VI SA/Wa 198/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2008 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2008 roku nakładającą na podstawie art. 13g ust. 1, art. 40 c, art. 41 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 roku Nr 204, poz. 2086 ze zm.), oraz Ip. 7 pkt 6 lit. b, Ip. 9 pkt 15 lit. b załącznika nr 2 do w/w ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 roku Nr 108, poz. 908 ze zm.), § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 roku Nr 32, poz. 262 ze zm.) na ww. przedsiębiorstwo karę pieniężną w wysokości 2400,00 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, iż dnia [...] kwietnia 2008 roku na drodze krajowej nr [...] w miejscowości R. zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] nr rej. [...] wraz z naczepą marki S. o nr rej. [...]. Pojazdem wykonywany był przewóz ładunku (mieszanka diabazowa). Droga nr [...], na której nastąpiło zatrzymanie należała do kategorii dróg krajowych po których mogą poruszać się pojazdy o nacisku osi do 10 ton. W wyniku przeprowadzonego ważenia pojazdu stwierdzono, że jest on nienormatywny albowiem nastąpiło: - przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 10,0 t dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków osi powyżej 24,0 t do 25,5 t, - przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów składającego się dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy powyżej 40,0 t do 50,0 t. Główny Inspektor Transportu Drogowego przytoczył treść przepisów stanowiących podstawę prawną nałożenia kary i wyliczył jak w konkretnym przypadku przedstawiała się wysokość kary za przekroczenia nacisków na osie na drodze, na której dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach na oś do 10 ton. Stwierdził, iż obowiązkiem przewoźnika jest przestrzeganie przepisów na każdym odcinku trasy przejazdu a przepisy dotyczące dopuszczalnych nacisków na osie dotyczą co do zasady wszystkich użytkowników dróg niezależnie od przewożonego ładunku i mają charakter bezwzględny - przejazd pojazdem nienormatywnym wymaga uzyskania stosownego pozwolenia. Pomiary zostały dokonane za pomocą wag przenośnych o numerach fabrycznych [...] oraz [...] posiadających legalizację Urzędu Miar i w miejscu legitymującym się dokumentem potwierdzającym spełnienie warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdów. Organ wskazał, iż wagi użyte w trakcie kontroli dysponują w pełni ważnymi legalizacjami do dnia 31 sierpnia 2009 r., pomimo wydania ich na podstawie nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183, poz. 1791). Zgodnie bowiem z przepisem § 40 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych z dnia 7 stycznia 2008 r. (Dz.U. Nr 5, poz. 29) dowody legalizacji pierwotnej, legalizacji jednostkowej i legalizacji ponownej wydane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia są ważne do czasu upływu ich okresów ważności określonych w przepisach dotychczasowych. Również miejsce ważenia spełnia wszelkie wymogi formalne. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji Główny Inspektor wskazał, iż postępowanie prowadzone przez Inspekcję Transportu Drogowego jest postępowaniem szczególnego rodzaju o uproszczonym charakterze. Kwestia sporządzania protokołu z kontroli drogowej, jest uregulowana w art. 74 ustawy o transporcie drogowym oraz w przepisach szczególnych. Nadto organ wyjaśnił, iż na potrójną oś składową składają się trzy osie o odległościach między nimi nie mniejszych niż jak 1,3 m i nie większych niż 1,4 m których naciski są sumowane. W niniejszej sprawie par 57 ust 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. nr 32, poz. 262) nie znajduje zastosowania albowiem naczepa kontrolowanego pojazdu została zarejestrowana po raz pierwszy [...] sierpnia 2007 roku. Tymczasem, jak wynika z wykładni językowej powołanego przepisu zarówno pojazd silnikowy jak i przyczepa winy być zarejestrowane przed dniem 13 marca 2003 roku. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. Sp. z o.o., zwana dalej skarżącą wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj: § 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia w związku z art. 2 pkt. 35 ustawy Prawo o ruchu drogowym; § 5 ust. 1 pkt. 3 lit. b i § 5 ust. 1 pkt. 1 w/w rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie powołanych wyżej przepisów w wyniku przyjęcia, że nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego skarżącej oraz przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach do 10 ton; art. 92 i art. 93 ust. 1 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym poprzez ich niezastosowanie, § 5 i 7 ust. 2, § 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań meteorologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli meteorologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. nr 188, poz. 1345) oraz zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 68 § 1 kpa w zw. z art. 67 § 1 kpa poprzez uznanie za prawidłowy protokołu z zatrzymania i kontroli pojazdu, art. 7 i art. 77 kpa poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, art. 80 kpa poprzez dowolną ocenię materiału dowodowego sprawy. W obszernym uzasadnieniu skargi podniosła m.in., iż kontrolowany był pojazd członowy a zatem dopuszczalna masa całkowita może wynosić 42 tony, w protokole zatrzymania i kontroli pojazdu brak jest istotnych informacji na temat warunków dokonywania ważenia pojazdu. Protokół nie zawiera istotnych informacji odnośnie miejsca kontroli, a mianowicie rodzaju nawierzchni i nachylenia terenu, co mogło mieć wpływ na wynik ważenia pojazdu. Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie stan faktyczny nie został należycie wyjaśniony, a materiał dowodowy nie został zebrany w prawidłowy sposób, w związku z czym nie można mówić o poprawności dokonanych ustaleń. Zarzut nieprawidłowości ustaleń faktycznych może zostać bowiem wykluczony dopiero wówczas, gdy ustalenia te znajdują oparcie w prawidłowo zebranym i zabezpieczonym materiale dowodowym, rozpatrzonym w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji. W ocenie skarżącej organ winien umorzyć postępowanie w sprawie, albowiem okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że zarówno strona jako podmiot wykonujący przewóz drogowy jak i też kierowca nie dysponowali możliwością sprawdzenia nacisku na poszczególne osie pojazdu. Podczas załadunku towaru możliwe jest sprawdzenie jedynie masy całkowitej, co przy równomiernym rozłożeniu ładunku ma gwarantować zachowanie parametrów także zakresie obciążenia poszczególnych osi, nie ma zaś możliwości skorzystania z wagi pozwalającej na zważenie, jaki jest nacisk na oś. Zdaniem skarżącej kierowca przedsięwziął wszelkie możliwe czynności dla uniknięcia przeciążenia osi i zadbał o to, aby dopuszczalna masa całkowita pojazdu nie została przekroczona oraz aby ładunek został równomiernie rozłożony na skrzyni ładunkowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Definicja pojazdu nienormatywnego, zawarta w art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. nr 204, poz. 2086 ze zm.) stanowi, iż pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi. Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych (art. 13 ust. 1 pkt 2). Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej . Stosownie do treści art. 64 ust 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 108, poz. 908 ze zm.) ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Zgodnie z art. 40c ust. 1 cyt. ustawy w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej ustalonej, zgodnie z art. 13g ust. 1 i 2 ustawy, w załączniku nr 2. Załącznik ten odnosi kary pieniężne do trzech kategorii dróg, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t, do 10,0 t oraz do 11,5 t i przyporządkowuje wysokość kar w kategorii danej drogi dla danego rodzaju osi, jednoznacznie określając dopuszczalne wartości nacisku danych osi na danej drodze, niepowodujące nałożenia kary. Załącznik stanowi integralną część ustawy o drogach publicznych i wraz z nią jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa, które użytkownicy dróg, w szczególności wykonujący działalność transportową, obowiązani są znać i stosować. W myśl art. 41 ust. 4 i 5 ww. ustawy wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie sieci dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o określonych parametrach (Dz. U. Nr 219, poz. 1860 i 1861). Zgodnie z wykazem zawartym w ww. rozporządzeniach na drodze krajowej nr 79 po której poruszał się pojazd skarżącej obowiązuje dopuszczalny nacisk na pojedynczą oś napędową wynoszący do 10 t. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na charakter decyzji związanych z przekroczeniem przepisów wskazanych wyżej ustaw. Wydane na ich podstawie decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne mają charakter szczególny. Są to mianowicie decyzje wydawane w ramach tzw. uznania związanego, nie stwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych "luzów" interpretacyjnych. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami, bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. W postępowaniu administracyjnym w tego rodzaju sprawach istotne jest bowiem przede wszystkim stwierdzenie faktu popełnienia wykroczenia i stwierdzenie odpowiedzialności za ten czyn – przy założonej odpowiedzialności przedsiębiorcy, niezależnie od jego winy, możliwości przyczynienia się do jej powstania, czy ewentualnych żądań miarkowania wysokości kary. Ustawa nie określa jakichkolwiek przesłanek wyłączających odpowiedzialność (możliwość odstąpienia od wymierzenia) bądź prowadzących do jej ograniczenia. Organ inspekcji drogowej działa w takiej sytuacji w warunkach uznania związanego – stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości. Zaistnienie określonych ustawą przesłanek odpowiedzialności zobowiązuje właściwy organ do wymierzenia kary. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, iż organy administracji dopuściły się naruszenia art. 7, 68 § 1, 77 oraz art. 80 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy a w szczególności poprzez oparcie decyzji na protokole kontroli sporządzonym z naruszeniem wymienionych przepisów prawa. Działania kontrolne przeprowadzane przez służby Inspekcji Transportu Drogowego uregulowane zostały w rozdziale 9 i 10 ustawy o transporcie drogowym, a dodatkowo w rozdziale 11 dotyczącym kar pieniężnych. Zawarte we wskazanych rozdziałach przepisy, określając przedmiotowo zadania kontrolne Inspekcji oraz kompetencje jej organów, wyszczególniając podmioty podlegające kontroli Inspekcji, precyzując tryb dokonywania kontroli oraz obowiązki jakie spoczywają na kontrolowanych podmiotach pozwalają przyjąć, że procedura kontrolna dotycząca materii wykonywania transportu drogowego znalazła swoje wyczerpujące, odrębne i niezależne od przepisów kpa. uregulowanie. Za tą tezą przemawia brak w ustawie o transporcie drogowym generalnego odesłania do przepisów kpa. jako znajdujących zastosowanie w procedurze kontrolnej oraz zawarte w ustawie o transporcie drogowym pojedyncze odesłania do kpa jak w przypadku nieusprawiedliwionego niestawienia się świadka lub biegłego na wezwanie inspektora - art. 73 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2008 r. sygn. akt II GSK 153/08). Sporządzenie protokołu z kontroli znajduje umocowanie w art. 74 utd. W myśl powołanego przepisu z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu (ust. 1). Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli, kontrolowany może wnieść zastrzeżenia (ust. 2). Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje się w protokole (ust. 3). Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu stanowi dowód w sprawie. Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2005 r., VI SA/Wa 1224/04 (LEX nr 205475). Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Budownictwa w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego z dnia 19 stycznia 2006 roku (Dz. U. Nr 79, poz. 153), obowiązującego w dacie kontroli, stwierdzone w toku kontroli naruszenia uzasadniające nałożenie kary pieniężnej kontrolujący zamieszcza w protokole kontroli, który stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej. Załącznik nr 1 wprowadza wzór takiego protokołu, określając jakie dane winny się w nim znaleźć. Jak wynika z akt administracyjnych miejscem kontroli był punkt ważenia pojazdów w R. na drodze krajowej [...] i to miejsce zostało wpisane do protokołu kontroli. A zatem organ wskazał rodzaj drogi i sprecyzował miejsce w którym doszło do zatrzymania kontrolowanego pojazdu. Na drodze tej obowiązywał nacisk do 10 t. Czynności kontrolne były przeprowadzone zgodnie z prawem tj. pomiarów dokonano za pomocą wag, które posiadały stosowną legalizację Urzędu Miar, przed rozpoczęciem czynności kontrolnych kierowca miał możliwość sprawdzenia zgodności numerów fabrycznych wag ze świadectwami legalizacji a odczytu wskazań dokonano w jego obecności, miejsce w którym dokonano kontroli legitymuje się odpowiednim dokumentem z pomiaru pochylenia terenu. Wyniki pomiarów wskazane w protokole kontroli jednoznacznie wskazują, iż nacisk na oś potrójną nienapędową został przekroczony. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, iż wskazane w protokole kontroli naciski osi: 3, 4 i 5 są sumowane a wynik stanowi nacisk osi potrójnej. W protokole kontroli w rubryce dotyczącej przekroczeń jasno wskazano że wynik 24,64 t jest sumą nacisku trzech osi nienapędowych naczepy. Kierowca po przeprowadzonym ważeniu nie skorzystał z prawa powtórnego ważenia ani nie zgłosił żadnych uwag do protokołu. Podkreślić należy, iż numery wag zastosowanych do ważenia pojazdu odpowiadają numerom wag wskazanych w świadectwie legalizacji i były to wagi nieautomatyczne elektroniczne do pomiarów statycznych a nie do pomiarów pojazdów w ruchu. A zatem nie jest trafnym zarzut skarżącej, iż miejsce ważenia pojazdu nie spełniało wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań meteorologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli meteorologicznej tych przyrządów pomiarowych albowiem rozporządzenie to nie miało zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Również zarzut naruszenia prawa materialnego jest zarzutem nietrafnym. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 35 ustawy prawo o ruchu drogowym pojazd członowy-zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego złączonego z naczepą. Z akt sprawy wynika, iż kontrolowanym pojazdem był pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika i trzyosiowej naczepy. Ciągnik samochodowy zarejestrowany został w dniu 11 kwietnia 2001 roku natomiast naczepa ciężarowa w dniu 30 sierpnia 2007 roku. Słusznym jest stanowisko organu, iż maksymalne naciski na osie o których mowa w § 3 oraz § 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia, określają ich największą tolerancję, tj. wyznaczają górny zakres normy nacisku na poszczególne osie dla określonych pojazdów wskazując tym samym czy dany pojazd spełnia warunki techniczne przewidziane w ruchu drogowym. Przepis § 57 ust. 3 ww. Rozporządzenia, którego naruszenie zarzuca skarżąca nie ma zastosowania w niniejszej sprawie albowiem dyspozycja tego przepisu wypełniona jest jedynie wówczas gdy obie "części" pojazdu członowego (ciągnik siodłowy i naczepa) zarejestrowano przez dniem 13 marca 2003 r. Taka sytuacja niema miejsca, gdyż jak wskazano wyżej- naczepa kontrolowanego pojazdu członowego zarejestrowana była po raz pierwszy [...] sierpnia 2007 r. Jednocześnie w ocenie Sądu w sprawie nie znajduje zastosowania przywołany przez skarżącą art. 93 ustawy o transporcie drogowym albowiem nie można dopatrzeć się żadnych zdarzeń lub okoliczności, których skarżąca, będąca koncesjonowanym przewoźnikiem, nie mogła przewidzieć, Dopracowanie właściwego systemu załadunku tak aby towar nie przemieszczał się w skrzyni ładunkowej leży w gestii przewoźnika wykonującego przewóz drogowy. Twierdzenie, że kierowca kontrolowanego pojazdu zadbał aby ładunek został równomiernie rozłożony na skrzynie ładunkowej nie może stanowić przesłanki zwalniającej stronę od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Uzasadnieniem nałożenia kary jest stwierdzenie naruszenia określonego przepisu prawa administracyjnego, w tym przypadku ustawy o drogach publicznych. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest podjęcie takich działań, które zapewnią wykonywanie działalności gospodarczej zgodnie z wymogami prawa. Jeżeli zatem powołana ustawa wprowadza ograniczenie w zakresie dopuszczalnych nacisków osi to przedsiębiorca tę okoliczność winien w swym działaniu uwzględnić Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż decyzje organów obu instancji nie naruszają unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 68 § 1, 77 oraz 80 kpa, a także przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały nałożenie na skarżącego kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwego przepisu załącznika do ustawy o transporcie drogowym, obowiązującego w dniu wydania decyzji przez organ. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.