II SA/Wa 118/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Rejonowego Policji z dnia [...] sierpnia 2008r. nr [...] 2) Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Stołeczny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. wydany na podstawie art. 32 ust 1 oraz art. 37 a pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.) w sprawie zwolnienia S. S. z dniem [...] września 2008 r. z zajmowanego stanowiska [...], zwolnienia z pełnienia powierzonych obowiązków na stanowisku [...] i przeniesienia z dniem [...] września 2008 r. do dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...]. Organ wskazał, że S. S. nie realizował zadań służbowych ze względu na zawieszenie w czynnościach służbowych od dnia [...] stycznia 2008 r. do dnia [...] kwietnia 2008 r., a następnie od dnia [...] kwietnia 2008 r. do czasu zakończenia postępowania karnego. Podkreślił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiła potrzeba zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji przez Komendę Rejonową Policji [...] oraz poprawa społecznej oceny poczucia bezpieczeństwa i pracy Policji, poprzez stworzenie możliwości efektywnej realizacji przypisanych do stanowiska naczelnika [...] tejże Komendy zadań Policji innemu funkcjonariuszowi Policji. W odwołaniu od wskazanego wyżej rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. S. S. wniósł o stwierdzenie jego nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zarzucił, że w sprawie zwolnienia go ze stanowiska [...] w było prowadzone i nie zostało zakończone postępowanie administracyjne oznaczone sygn. [...], a zatem organ przesądził kwestę zwolnienia z go z zajmowanego stanowiska nie rozstrzygając zagadnienia wstępnego. Podkreślił, że nie można być dwukrotnie i w tym samym czasie przeniesionym do dyspozycji przełożonego. Dodatkowo S. S. wskazał, że rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2008 r. jest nieważny ze względu na rażące naruszenie art. 37 a pkt 1 ustawy o Policji poprzez orzeczenie o przeniesieniu do dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji bez wskazania w jakim celu to przeniesienie następuje i na jaki czas. Komendant Stołeczny Policji utrzymując w mocy rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2008 r. wskazał, że orzeczenie organu I instancji jest prawidłowe. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów skarżącego podniesionych w odwołaniu podkreślił, że w sprawie S. S. nie doszło do wszczęcia dwóch postępowań w tej samej sprawie. Wskazał, że sprawy prowadzone przez organy policji o sygn. [...] oraz o sygn. [...] były w istocie jedną sprawą, a zmianie ulegały jedynie okoliczności skutkujące niemożnością pełnienia służby przez stronę. Wyjaśnił, że skierowane do policjanta pismo organu z dnia [...] sierpnia 2008 r. zawierało jedynie błędną treść albowiem informowało o wszczęciu postępowania, zamiast o kontynuowaniu postępowania wszczętego w dniu [...] października 2006 r., które następnie zostało zakończone rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Jednoczenie polemizując z zarzutem skarżącego dotyczącym naruszenia art. 37 a ustawy o Policji organ wskazał, że przepisy tej ustawy pozostawiają właściwym przełożonym ocenę zasadności i celowości przeniesienia policjanta do dyspozycji z uwzględnieniem interesu publicznego i słusznego interesu strony, wyrażonych w art. 7 k.p.a. Powyższy rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. stał się przedmiotem skargi S. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W jej uzasadnieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 45 ust 1 Konstytucji RP i art. 15 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w sprawie później wszczętej w sytuacji, gdy tożsama podmiotowo i przedmiotowo, wcześniej wszczęta sprawa o sygnaturze [...] nie została ostatecznie zakończona, co zamknęło mu drogę do dwuinstancyjnego postępowania poprzez spowodowanie jego faktycznej bezprzedmiotowości. Wskazał też na naruszenie przez organ art. 97 § 1 pkt 4 i art. 110 k.p.a. poprzez wydanie rozkazów personalnych, rozstrzygających sprawę co do meritum w sytuacji, gdy zachodziła obligatoryjna przesłanka zawieszenia postępowania o sygn. [...] do czasu wydania prawomocnej decyzji w prowadzonym w tym samym przedmiocie, a wszczętym wcześniej postępowaniu o sygnaturze [...]. Skarżący podniósł też naruszenie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji poprzez przeniesienie do dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji bez wskazania w jakim celu i na jaki czas przeniesienie to ma nastąpić. Zarzucił również, że zaskarżona decyzja została wydana przez aparat pomocniczy Komendanta Stołecznego Policji tj. Komendę Stołeczną Policji, a nie przez organ. Podniósł też, że uniemożliwiono mu czynny udział w postępowaniu oraz wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i dowodów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2009 r.pełnomocnik organu złożył kserokopię decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] uchylającej decyzję Komendanta Stołecznego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] października 2008 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego oznaczonego sygn. [...] w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesienia go do dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...]. Komendant Główny Policji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że Komendant Stołeczny Policji w decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r., wydanej po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, zastosował tryb nadzorczy uregulowany w art. 156 k.p.a. zamiast trybu odwoławczego, uregulowanego w art. 138 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a., do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Rację ma skarżący podnosząc, że w sprawie zwolnienia go z zajmowanego stanowiska toczyły się równolegle dwa postępowania administracyjne. A mianowicie pierwsze wszczęte w dniu [...] października 2006 r. o sygn. [...] (k-[...] akt administracyjnych), drugie wszczęte w dniu [...] kwietnia 2008 r. sygn. [...] (k-[...] akt administracyjnych) – zakończone decyzją będącą przedmiotem skargi w niniejszej sprawie. Oznacza to, iż jedno ze wskazanych wyżej postępowań było zbędne i winno być umorzone jako bezprzedmiotowe przed wydaniem decyzji I instancji tj. przed [...] sierpnia 2008 r., zgodnie z art. 105 § 1 p.p.s.a, skoro przedmiot obu postępowań był ten sam (zwolnienie ze stanowiska). Tymczasem do umorzenia postępowania [...] (k-[...]) doszło w dniu [...] października 2008 r. tj. w czasie pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji ([...] sierpnia 2008 r.), a ponownym rozpoznaniem sprawy przez organ II instancji ([...] listopada 2008 r.). Jak wynika z decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], złożonej przez pełnomocnika organu na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2009 r., decyzja z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oznaczonego sygn. [...] została zaskarżona przez S. S.. Z treści tej decyzji (osnowy) wynika, iż Komendant Główny Policji uchylił decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] października 2008. Oznacza to w praktyce, że w dacie wydania decyzji I i II instancji równolegle toczyło się (i toczy) postępowanie o sygn. akt [...] w tym samym przedmiocie (zwolnienia z zajmowanego stanowiska). Kolejnym uchybieniem postępowania, było w ocenie Sądu przyjęcie, że skarżący pełni obowiązki służbowe na stanowisku służbowym, podczas gdy przez okres postępowania skarżący był zawieszony w czynnościach służbowych. Stosownie z art. 37a pkt ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Rację ma skarżący podnosząc, że ani w osnowie decyzji ani w jego uzasadnieniu organ nie wskazał, na jaki okres czasu został on przeniesiony do dyspozycji przełożonego. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skarżącego, że decyzja została wydana nie przez organ, a przez jego aparat pomocniczy. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że zaskarżona decyzja została podpisana przez Komendanta Stołecznego Policji z podaniem jego imienia, nazwiska oraz pełnego stanowiska służbowego. Niezasadny jest również zarzut skarżącego, że nie umożliwiono mu czynnego udziału w postępowaniu. Z materiału postępowania administracyjnego wynika, że składał on w toku postępowania administracyjnego środki odwoławcze oraz kierował do organów liczną korespondencję. Ponownie rozpoznając sprawę w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze stanowiska organ doprowadzi do sytuacji, w której będzie prowadzone jedno postępowanie administracyjne (a nie dwa), w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze stanowiska służbowego. Nadto rozważy, uzasadni i wskaże podstawę prawną zwolnienia skarżącego ze stanowiska służbowego w sytuacji, gdy nadal pozostaje on zawieszony w czynnościach służbowych. Uwzględni również skutki wynikające z decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] (decyzji złożonej na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2009 r.). Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § pkt 1 c cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 cyt. ustawy.