II SA/Kr 175/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr) WSA Ewa Rynczak Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi A. R., W. Z. i M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 1 grudnia 2008r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji , II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] solidarnie na rzecz A. R. i W. Z. kwotę 500 zł ( pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 2 sierpnia 2006r. wpłynął wniosek Gminy Miejskiej K. o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z wbudowanym garażem na działkach nr: 1 i 2 obr. [...] oraz wjazdem z ul. [...] na działkach nr 3 , 4 , 5 położonych przy ul. [...] w K. W dniu [...] marca 2007r. wydana została decyzja Prezydenta Miasta K. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wskutek wniesionego przez A. i W.Z. oraz M. i S.Z. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] maja 2007r. znak: [...] uchyliło w całości w/ decyzję Prezydenta Miasta K. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, że ze względu na występowanie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych przed wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy należy uzyskać uzgodnienie z właściwym organem administracji geologicznej. Prezydent Miasta K. decyzją nr: [...] z dnia [...] sierpnia 2008r., wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), §1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), §2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 kpa, ustalił warunki zabudowy dla w/w zamierzenia inwestycyjnego. Rozpoznając sprawę ponownie organ l instancji podał, iż zarówno w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, jak i w sprawie uzgodnienia jej projektu, w odniesieniu do obszarów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, właściwym jest ten sam organ - Prezydent Miasta K. - w związku z czym nie ma zastosowania art. 106 kpa, a w odniesieniu do tych terenów uzyskano opinie Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska oraz Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta . Organ l instancji ponadto wskazał, iż teren planowanej inwestycji nadal nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym przeprowadzono postępowanie, o którym mowa w art. 59 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w jego toku postępowania uzyskano niezbędne opinie, takie jak: -Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UM z dnia 21 września 2006r. - w zakresie obsługi komunikacyjnej; -Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UM: z dnia 22 września 2006r i z dnia 8 sierpnia 2007r - w zakresie ochrony zieleni, wód, gospodarki wodnej i geologii; -[...] Zarządu Komunalnego z dnia 21 lutego 2007r. - w zakresie obsługi komunikacyjnej; -Wydziału Kształtowania Środowiska UM z dnia 9 listopada 2007r - odnośnie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Organ l instancji uznał, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów, a w toku postępowania strony nie wniosły uwag i zastrzeżeń do projektowanej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli A.R.-Z. , W.Z. oraz M.Z. , podnosząc, iż w zaskarżonej decyzji wymieniono opinie, jakie uzyskano w przedmiotowej sprawie, z tym jednak, że wśród nich nie ujęto opinii Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UM nr [...] z dnia 8 sierpnia 2007r., która zawiera stanowisko negatywne wobec planowanej inwestycji i potwierdza obawy odwołujących się zgłoszone w poprzednim odwołaniu. Ponadto wskazano, iż obawy te potwierdzone także zostały ustaleniami wizji lokalnej, w toku której ustalono, iż działki, na których planowana jest inwestycja są usytuowane na nadsypanym zboczu i w przypadku zabudowy terenu istnieje zagrożenie niekontrolowanego przemieszczania gruntu. Odwołujący się zaznaczyli, iż po raz kolejny organ l instancji tej okoliczności nie rozważył, zaś rozstrzygając sprawę i ustalając warunki zabudowy, wybrał jedynie opinie pozytywne, pomijając opinię negatywną, która jednakże ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 5 art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium podało, że w swojej decyzji z dnia [...] maja 2007r. wskazało na brak uprzedniego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, w oparciu o art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z właściwym organem administracji geologicznej. Jak wynika z akt sprawy, organ l instancji w toku jej ponownego rozpoznania wystąpił do Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UM (karta nr [...]) o wydanie opinii dotyczącej planowanej inwestycji w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemi. Opinia taka została wydana w dniu 8 sierpnia 2007r. (karta nr [...]) i była negatywna. Następnie w dniu 18 października 2007r. organ l instancji zwrócił się w tej samej sprawie o wydanie opinii, w formie postanowienia do Wydziału Kształtowania Środowiska UM (karta nr [...]), przedkładając opinie z dnia 8 sierpnia 2007r. i z dnia 22 września 2006r. oraz uchyloną przez Kolegium Odwoławcze decyzję o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] marca 2007r. W wyniku powyższego uzyskano stanowisko z dnia 9 listopada 2007r. (karta nr [...] ) powołujące się na pogląd Zespołu Radców Prawnych UM, co do braku konieczności zastosowania unormowania z art. 106 k.p.a. i wydania odpowiedniego postanowienia uzgadniającego projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, zaś odpowiednie uwagi należy uwzględnić przy wydawaniu decyzji. Kolegium uznało za prawidłowy pogląd, że w niniejszej sprawie nie jest konieczne wydawanie postanowienia w trybie art. 106 kpa w kwestii terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemi, ponieważ byłoby to uzgodnienie wydane przez ten sam organ, co prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Dlatego zdaniem Kolegium organ l instancji prawidłowo odstąpił od uzyskania postanowienia w trybie art. 106 kpa i w zaskarżonej decyzji - w załączniku nr 1 (pkt. 2 lit. a warunku ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody, krajobrazu; warunki w zakresie geologii) - wskazał, iż ustalenie posadowienia planowanego budynku ma nastąpić zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 września 1998r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, a dla oceny przydatności terenu pod planowane przedsięwzięcie należy przeprowadzić szczegółowe rozpoznanie podłoża gruntowego, ze szczególnym odniesieniem się do zagadnień stateczności istniejącego zbocza (skarpy, nasypu). Organ l instancji wskazał również, że realizację planowanej inwestycji należy uzależnić od wyników przeprowadzonego rozpoznania podłoża, w przypadku negatywnej oceny jego przydatności -zrezygnować z planów zabudowy terenu obiektami kubaturowymi. Dlatego też Kolegium uznało, iż organ l instancji zrealizował zalecenie Kolegium Odwoławczego zawarte w decyzji z dnia [...] maja 2007r. Kolegium wyjaśniło, że zasadniczym celem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oraz sporządzonej w jego toku analizy urbanistyczno-architektonicznej jest odpowiedź na pytanie, czy możliwe jest określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w sposób pozwalający na kontynuację między innymi cech, funkcji, gabarytów i formy architektonicznej. W przedmiotowej sprawie stwierdzono natomiast, że ze względu na rodzaj planowanej inwestycji (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, obiekty infrastruktury technicznej i drogi wewnętrzne), możliwe jest określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli A.R.-Z. , W.Z. i M.Z. . Skarżący podnieśli, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana pomimo negatywnej opinii Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UM. Skarżący zarzucili, że warunki geologiczne terenu, na którym ma być wznoszony przedmiotowy budynek są takie, że realizacja zamierzenia objętego decyzją o warunkach zabudowy zagraża niekontrolowanym przemieszczanie się gruntu i w rezultacie katastrofą budowlaną. Skarżący podnieśli, że Kolegium zignorowało istniejące zagrożenie, wydało decyzję ustalającą warunki zabudowy, przerzucając rozstrzygnięcie w tej kwestii na etap postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę należało uwzględnić, ponieważ zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Na wstępie jednak należy stwierdzić, że prawidłowe jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegające na przyjęciu, iż w sytuacji, gdy do wydania decyzji w postępowaniu głównym, jak i do dokonania uzgodnienia uprawniony jest ten sam organ administracji, przepis art. 106 kpa nie będzie miał zastosowania. Przepis ten stosowany będzie wyłącznie w wypadkach, gdy organ prowadzący postępowanie główne będzie zobowiązany lub uprawniony do dokonania uzgodnienia lub zasięgnięcia opinii innego organu, (por. wyrok NSA z 6.09.2007 r., II OSK 776/07, lex. nr 360131). W sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji był stosownie do treści art. 60 ust. 1 ustawy o p.z.p. Prezydent Miasta K. , po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy. Natomiast ten ostatni przepis w pkt. 5 (w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy) nakazuje uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy z właściwym organem administracji geologicznej, w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Zgodnie z treścią art. 101 pkt. 3) w zw. z art. 103 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (tj. D.U. z 2005 r., nr 228, poz. 1947 z póz. zm.), jako organy właściwe w sprawach należących do właściwości administracji geologicznej, nie zastrzeżonych do właściwości marszałka województwa lub ministra właściwego do spraw środowiska działają starostowie. Zatem w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, organem właściwym w sprawie ustalenia warunków zabudowy i organem właściwym do dokonania uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt. 5 ustawy o p.z.p. był ten sam organ - Prezydent Miasta K. , działający w mieście na prawach powiatu. Organem odwoławczym od decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta K. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, jak i w przedmiocie dokonania uzgodnienia w formie postanowienia z organem administracji geologicznej, jest także ten sam organ- Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. Brak było więc podstawy prawnej do uzyskania przez organ prowadzący postępowanie główne, uzgodnienia w trybie i w formie przewidzianej przepisem art. 106 kpa, tj. odrębnego postanowienia wydanego w wyniku postępowania uzgadniającego. Jak już wyżej wskazano, powyższy pogląd Kolegium i stanowisko będące wynikiem jego przyjęcia jest zgodne z przepisami prawa. Problem w sprawie dotyczy jednak innej kwestii niż powyższa, która w świetle ustalonego już orzecznictwa nie budzi wątpliwości. Należy bowiem stanowczo podkreślić, iż brak konieczności zasięgania stanowiska organu uzgadniającego w trybie przewidzianym art. 106 kpa nie może oznaczać, że organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (czyli organ prowadzący postępowanie "główne") był zwolniony od uzyskania uzgodnienia organu właściwego do wyrażenia swego stanowiska w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Jak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie, w której pojawił się identyczny problem - dotyczący stosowania art. 106 kpa do uzgodnienia przez organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy z zarządcą drogi, którym jest ten sam organ, w odniesieniu do przyległego pasa drogowego (teza nr 2) : "Treść takiego uzgodnienia mając na uwadze tożsamość podmiotu rozstrzygającego w sprawie głównej o warunkach zabudowy, w celu realizacji ustawowego wymogu określonego w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym winna zostać zamieszczona w motywach decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, tak by mogła zostać poddana kontroli organu odwoławczego, a następnie właściwego sądu administracyjnego". (cyt. wyżej Wyrok NSA z 6. 09. 2007 r., II OSK776/07, lex. nr 360131). Mając powyższe na uwadze, w przedmiocie objętym regulacją art. 53 ust. 4 pkt. 5 w związku z art. 64 ustawy p.z.p. stwierdzić należy, że w motywach decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] . 08. 2008 r. stanowiącej w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, powinno było zostać zawarte merytoryczne stanowisko organu prowadzącego postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy w kwestiach wynikających z zakresu objętego przepisem art. 53 ust. 4 pkt. 5 , tj. ustalenie, czy w możliwe i nie naruszające przepisów prawa - w szczególności ustawy Prawo geologiczne i górnicze - jest ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia objętego wnioskiem Gminy K. , skoro zamierzenie miałoby być zlokalizowane na terenie, o którym mowa w powyższym przepisie. W dalszej kolejności kwestie te powinny były zostać ponownie rozpatrzone przez organ drugiej instancji, co polegać winno - zgodnie z zasadą dwuinstancyjności musiało na ich merytorycznym rozpoznaniu i jednoczesnej kontroli rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego przez organ drugiej instancji, będący jednocześnie organem drugoinstancyjnym w sprawach, w których orzeka starosta jako organ administracji geologicznej. Żaden przepis prawa nie zwalnia bowiem - w sytuacji, w której mamy do czynienia z tożsamością organu prowadzącego postępowanie "główne" w przedmiocie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i organu dokonującego uzgodnienia - od merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii objętych koniecznością dokonania uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy p.z.p., chociaż nie odbywa się to w formie i w trybie wynikającym z art. 106 kpa, oraz od przeprowadzenia stosownej, merytorycznej oceny tych kwestii przez organy orzekające w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Przytoczone wyżej stanowisko orzecznictwa, które co do zasady słusznie podzieliło SKO w zaskarżonej decyzji dotyczy wyłącznie problemu braku podstawy do stosowania art. 106 kpa w sytuacjach tożsamości organu uzgadniającego z organem prowadzącym postępowanie główne, nie zaś, czy merytoryczne rozstrzygnięcie kwestii wynikających z art. 53 ust. 4 ustawy o p.z.p. jest konieczne, czy też nie. Kwestie te dotyczą bowiem oceny zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia. Organ uzgadniający działa opierając się na przepisach normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia. Uzgodnienia mają gwarantować udział w postępowaniu organów wyspecjalizowanych, dokonujących oceny zgodności z prawem zamierzeń, z punktu widzenia niektórych ustaw szczególnych (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod redakcją prof. w. dr hab. Z. Niewiadomskiego, wyd. CH Beck 3. wydanie, Warszawa 2006 r. komentarz do art. 53 ustawy). O tym, czy uzgodnienie jest konieczne decyduje oceniany przez organ prowadzący postępowanie główne stan sprawy, w szczególności stan faktyczny i prawny terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Skoro mnie mogą ze względów proceduralnych zostać rozstrzygnie te w formie uzgodnień, o których mowa w art. 106 kpa, muszą być przedmiotem rozstrzygnięcia przez organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Należy w tym miejscu podkreślić, że organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o warunkach zabudowy jest związany nie tylko normami wynikającymi z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ ten jest związany przede wszystkim zasadą praworządności i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 kpa), zgodnie z którą ma obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 kpa). Ustawa o p.z.p. zawiera normy ukierunkowujące merytoryczne rozpatrywanie spraw. Pierwszoplanową więc kwestią zatem jest należyte zbadanie wszystkich okoliczności sprawy mając na uwadze zarówno obowiązki wynikające z przepisów prawa procesowego, jak i przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro ustawodawca uczynił warunkiem wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy uzyskanie stanowiska organów, o których mowa w art. 53 ust. 4, we wskazanych tam stanach faktycznych, oznacza to, że stanowisko takie musi być wyrażone nawet jeśli nie dochodzi do wszczęcia "ubocznego" postępowania. Oczywistym jest, że wyraża je organ prowadzący postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy, jako organ tożsamy z organem uzgadniającym. Wypracowanie merytorycznego stanowiska winno być efektem przeprowadzenia wszelkich niezbędnych i dostępnych dowodowych, nie wyłączając rzecz jasna opinii wyspecjalizowanych wydziałów lub jednostek. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania - art. 7 i 77 kpa, oraz art. 138 § 1 kpa i 107 § 3 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dokonało żadnej weryfikacji pod względem merytorycznym znajdującej się w aktach sprawy opinii Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska w przedmiocie możliwości zabudowy działek objętych wnioskiem Gminy Miejskiej K. z dnia 8 sierpnia 2007 r., zaś dokonana kontrola stanowiska organu pierwszej instancji jest całkowicie nieprawidłowa, tak jak i nieprawidłowe jest ostateczne stanowisko Kolegium Nie można bowiem uznać za efekt prawidłowej kontroli stwierdzenia : "ustalenie posadowienia budynku winno nastąpić zgodnie z przepisami rozporządzenia MSWiA z 14. 09. 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (......), a w razie negatywnej oceny przydatności podłoża - zrezygnować z zabudowy terenu obiektami kubaturowymi". Stanowisko takie jest w świetle wyżej przedstawionej interpretacji całkowicie błędne. Wynika z niego, że po pierwsze : SKO uznało za zbędne merytoryczne rozpatrzenie i zajęcie stanowiska w zakresie zdeterminowanym przez stan faktyczny terenu przyszłej inwestycji, należącego do kategorii terenów, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy, uznając, że wszelkie uzgodnienia w tej kwestii nastąpią na etapie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, po drugie : organ ustalił warunki zabudowy pod warunkiem, że dopiero na etapie starań o uzyskanie pozwolenia na budowę okaże się, czy teren objęty wnioskiem w ogóle nadaje się do zabudowy obiektami kubaturowymi. W przeciwnym razie należy zdaniem organu zrezygnować z zabudowy. Stanowisko takie w świetle przedstawionej wyżej interpretacji uznać należy za błędne. Wskazać należy ('nie wdając się w bardziej szczegółowe rozważania), że generalnie inny jest zakres i cel merytorycznego rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, które odbywa się na podstawie przepisów ustawy o p.z.p. i ustaw szczególnych (w tym także ustawy Prawo geologiczne i górnicze), inny zaś jest przedmiot i cel postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, którego częścią jest badanie zgodności projektu budowlanego z przepisami art. 34 pr. bud. Inny też jest zakres dokonywanych w tych postępowaniach uzgodnień. Nie może być wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, która jest aktem wiążącym dla organu wydającego pozwolenie na budowę, w oparciu o którą jednocześnie można ubiegać się skutecznie o pozwolenie na budowę i nie można będzie skutecznie domagać się zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia z powodu niemożności zabudowania obiektami kubaturowymi terenu objętego wnioskiem o ustalenie wz. To właśnie udzieleniu odpowiedzi na pytanie - czy jest możliwe pozytywne rozstrzygnięcie sprawy o ustalenie wz w tym także ze względu na rodzaj terenu, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt. 5 ustawy. Błędne jest więc stanowisko Kolegium, że zasadniczym elementem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest odpowiedź na pytanie, czy możliwe jest określenie cech nowej zabudowy a decyzja ustalająca warunki zabudowy "stwierdza jedynie, że realizacja takiej inwestycji jest w ogóle możliwa". Nie jest wiadomo, co zdaniem Kolegium kryje się pod stwierdzeniem "realizacja inwestycji jest w ogóle możliwa". Stwierdzenie i uznanie przez organ, że realizacja inwestycji objętej wnioskiem może nastąpić i na jakich warunkach, możliwe jest po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa w przepisach ustawy o p.z.p. i rozstrzygnięciu wszystkich kwestii uregulowanych tymi przepisami. Jeżeli realizacja ta nie jest możliwa z uwagi na nie spełnienie warunków określonych w ustawie, wówczas jedynym rozstrzygnięciem jest rozstrzygnięcie odmawiające ustalenia warunków zabudowy. Organ II instancji nie dostrzegł, że organ l instancji w ogóle nie wypowiedział się i nie przeanalizował problemu wynikającego ze specyfiki terenu objętego wnioskiem (art. 53 ust. 4 pkt. 5 p.z.p.), dysponując dowodem w postaci negatywnej opinii WGKiOŚ, a poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że "uzgodnienie nie jest potrzebne" Nie dostrzeżono także, iż organ pierwszej instancji stwierdził że uzyskano "opinie" WGKiOŚ i WKŚ UM , podczas, gdy opinii Wydziału Kształtowania Środowiska UM z dnia 9. 11. 2007 r. znajdująca się w aktach sprawy ( k. [...]) nie dotyczy przedmiotowej inwestycji, lecz ustalenia lokalizacji ICP dla Urzędu Stanu Cywilnego. Fakt ten świadczy o nieprawidłowości przeprowadzonej przez Kolegium kontroli orzeczenia pierwszoinstancyjnego. Naruszenie wskazanych przepisów postępowania doprowadziło niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wydania zaskarżonej decyzji przedwcześnie, z naruszeniem prawa materialnego, a to przepisu art. 56 w zw. z art. 64 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonując oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem przy uwzględnieniu przepisu art. 134 p.p.s.a. stwierdzić nadto należy, że nie jest dopuszczalne połączenie w jednym dokumencie wyników analizy i warunków zabudowy. Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy ustala się w decyzji o warunkach zabudowy a wyniki analizy stanowią załącznik do decyzji, przy czym zarówno decyzja jak i analiza składają się z dwóch części - części tekstowej i części graficznej W niniejszej sprawie załącznik nr [...] do decyzji wz zatytułowany został "warunki zabudowy i wyniki analizy (...)", w rzeczywistości załącznik ten zawiera tylko warunki zabudowy. Jest to sprzeczne z regulacją przewidzianą w § 9 Rozporządzenia Min. Infrastruktury z dnia 26. 08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (.....), (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588). Powyższe wady polegające na naruszeniu wskazanych wyżej przepisów postępowania, które jak wynika z przyjętego i przedstawionego wyżej poglądu niewątpliwie miały wpływ na wynik postępowania, a także na mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniu przytoczonych i stanowiących podstawę przyjętego poglądu przepisów prawa materialnego - ustawy o p.z.p. powodują, że należało w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy p.p.s.a.