sąd I instancji trafnie uznał, iż Komendant Miejski Policji w K. miał pełne podstawy do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Wbrew zarzutom zawartym w skardze kasacyjnej, nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów zawartych w ustawie o transporcie drogowym nie ma charakteru uznaniowego. Ustawodawca zawarł bowiem w art. 92 ustawy o transporcie drogowym jednoznaczne przesłanki do nałożenia kar pieniężnych. Posłużenie się zaś w tym przepisie zwrotem "organ może" oznacza li tylko to, że organ uprawniony jest do nałożenia kar przewidzianych w tym przepisie. Nie ma natomiast możliwości do odstąpienia od nałożenia kary, jeżeli spełnione zostały przesłanki określone w omawianym przepisie. Stąd też podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące przyczyn wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji z uwagi na przyjęte przez niego formy protestu były bez znaczenia dla oceny zasadności nałożonej na skarżącego kary pieniężnej, gdyż wskazane przez niego okoliczności tej odpowiedzialności za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji nie wyłączały. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.