II SA/Gl 1291/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi Spółki [...] w S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wpisu do ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Pismem z dnia [...] r. Zarząd Spółki "A" w S. zwrócił się do Starostwa Powiatowego Wydziału Geodezyjno-Kartograficznego w B. z wnioskiem o dokonanie zmian w ewidencji gruntów wynikających ze statutu, zarządzenia nr [...] i podjętych w trakcie ogólnego zebrania uchwał. Z kolei pismem z dnia [...] r. Spółka "B" w S. zwróciła się do tegoż Wydziału z wnioskiem o dokonanie wpisu do ewidencji gruntów osób uprawnionych do korzystania z Wspólnoty zgodnie ze sporządzonym przez Spółkę wykazem oraz składu Zarządu Spółki. Pismem z dnia [...] r. Naczelnik Wydziału Geodezyjno-Kartograficznego wezwał obie Spółki do uzupełnienia braków formalnych, w tym przedłożenia ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. Nr 28, poz. 169 z późn. zm.). Z uwagi na to, że żadna ze Spółek nie przedłożyła wydanego na swoją rzecz wskazanego powyżej rozstrzygnięcia decyzją z dnia [...] r. nr [...] działający jako organ I instancji Starosta B., w wyniku łącznego rozpoznania obydwu wniosków, umorzył jako bezprzedmiotowe wszczęte wnioskami Spółek postępowanie w sprawie wpisu do ewidencji gruntów i budynków w jednostce rejestrowej [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż oba wnioski rozpoznano łącznie na podstawie art. 62 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. zwanej dalej: k.p.a.), z uwagi na to, że dotyczyły one tego samego przedmiotu różniąc się treścią żądania. Organ przytoczył nadto przepisy odnoszące się do zasad prowadzenia ewidencji, w tym niezbędnych do dokonania wpisów dowodów, wskazał też, że strony nie dostarczyły kompletu niezbędnych dokumentów do ujawnienia praw podmiotowych co powoduje bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania. Od wydanej przez organ I instancji decyzji odwołanie wniosła Spółka "B" wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Otrzymanej decyzji zarzuciła naruszenie art. 8, 11 i 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, art. 20-25 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz.U. 2005, Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) oraz art. 62 i 105 k.p.a. W uzasadnieniu Spółka podniosła, iż powołana została w roku [...] i wpisy jej dotyczące miały nastąpić w ewidencji gruntów z urzędu. Tak się jednak nie stało pomimo, że Spółka działa legalnie od [...] lat. Spółka podniosła nadto, że nie może ponosić konsekwencji za nieprawidłowości lub brak działań, których dopuściły się organy administracji publicznej, a także za "zagubienie" istniejących dokumentów w urzędach. Wskazała też, że od lat Burmistrz Miasta S. próbuje wyeliminować Spółkę z obrotu prawnego i przejąć atrakcyjne tereny. Efektem bezprawnych działań jest m.in. udział w przedmiotowym postępowaniu "drugiej spółki" o nazwie "A" powołanej w [...] r. nielegalnie. Zdaniem Spółki stawianie jej zarzutu o nie przedłożeniu decyzji wydanej w oparciu o art. 8 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych świadczy o błędnym rozumieniu przepisów ustawy i potwierdza bezprawność działania Starosty B. jako organu prowadzącego ewidencję gruntów albowiem Spółka złożyła wniosek o aktualizację ewidencji gruntów, a nie o ustalenia jakichkolwiek praw. Zresztą w przeszłości organ prowadzący ewidencję gruntów mimo braku jakichkolwiek dokumentów oprócz wniosku dokonywał zmian w rejestrze gruntów. Zdaniem Spółki nie było nadto podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego w miejsce wydania ewentualnej decyzji odmownej, bezprawnie też organ I instancji zastosował w sprawie przepis art. 62 k.p.a. Po rozpoznaniu wniesionego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną. W obszernym uzasadnieniu organ II instancji wskazał m.in., iż w obowiązującym operacie ewidencji gruntów i budynków jako władający działkami [...],[...],[...] w jednostce rejestrowej [...] obręb S. jest wpisana "A". Powyższy wpis został dokonany pod numerem zmian [...], a jego podstawę stanowił wniosek z [...] r. Zarządu Spółki "C". Wpisy te do roku [...] nie były kwestionowane przez Spółkę "B". Organ podkreślił też, że Spółka "B" z siedzibą S. ul. [...] reprezentowana przez S. K. i J. D. swój interes prawny wywodzi ze Statutu Spółki "D" z dnia [...] r. Z analizy dokumentów wynika, że Spółka ta posługiwała się w swojej działalności różnymi nazwami -pieczęciami - (m in. Spółka "C", "E") bez udokumentowania zmian w nazwie, co może dowodzić istnienia jeszcze innych spółek. Jak stwierdził organ II instancji powyższą wielość spółek zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 czerwca 2008r sygn. akt II SA/GL 104/08. Organ podkreślił także, że wnioskodawcy nie przedłożyli jednoznacznych dokumentów odzwierciedlających bezsporny stan prawny, wynikający z obowiązujących przepisów prawa, uzasadniających dokonanie zmian w ewidencji, w związku z tym Starosta B. zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. wezwał do usunięcia braków. Powyższe wezwanie znajduje uzasadnienie w przepisie art. 22 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowiącym, że osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, zgłaszające zmiany są obowiązane dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia żądanych zmian w ewidencji gruntów i budynków. Z treści wniosków złożonych do Starosty B. o dokonanie wpisów w operacie ewidencyjnym de facto wynika jednak żądanie rozstrzygnięcia sporu, która ze spółek ma być wykazana jako podmiot w ewidencji gruntów i budynków obrębu S. Ewidencja gruntów pełniąc funkcje informacyjno - techniczne rejestruje jednak jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie dają organom ewidencyjnym uprawnień do samodzielnego rozstrzygania sporów w zakresie tytułów prawnych podlegających wpisowi do ewidencji gruntów i budynków. Stąd też za pomocą zmian do ewidencji nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich czy uprawnień do władania nieruchomością. W prowadzonym postępowaniu organ prowadzący ewidencję starał się ustalić i wyjaśnić, czy istnieją dokumenty mogące stanowić podstawę wpisu do operatu ewidencyjnego jednego z podmiotów wnioskujących o ujawnienie. Przedłożonych przez wnioskodawców dokumentów nie można jednak uznać za dowody uzasadniające dokonanie wpisów w operacie ewidencji gruntów i budynków. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika nadto, że decyzji wymaganej przepisem art.8 pkt 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych właściwy organ nie wydał zarówno przy powołaniu Spółki "F" na terenie wsi S. w [...] r. jak i przy powołaniu Spółki "A" w [...] r. Konkludując organ stwierdził, że niemożliwym jest jednoznaczne ustalenie jakiej nieruchomości dotyczy przedmiotowe postępowanie. W postępowaniu o dokonanie zmian w operacie ewidencyjnym nie można bowiem ustalać, które nieruchomości mogą być uznane za wspólnotę gruntową lub leśną. Przy braku przedmiotu sprawy prowadzenie postępowania nie jest możliwe, a w konsekwencji wszczęte postępowanie na podstawie art. 105 k.p.a. podlega umorzeniu. Pismem z dnia [...] r. Spółka "B" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji w części dotyczącej skarżącej, domagając się jej uchylenia w tejże części. Zaskarżonej części decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 8, art. 11, art. 14 ust. 1, art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych ; - art.20 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1 , a także art. 22 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne; - § § 19, 44, 45, 46 i 47 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz.453 ); - art. 6 , 7, 8, 10, 77 § 1, 105 § 1 oraz 138 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca Spółka przytoczyła te same argumenty które podniosła uprzednio w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej dodatkowo podnosząc, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. W przedmiotowej sprawie organ II instancji ograniczył się tylko do podzielenia stanowiska organu I instancji, pomijając nawet jego kontrolę, czym naruszył przepis art. 138 § 1 k.p.a. zobowiązujący organ II instancji do ponownego rozpatrzenia sprawy. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że założony w [...] r. operat ewidencji gruntów osiedla S. włączony do państwowego zasobu geodezyjnego za nr dziennika ewidencji pomiarów [...] do praktycznego stosowania wszedł dopiero w roku [...]. Równolegle z zakładaniem ewidencji gruntów i budynków osiedla S. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej prowadziło postępowanie w sprawie utworzenia wspólnoty gruntowej osiedla S. Decyzją z dnia [...] r. wyżej wymieniony organ orzekł o zatwierdzeniu spółki "F", zatwierdzeniu statutu powyższej spółki i zatwierdzeniu wyboru i ukonstytuowania się Zarządu Spółki. Statutem Spółki "D" określono, że terenem działalności spółki są grunty wspólne o powierzchni [...] ha, obejmujące [...] ha pastwisk i [...] ha lasów i gruntów leśnych. W statucie nie wyszczególniono numerów działek ewidencyjnych ani numerów katastralnych parcel gruntowych. Na podstawie dochodzeń archiwalnych ustalono, że w sprawie powołania spółki ww. organ nie wydał decyzji, o której stanowi przepis art. 8 ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych tj. decyzji ustalającej, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową i wykaz osób uprawnionych do udziału w tej wspólnocie. W konsekwencji decyzja z [...] r. nie została wykazana w ewidencji gruntów osiedla S. ponieważ z jej treści i załączników nie wynikało, które nieruchomości (oznaczone wg ewidencji gruntów jako działki lub w dawnym katastrze austriackim jako parcele) stanowią wspólnotę gruntową. Pismem z dnia [...] r. Spółka "C" wniosła do Urzędu Rejonowego w B. o dokonanie zmiany w ewidencji gruntów miasta S., polegającej na wpisaniu "A" jako władającej działkami [...],[...] i [...] w miejsce A. P. i wspólnicy. Do pisma dołączono kserokopie skróconego wypisu z protokołu z zebrania sprawozdawczo-wyborczego "F" .W jednostce rejestrowej nr [...] dokonano żądanej zmiany. Następnie wnioskiem z dnia [...] r. Spółka "B" powołując się na decyzję z [...] r., wniosła do Starosty B. o zmianę w ewidencji gruntów polegającą na wpisaniu jej w miejsce Wspólnoty "A". Żądanej zmiany, za dowodem zmian nr [...], dokonano w rejestrze gruntów nr [...] utworzonym z przenumerowania rejestru nr [...]. Jednak Burmistrz Miasta S. wniósł o przywrócenie w ewidencji gruntów zapisów uprzednich. Za dowodem zmian [...] w jednostce rejestrowej nr [...] (powstałej z przenumerowania rejestru nr [...]) dokonano żądanej zmiany. Zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy dowodzi, że z powołanej w [...] r. Spółki "D" o obszarze [...] ha wyodrębniły się między innymi Spółka "B", Spółka "G", Spółka "H". Spółki te następnie zmieniały nazwy (pieczęcie), skład zarządu i wykazy uprawnionych do korzystania z wspólnot, których to zmian nie zgłaszano organowi prowadzącemu ewidencję gruntów. W konsekwencji aktualny w ewidencji gruntów zapis, że "A" włada działkami [...],[...] i [...] należy uznać za stan odpowiadający stanowi prawnemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż decyzja, co jednoznacznie wskazano w treści skargi, zaskarżona została jedynie w części dotyczącej sposobu załatwienia wniosku Spółki "B", nie zaś w części odnoszącej się do wniosku Spółki "A" W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 20, 22 i 24 cytowanej już wyżej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach. Jest zatem wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności. Tym samym ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 1998 r., II SA 914/98, LEX nr 41816. Ewidencja powinna być utrzymywana w stałej aktualności nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego. Zmian przedmiotowych i podmiotowych w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych, spisanych umów i ugód w postępowaniu sądowym i administracyjnym lub innych dokumentów posiadających moc dowodową dla ustalenia prawa własności (por. także § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - Dz. U. 38, poz. 454) – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 1998 r., II SA 810/98, LEX nr 41304; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 1998 r., II SA 1094/98, LEX nr 41305; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 1999 r., II SA 119/99, LEX nr 46215. Dokonanie zmian w operacie możliwe jest zatem jedynie poprzez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżności pomiędzy danymi wynikającymi z ewidencji a danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów, o których mowa powyżej. W rozumieniu art. 22 ust. 3 ustawy. - Prawo geodezyjne i kartograficzne chodzi nadto jedynie o takie dokumenty, które zostały sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji gruntów kwestionowanych przez stronę danych – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2003 r. II SA 1478/01, LEX nr 156384, analogicznie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006 r. Podkreślenia wymaga też, iż nie można w postępowaniu o zmianę danych w ewidencji gruntów samodzielnie ustalać i rozstrzygać o uprawnieniach wnioskodawcy do gruntu oraz o prawidłowości tytułów własności (aktów notarialnych, aktów własności ziemi, prawomocnych orzeczeń sądowych, ostatecznych decyzji administracyjnych), które były podstawą dokonania wpisów w ewidencji - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 1998 r., II SA 1283/97, LEX nr 41273, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2001 r., II SA 2099/00, LEX nr 82005 W konsekwencji skarżąca Spółka aby doprowadzić do pożądanych zmian w ewidencji musiałaby przedłożyć stosowne wskazane wyżej dokumenty (prawomocne wyroki sądowe, ostateczne decyzje administracyjne itd.) sporządzone po wprowadzeniu do ewidencji danych, z którymi skarżąca się nie zgadza, a jeśli rozstrzygnięć takich nie posiada w pierwszej kolejności podjąć działania w celu wszczęcia postępowań zmierzających do ich uzyskania. W trakcie kontrolowanego obecnie postępowania administracyjnego skarżąca dokumentów uprawniających i obligujących organ do wprowadzenia do ewidencji pożądanych zmian nie przedłożyła. Pomimo wystosowanego przez organ I instancji wezwania nie przedłożyła bowiem decyzji, o której mowa w art. 8 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, co uniemożliwia organowi wprowadzenie do ewidencji żądanych zmian, ani z akt sprawy ani też złożonych w trakcie rozprawy przed tut. Sądem oświadczeń nie wynika też by domagała się od Starosty wydania takiej decyzji. Wskazać w tym miejscu należy, że to właśnie decyzja, o której mowa, ustala wykaz uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wykaz obszarów gospodarstw przez nich posiadanych i wielkość przysługujących im udziałów we wspólnocie, a ustaleń tych nie może dokonać we własnym zakresie organ ewidencyjny. Wskazać też należy, co trafnie podniósł na rozprawie pełnomocnik organu, że choć w myśl art. 8 ust. 5 ustalenie, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową bądź mienie gromadzkie, oraz ustalenie wykazów, o których mowa powyżej, powinno być dokonane w terminie 1 roku od dnia wejścia w życie ustawy to jednak termin ten ma charakter jedynie instrukcyjny co powoduje, że nie ma przeciwwskazań żeby skarżąca Spółka zwróciła się do Starosty o wydanie decyzji umożliwiającej w efekcie dokonanie stosownych zmian w ewidencji poprzez wprowadzenie jej jako władającego. Na obecnym etapie orzekające w sprawie organy poprawnie oceniły zatem, iż nie przedłożenie przez skarżącą stosownych nowych dowodów nie zezwala na dokonanie żądanych przez nią zmian w ewidencji gruntów i budynków. Dopiero bowiem uzyskane ewentualnie rozstrzygnięcia mogłyby w przyszłości stać się podstawą zainicjowania przez skarżącą ponownych starań o dokonanie zmian obecnych wpisów. Jednocześnie wskazać należy, ustosunkowując się do twierdzeń skargi, iż nie można podzielić przekonania skarżącej, że dołączyła dokumenty niezbędne do wprowadzenia żądanych wpisów. Przedłożone dokumenty, a to lista udziałowców Spółki, statut i protokół z zebrania w żadnej mierze nie zastępują brakującej decyzji Starosty, nie mogą bowiem przesądzić okoliczności, które ustalane mogą być jedynie w drodze decyzji z art. 8 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Oceny tej nie może zmienić także fakt przedłożenia decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w B. z dnia [...] r. zwłaszcza, że dotyczy ona nie będącej wnioskodawcą Spółki "B" lecz zatwierdzenia istnienia i statutu cyt. "Spółki "D"". Z kolei za pozbawione w niniejszym postępowaniu znaczenia uznać należy argumenty dotyczące nielegalności niejako konkurencyjnej drugiej Spółki albowiem decyzja została przez skarżącą zaskarżona jedynie w części dotyczącej rozpoznania jej wniosku. Nie można podzielić nadto naruszenia przez organ II instancji art. 7, 8, 10 i 77 k.p.a. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji organ II instancji wydał ją w wyniku analizy całości materiału dowodowego oraz po analizie faktycznego stanu sprawy. Skarżąca brała też aktywny udział w postępowaniu odwoławczym zwracając uwagę organowi na istotne w jej odczuciu okoliczności (vide pismo skarżącej do organu II instancji z dnia [...] r.). Nie może też stanowić argumentu w sprawie podnoszony przez skarżącą fakt zagubienia w przeszłości przez organy administracji publicznej dokumentów dotyczących Spółki, dokumenty te mogą bowiem podlegać procedurze odtworzeniowej. W konsekwencji decyzję organu I instancji nie uwzględniającą żądania strony uznać należy co do zasady za poprawną, dokonanie żądanych zmian w ewidencji bez przedłożenia wydanej na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy decyzji byłoby prawnie niedopuszczalne. Wprawdzie, co podnosi w skardze skarżący, rozważać można czy w sytuacji nie przedłożenia, pomimo wezwania, żądanych dokumentów organ istotnie winien był umorzyć prowadzone przez siebie postępowanie jako bezprzedmiotowe czy też raczej, jak twierdzi skarżący odmówić dokonania stosownej zmiany w ewidencji bądź wreszcie pozostawić wniosek strony bez rozpoznania. Wobec niedopuszczalności uwzględnienia złożonego żądania przesądzenie tej wątpliwości ma jednak znaczenie jedynie poślednie bowiem nawet uznanie, iż nastąpiło w tej mierze uchybienie nie pozwoliłoby w świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. na uchylenie zaskarżonej decyzji, nie miałoby bowiem wpływu na rozstrzygnięcie rozumiane jako uwzględnienie bądź nie uwzględnienie wniosku. Wskazać jednak należy, że zdaniem składu orzekającego nie przedłożenie brakującej decyzji uniemożliwiające w konsekwencji merytoryczną ocenę żądania, w tym ocenę czy wniosek ów jest zasadny czy też nie, a nawet ustalenie jakich w istocie terenów dotyczy pozwala organowi na uznanie, iż w istocie wniosek ma charakter bezprzedmiotowy. W efekcie za nie naruszającą prawa w sposób określony w art. 145 p.p.s.a. uznać należy też zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. utrzymującą w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.