VI SA/Wa 48/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę VI SA/Wa 48/09 UZASADNIENIE Decyzją z [...] listopada 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 61 ust.1 i 11, art. 64 ust.1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. nr 108, poz. 908), art. 13g ust. 1 i 2, art. 40c ust. 1, art. 41 ust. 4 i 5 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 9, poz. 115 ze zm.) oraz lp. 6 pkt 6 lit. d), i lit. e), lp. 6 pkt 7 lit. d) i e) załącznika do ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2008 r. nr [...] o nałożeniu na P. Sp. z o.o. we W. kary pieniężnej w wysokości 18700.00 złotych. Rozstrzygnięcie organu zapadło w oparciu w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniu [...] stycznia 2008 r. [...] zatrzymany został do kontroli drogowej pojazd [...] wraz z naczepą [...] kierowanym przez [...]. Ulica [...] nie jest wymieniona w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 17 marca 2004 r. (Dz. U. nr 60, poz. 566) w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w województwie dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, mazowieckim, pomorskim, śląskim, zachodniopomorskim. Stosownie do art. 41 ust. 6 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i 5 art. 41 ustawy stanowią sieć dróg mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W toku czynności kontrolnych dokonano pomiarów nacisków osi pojazdu na wadze dynamicznej [...] i stwierdzono następujące naruszenia: - nacisk 9,75 t na pojedynczej osi napędowej – przekroczenie o 1,75 t; - nacisk 26,93 t na potrójnej osi – przekroczenie o 5,13 t; - całkowita masa pojazdu wynosiła 42,96 t – przekroczenie o 2, 96 t. Przewoźnik nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Załącznik nr 2 do ustawy o drogach publicznych określa wysokość kar pieniężnych, o których mowa w art. 13g ust. 1 ustawy, za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach: Lp. 6: za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t: - pkt 6 – dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 14 m o sumie nacisków osi: - lit. d) powyżej 24,8 t do 26, 3 t - 9000.00 złotych, - lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,5 t powyżej 26, 3 t dodatkowo 7000.00 złotych, - pkt 7 - dla pojedynczej osi napędowej pojazdu silnikowego o nacisku osi: - lit d) powyżej 9 t do 9,5 t – 1200.00 złotych - lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo 900.00 złotych; Lp. 9: za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej: - pkt 3 – zespołu pojazdów składającego się z dwuosiowego lub trzyosiowego pojazdu samochodowego i trzyosiowej przyczepy: Lit. b) powyżej 40,0 t do 50,0 t – 600.00 złotych. W przedmiotowej sprawie kary wyniosły: - za przekroczenie nacisku dla pojedynczej osi napędowej: 2100.00 złotych, - za przekroczenie nacisku dla potrójnej osi: 16000.00 złotych, - za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu 60.00 złotych, W sumie nałożona została kara w wysokości 18700.00 złotych. Odnosząc się do zarzutów odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego nie podzielił argumentów strony. Stwierdził, że organ I instancji prawidłowo dokonał oceny, stwierdzonego podczas kontroli stanu faktycznego i prawidłowo nałożył karę pieniężną w łącznej wysokości 18700.00 złotych. Faktycznie, jak stwierdził organ odwoławczy, protokół kontroli wskazuje datę [...] grudnia 2007 r. jako dzień kontroli. W opisie stwierdzonych naruszeń jest wskazana data [...] stycznia 2008 r. jako data zatrzymania kontrolowanego pojazdu. Obok kierowcy, na protokole kontroli, kierowca wpisał datę [...] stycznia 2008 r. W świetle powyższego, błąd w protokole jest oczywistą omyłką. Istotnie, ulica [...] to odcinek drogi krajowej [...]. Jednakże ulica ta była jedynie miejscem ważenia kontrolowanego pojazdu. Przedmiotowy pojazd został zatrzymany na ulicy [...], na której dopuszczalny jest ruch pojazdów o nacisku osi do 8 t. Brak możliwości ustalenia dokładnej wagi przewożonego ładunku, zdaniem organu, nie może być podstawą zwolnienia od odpowiedzialności za naruszenie przepisów prawa. Profesjonalny przedsiębiorca winien tak zorganizować swoją działalność by w razie podejrzenia przekroczenia nacisku na oś napędową pojazdu samochodowego, przewozić ładunek odpowiedni rozłożony lub wykonać go przy pomocy większej liczby samochodów. Przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy zobowiązany jest do przestrzegania wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku. Zatem, przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy przejazd odpowiada określonym normom. To przewoźnik odpowiada za ewentualne naruszenia regulacji prawnych w zakresie przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi. Chęć przerzucenia odpowiedzialność na nadawcę, załadowcę spedytora lub organizatora transportu jest więc "niedorzeczna". Odpowiedzialność za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy. Indywidualne symulacje przedsiębiorcy w celu ustalenia rzeczywistej masy całkowitej ładunku nie musza odzwierciedlać stanu rzeczywistego. Wiarygodnym i rzeczywistym obrazem parametrów zatrzymanego pojazdu jest wyłącznie pomiar dokonany w chwili kontroli na zalegalizowanych urządzeniach pomiarowych. Tylko taki tryb kontroli parametrów pozwala stwierdzić nienormatywność pojazdu w chwili jego zatrzymania. Sposób załadunku materiału sypkiego wyraźnie precyzuje przepis art. 61 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu drogowego z [...] marca 2008 r. o nałożeniu kary pieniężnej na stronę skarżąca w wysokości 18 700.00 złotych złożyło P. Sp. z o.o. we W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, 68, 75-78, 107 § 3 kpa oraz art. 13g ust. 1b pkt 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąc podniosła, iż nałożenie na nią kary pieniężnej było całkowicie bezzasadne. W odniesieniu do stwierdzonych nacisków na osie powołała się na § 3 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., nr 32, poz. 262) twierdząc, iż nacisk na żadną z osi kontrolowanego pojazdu nie został przekroczony. Natomiast za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 2,96 t kara winna być nałożona na nadawcę – załadowcę towaru. Nadto strona skarżąc podniosła ponownie nieprawidłowości dotyczące postępowania kontrolnego, tj. skazanie błędnej daty i godziny kontroli jak i błędne wskazanie miejsca zatrzymania kontrolowanego pojazdu w protokole [...]. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną uchwałę z punktu widzenia powyższych zasad skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, organ nie uchybił powyższej zasadzie. Nie naruszył także innych przepisów postępowania administracyjnego. W zaskarżonej decyzji nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił też obszerną argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Poczynione przez organ ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Nie sposób zgodzić się ze skarżącą, że protokół kontroli przedmiotowego pojazdu jest w całości wadliwy i w związku z tym, jak zdaje się sugerować strona, nie może stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Istotnie na pierwszej stronie protokołu [...] podano jako datę kontroli "[...] 12. 2007 r. godzina 9,52" i jako miejsce zatrzymania "[...]". Załącznik do protokołu kontroli, stanowiący jego integralną część wskazuje jako datę kontroli "[...].01.08 r." godzina 9,13 i miejsce zatrzymania " [...]". Podpis kontrolowanego kierowcy wraz ze stwierdzeniem daty kontroli – [..].01.08 r. wskazuje jednoznacznie, iż datą zatrzymania pojazdu był [...].01.08 r., zwłaszcza, iż owo stwierdzenie kierowcy znajduje się na protokole jak i jego załączniku. Podpis ten potwierdza także, na jego załączniku, i miejsce zatrzymania – ulica [...]. Nadto wcześniejsza godzina na załączniku do protokołu wraz z miejscem zatrzymania, ulica [...], w porównaniu z miejscem i godziną na pierwszej stronie protokołu, dowodzi, iż kontrolowany pojazd zatrzymano [...].01.08 r. o godzinie 9,13 [...], pomiaru natomiast dokonano także [...].01.08 r. o godzinie 9,52 [...]. Owa niedokładność, zdaniem sądu dowodzi jedynie oczywistej omyłki pisarskiej. Protokół zaś mógł stanowić podstawę ustaleń okoliczności faktycznych sprawy jako odpowiadający wymogom art. 68 kpa. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Główny Inspektor Transportu Drogowego zastosował właściwe normy prawa materialnego. Nie budzi też wątpliwości sądu ich interpretacja, dokonana przez organ. Wynikająca z art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) obligatoryjność wymierzenia kar pieniężnych za przejazd po drogach publicznych bez stosownego zezwolenia pojazdów nienormatywnych, nakłada na organy orzekające o wymierzeniu kary obowiązek wszczynania z urzędu postępowań administracyjnych w stosunku do podmiotu dokonującego przejazdu w przypadku każdoczesnego stwierdzenia takiego przejazdu. W sprawie niniejszej, w czasie kontroli pojazdu, w procesie jego ważenia uczestniczył upoważniony przedstawiciel strony - kierowca pojazdu, którego podpis widnieje na protokole z kontroli. Skarżący ani w toku postępowania administracyjnego, ani przed Sądem, nie kwestionował upoważnienia kierowcy do uczestnictwa w kontrolnej czynności ważenia pojazdu. Nie uczynił tego także kierowca w czasie kontroli. Został on poinformowany o zasadach kontroli i przysługujących mu uprawnieniach. Udostępniono mu do wglądu wszystkie niezbędne dokumenty, w tym także dotyczące wag i sposobu ważenia, legalizacji terenu. W czasie kontroli drogowej użyta została waga posiadająca ważną legalizację Urzędu Miar. Legalizacja to przecież ważna, prawna kontrola metrologiczna. Kierowca powyższe fakty potwierdził składając podpis pod protokołem kontroli i oświadczeniem w nim zawartym. Zgodził się więc jej z wynikami i to bez zastrzeżeń. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, w której strona miała pełną możliwość i prawo wypowiadania się w sprawie, składania wniosków dowodowych, prawo wglądu do akt sprawy, Sąd uznał, iż jej twierdzenie o naruszeniu przepisów postępowania jest nieuzasadnione, a zarzuty skargi nietrafne. W pierwszym rzędzie należy podkreślić, że kara pieniężna za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu jest sankcją administracyjną związaną z naruszeniem warunków wykorzystywania drogi publicznej, a nie samych warunków technicznych pojazdu - art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Ma ona charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy. Zgodnie z zapisami ustawy o drogach publicznych, drogą publiczną jest droga zaliczona do jednej z kategorii dróg (krajowych, wojewódzkich, powiatowych, gminnych), z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych - art. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy. Wyjaśniając natomiast pojęcie pojazdu nienormatywnego ustawodawca wskazał, że jest to taki pojazd lub zespół pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi - art. 4 pkt 25 ustawy. Podkreślić zatem należy, że "nienormatywność" pojazdu - czyli niezgodność, sprzeczność z jakimś wzorcem - została w tej definicji odniesiona do parametrów przewidzianych dla danej drogi. Z punktu widzenia prawidłowego odczytania hipotezy normy prawnej wynikającej z przepisu art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych jest to istotne, gdyż wzorce parametrów technicznych pojazdów, wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31.12.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.), takiego odniesienia nie zawierają. Rozporządzenie to wydane zostało w wykonaniu delegacji zawartej w art. 66 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) - aktu określającego zasady ruchu na drogach publicznych, warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu, wymagania w stosunku do osób kierujących pojazdami i innych uczestników ruchu oraz zasady kontroli ruchu drogowego. W rozporządzeniu tym prawodawca określił wymiary, masy i naciski osi pojazdów, jednak - co należy podkreślić - nie uczynił tego w odniesieniu do rodzaju dróg publicznych, a jedynie do poszczególnych kategorii pojazdów (przepisy § 2- 5c tego rozporządzenia). Tymczasem przepisy regulujące zasady korzystania z dróg publicznych wyodrębniają drogi, po których bez zezwolenia mogą poruszać się jedynie pojazdy o określonych parametrach. Zgodnie z art. 41 ust. 4 i 5 ustawy o drogach publicznych minister właściwy do spraw transportu ustala, drodze rozporządzenia, sieć dróg krajowych, po których mogły poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 11,5 t, ustala również wykaz dróg krajowych oraz wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 ton. Stosownie do art. 41 ust. 6 ustawy drogi inne niż określone na podstawie art. 41 ust. 4 i 5 stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na oś pojedynczą do 8 ton. Powyższe rozważania dają podstawy do stwierdzenia, że parametry określone w przepisach cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31.12.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia są decydujące w zakresie możliwości dopuszczenia danego pojazdu do ruchu w ogóle, jednak niewystarczające z punktu widzenia oceny, czy dany pojazd odpowiada sformułowanej w ustawie o drogach publicznych definicji pojazdu nienormatywnego, a co za tym idzie - czy jego przejazd bez zezwolenia rodzi skutek w postaci nałożenia kary pieniężnej. W tym zakresie o "nienormatywności" danego pojazdu decyduje bowiem to, czy jego parametry odpowiadają parametrom przewidzianych dla danej drogi, a nie czy pojazd ten spełnia ogólne warunki dopuszczenia go do ruchu. O tym więc, jakie pojazdy mogą się poruszać w kraju po danej drodze, nie decydują przepisy określające maksymalne dopuszczalne naciski osi pojazdów dopuszczonych do ruchu, a wartość techniczna tej drogi, tj. dopuszczalne obciążenie osi na danej drodze, a to jest określone w przepisach prawa o drogach publicznych. Z punktu widzenia zasad wykorzystywania dróg publicznych dopuszczalne naciski osi pojazdu zawarte są w cyt. ustawie o drogach publicznych. Wynikają z treści załącznika nr 2 lp. 6 pkt 6 lit. d) i e) i lp. 6 pkt 7 lit d) i e) do tej ustawy, określającego wysokość kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym po drogach publicznych. Wydane w sprawie rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie pozostaje także w sprzeczności z przepisami art. 61 ust. 11 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.), gdyż oba te przepisy wskazując na konieczność uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdem o większym niż dopuszczalnym nacisku osi również odwołują się do parametrów przewidzianych dla danej drogi. Te zaś wynikają z przywoływanych wyżej przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Zdaniem sądu brak jest jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania wyników kontroli jak i sposobu jej przeprowadzenia. Kontrolę prowadziły wyspecjalizowane służby drogowe, w obecności kierowcy kontrolowanego pojazdu. Kierowca nie zgłosił żadnych zastrzeżeń ani do sposobu dokonanych pomiarów, ani ustawienia pojazdu w czasie ich dokonywania, a także konfiguracji placu. Protokół kontroli został podpisany przez kierowcę bez żadnych uwag. Tym samym kierowca wypowiedział się w sprawie podpisując protokół bez zastrzeżeń. Jego przesłuchanie nie było więc konieczne i nie miałoby znaczenia dla sprawy. Wiarygodnym i rzeczywistym obrazem parametrów zatrzymanego pojazdu może być wyłącznie pomiar dokonany w toku kontroli drogowej na zalegalizowanych urządzeniach pomiarowych w miejscu ważenia legitymującym się dokumentem potwierdzającym spełnienie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdów. Tylko taki tryb kontroli parametrów pozwala stwierdzić nienormatywność kontrolowanego pojazdu w chwili jego zatrzymania. Funkcjonariusze Transportu Drogowego weryfikują stan faktyczny zastany w chwili kontroli drogowej używając wyłącznie urządzeń o ważnej legalizacji. Przyrządy pomiarowe użyte w czasie kontroli posiadały legalizację, co wyklucza możliwość wystąpienia błędu. Zdaniem Sądu, postępowanie wyjaśniające w sprawie niniejszej zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Organy obu instancji podjęły, w ramach postępowania, wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy odniósł się do każdego z podniesionych, w postępowaniu odwoławczym, zarzutów. To do obowiązków przewoźnika należy takie załadowanie towaru, aby pojazd nie przekraczał określonych prawem parametrów i nie stwarzał w związku z tym zagrożenia na drodze. Strona nie posiadała zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W przypadku więc stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi bez wymaganego zezwolenia, wymierza się karę pieniężną. Zgodnie z art., 13g ust. 1b ustawy z 21 marca 198 r. o drogach publicznych karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: 1) podmiot wykonujący przejazd; 2) nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. W ocenie skarżącego ewentualna kara pieniężna za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej winna zostać nałożona na nadawcę – załadowcę towaru (piasku). Jego odpowiedzialność wynika wprost z art. 13g ust. 1b pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Załadunku dokonywał sprzedający bez zważenia załadowanej ilości. Miał on także świadomość, że z powodu składowania towaru (piasku) na wolnym powietrzu, może on być zawilgocony. Wynika to z oświadczenia kierowcy oraz kopii pisma sprzedającego. Organy pominęły w całości przedstawione dowody. Treść art. 13g ust. 1b ustawy dowodzi możliwości nałożenia kary pieniężnej na oba podmioty wymienione w ust. 1 jak i 2. Wskazuje na to sformułowanie "nakłada się" oraz średnik po ustępie 1. Karę pieniężną nakłada się więc na podmiot wykonujący przejazd, a także nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, przy czym na te ostatnie podmioty (z ust. 2) tylko wtedy jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmioty ten miały wpływ lub godziły się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Ustawodawca nie wyłączył możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego i w jego konsekwencji nałożenia kary pieniężnej na podmiot wykonujący przejazd także w sytuacji, w której okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że nadawca, załadowca lub spedytor ładunku miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, a wykonujący przewóz nie miał natomiast wpływu na powstanie naruszenia. Takie wyłączenie zawiera np. ustawa z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W ustawie o drogach publicznych wyłączenia podmiotu wykonującego przewóz brak. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ rozważał odpowiedzialność nadawcy przez stwierdzenie, że przewoźnik już przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Dodać należy, iż nie może on przerzucić tej odpowiedzialności na inny podmiot. To on bowiem wykonuje przewóz drogowy i to on zobowiązany jest do przestrzegania wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi, niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku. Analiza pisma sprzedającego piasek dowodzi, iż to odbiorca – wykonujący przewóz winien mieć świadomość, iż całkowity ciężar ładunku będzie większy od ciężaru piasku o ciężar zawartej w nim wody. Ilości sprzedawanego kruszywa odmierzane są objętościowo, a następnie przeliczane na tony. W kwestii załadunku materiału sypkiego, art. 61 ustawy Prawo o ruchu drogowym wyraźnie precyzuje, w jaki sposób jego dokonywać. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.