I SA/Lu 44/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie WSA Halina Chitrosz, WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Julita Urbaś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej za miesiące: styczeń - marzec, lipiec i sierpień 2005 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz M. M. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Lu 44/09 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia 24 listopada 2008r., Nr [...], Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 7 sierpnia 2008r., Nr [...], określającą M. M. zobowiązanie w opłacie paliwowej za miesiące styczeń – marzec, lipiec i sierpień 2005r. Jak wynika z uzasadnienia powyższej decyzji, kontrola podatkowa przeprowadzona u M. M. w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczeń z budżetem państwa podatku akcyzowego z okres od stycznia do grudnia 2005r. ujawniła, że "zaewidencjonowana sprzedaż gazu propan-butan nie znajduje pokrycia w zaewidencjonowanych przychodach". W związku z tym Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie podatkowe, a następnie w dniu 7 sierpnia 2008r. wydał decyzję, w której określił podatniczce zobowiązanie w zakresie opłaty paliwowej za miesiące styczeń – marzec, lipiec i sierpień 2005 roku / w kwotach, odpowiednio : 84 zł, 119 zł , 58 zł, 286 zł i 83 zł/. We wniesionym odwołaniu strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania /art.122, art.125, art.180, art.181, art.187 i art.188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa – Dz.U. Nr 8 z 2005r., poz.60 ze zm./ przez niepodjęcie niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów, które mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w szczególności dowodu z rolek kasy fiskalnej, rejestru zakupów i sprzedaży gazu oraz podatkowej księgi przychodów i rozchodów za rok 2005, nieuwzględnienie wniosków zawartych w wyjaśnieniach strony i wydanie decyzji bez zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także naruszenie przepisów prawa materialnego /art.37h, art.37j ust.1 pkt 4, art.37k ust.1, art.37l, art.37m ust.1, art.37n ust.1 i ust.2 pkt 1, art.37o ust.1 i art.37q ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym /Dz.U. Nr 256 z 2004r, poz.2571 ze zm./. Rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Celnej stwierdził na wstępie, iż w sprawie ustalono, że podatniczka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonywała sprzedaży gazu propan-butan służącego do napędu pojazdów samochodowych na stacji paliw przy ul.[...] w L. Do magazynowania gazu używała dwóch zbiorników o nominalnej pojemności 4,85 m3 każdy. Ponieważ jednak, stosownie do wymogów technicznych określonych w § 139 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 98, poz.1067 ze zm./, maksymalny poziom napełniania zbiorników z gazem powinien wynosić nie więcej niż 85 % pojemności, mogła zmagazynować w posiadanych zbiornikach maksymalnie 8245 l gazu. W toku postępowania stwierdzono przekroczenie maksymalnego poziomu napełnienia posiadanych przez stronę zbiorników: w kwietniu 2005r. o 1263,00 l, w lipcu 2005r. o 3625,00 l oraz w sierpniu 2005r. o 1453,00 l gazu. Na podstawie rozliczenia obrotów gazem z uwzględnieniem maksymalnego dopuszczalnego poziomu napełnienia posiadanych zbiorników /tj. 8245 l/ stwierdzono nadto ewidencjonowanie sprzedaży gazu, która nie znajduje pokrycia w zaewidencjonowanych przychodach: w styczniu 2005r. – łącznie 1418,6481 l /21 i 22 stycznia odpowiednio: 671,228 l i 747,420 l/, w lutym 2005r. – łącznie 2022,82 l /2, 3, 4, 11 i 12 lutego odpowiednio: 366,970 l, 424,480 l, 400,380 l, 365,940 l i 465,050 l/, w marcu 2005r. – łącznie 979,863 l /24, 25, 26, 27, 28 i 29 marca odpowiednio: 202,273 l, 327,830 l, 62,480 l, 30,710 l, 30,070 l i 326,500 l/, w lipcu 2005r. – łącznie 4850,027 l /25, 26, 27, 28, 29 i 30 lipca odpowiednio: 171,284 l, 1382,422 l, 1131,117 l, 676,180 l, 720,735 l i 768,289 l/ oraz w sierpniu 2005r. – łącznie 1406,032 l /13, 14 i 15 sierpnia odpowiednio: 522,061 l, 524,100 l i 359,871 l/. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że wobec kwestionowania ustaleń dotyczących zakupu 4000 l gazu i z uwagi na rozbieżności w wyjaśnieniach strony organ podatkowy przesłuchał M. M., która w dniu 15 kwietnia 2008r. zeznała, iż dostawa gazu wg faktury nr [...] z 31 grudnia 2004r. nastąpiła w dniu 1 stycznia 2005r. Organ wystąpił również do Naczelnika Urzędu Celnego o ustalenie, kiedy faktycznie była dokonana dostawa gazu na podstawie przedmiotowej faktury przez "A." A. C. i Spółka spółkę jawną z siedzibą w C., w wyniku czego uzyskał protokół z czynności sprawdzających, zgodnie z którym przedmiotowa dostawa gazu nastąpiła w dniu 31 grudnia 2004r., co potwierdza dowód . Powyższe ustalenia stanowiły podstawę określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w łącznej kwocie 4.169 zł. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że aktem prawnym regulującym opodatkowanie wyrobów podatkiem akcyzowym, zasady oraz tryb wprowadzania do obrotu wyrobów objętych akcyzą jest ustawa z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym /Dz.U. Nr 29, poz.257 ze zm./ oraz przepisy wykonawcze jej dotyczące. Zgodnie z art.2 pkt 2 w związku z art.3 ustawy oraz załącznikiem nr 1 poz.5 i załącznikiem nr 2 pkt 4 do niej produkty rafinacji ropy naftowej o symbolu PKWiU 23.20, wśród których znajduje się gaz płynny propan, butan i jego mieszaniny, zaliczony został do wyrobów akcyzowych zharmonizowanych. Stosownie zaś do art.4 ust.3 ustawy opodatkowaniu akcyzą podlega posiadanie przez podatnika wyrobów akcyzowych, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Za okres objęty postępowaniem podatkowym podatniczka nie składała jednak deklaracji dla podatku akcyzowego i nie wpłacała podatku akcyzowego "z tytułu braku właściwego udokumentowania sprzedaży gazu propan-butan", przy czym nie budzi wątpliwości, że "za wyroby akcyzowe bez zapłaconej akcyzy należy uznać ilość gazu propan-butan, na którą brak jest dowodów zakupu". Odnosząc się do zarzutu naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów prawa materialnego organ odwoławczy podniósł, że stosownie do przepisów art. 37h ist. 1 i ust. 2 ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym wprowadzenie na rynek krajowy gazu wykorzystywanego do napędu pojazdów podlega opłacie zwanej dalej "opłatą paliwową". Przez wprowadzenie na rynek krajowy gazu rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem jest gaz. Zgodnie z art. 37j ust. l pkt 4 powyższej ustawy, obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od gazu wprowadzonego na rynek krajowy ciąży między innymi na podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od gazu. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej, zgodnie z art. 37k ustawy o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym, powstaje z dniem, w którym podmiot, o którym mowa w cytowanym wyżej art. 37j ust.1 pkt 4, jest obowiązany do zapłaty podatku akcyzowego od gazu. Podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej, stosownie do art. 37 l ust.1 w/w ustawy, jest ilość gazu, wprowadzona na rynek krajowy, od jakiej podmiot, o którym mowa w art. 37j ust. l pkt 4, jest obowiązany zapłacić podatek akcyzowy. Stawka opłaty paliwowej, w myśl przepisu zawartego w art. 37m przedmiotowej ustawy w 2005r. wynosiła 105 zł za tonę gazu. Stosownie do art. 37o ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, podmiot podlegający na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od gazu, jest obowiązany składać informację o opłacie paliwowej właściwemu naczelnikowi urzędu celnego oraz obliczać i wpłacać opłatę paliwową w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek zapłaty opłaty paliwowej na wyodrębniony rachunek bankowy izby celnej, którą kieruje dyrektor właściwy dla naczelnika tego urzędu celnego. Do opłaty paliwowej, jak stanowi art. 37 q w/w ustawy, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. W świetle art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaję decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego, w przedmiotowej sprawie opłaty paliwowej. W ocenie Dyrektora Izby celnej ustalenia faktyczne w prowadzonym postępowaniu dokonane zostały bez naruszenia przepisów art.180, art. 181, art.187 i 188 Ordynacji podatkowej. Uzasadniają one twierdzenie, że strona posiadała gaz, od którego nie został zapłacony podatek akcyzowy oraz opłata paliwowa. Strona nie składała też wymaganych informacji dotyczących zakwestionowanych ilości gazu, oraz nie wpłacała opłaty paliwowej. Zasadnie więc Naczelnik Urzędu Celnego określił stronie zobowiązania w opłacie paliwowej za okresy wskazane w zaskarżonej decyzji. Natomiast ustosunkowując się do wniosków o przedłużenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego wyjaśnił, że okoliczności powołane przez stronę dla uzasadnienia tego wniosku nie uzasadniały jego uwzględnienia. Na powyższą decyzję M. M. wniosła skargę, w której, analogicznie jak w odwołaniu, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania - art.122, art.125, art.180, art.181, art.187 i art.188 Ordynacji podatkowej oraz prawa materialnego - art.37h, art.37j ust.1 pkt 4, art.37k ust.1, art.37l, art.37m ust.1, art.37n ust.1 i ust.2 pkt 1, art.37o ust.1 i art.37q ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. Zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji i ustalenia, iż nie istnieją zobowiązania w opłacie paliwowej nałożone na nią tą decyzją, ewentualnie uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Naczelnika Urzędu Celnego. W uzasadnieniu skargi zakwestionowała ustalenia dokonane w sprawie w zakresie ilości gazu, którego zakupy w 2005r. potwierdzone były fakturami, w szczególności co do 4000 l gazu, który – wbrew stanowisku organów – nie był ujęty w remanencie na dzień 31 grudnia 2004r., a jego zakup ujawniono w poz.1 podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2005r. Wyjaśniła, że wprawdzie pierwotnie podała kontrolującym, że gaz ten ujęty był w przedmiotowym remanencie, ale zrobiła to omyłkowo, po sprawdzeniu zaś dokumentów księgowych pomyłkę prostowała, lecz bezskutecznie. Podniosła nadto, iż nie prowadziła księgowości w systemie komputerowym, a sprzedaż wprowadzana była na stany magazynowe w przybliżonych wartościach. W związku z tym oparcie ustaleń głównie na wydrukach ze stanów magazynowych, a nie na źródłowych dokumentach sprzedaży i zakupów nie jest prawidłowe. Wreszcie stwierdziła, że istnieje fizyczna możliwość napełniania zbiorników do pełna /do około 95 % pojemności/, a nie tylko do 85 % pojemności, jak przyjęły organy za przepisami regulującymi warunki techniczne użytkowania zbiorników, i wielokrotnie zdarzało się, że dostawcy przekraczali poziom dopuszczony tymi przepisami. Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja wydana została z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem /art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm. i art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ należy na wstępie zauważyć, że kontrowersji w sprawie niniejszej nie budzi, iż stosownie do art. 37h ust. 1 ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, z wyłączeniem nie mającym w sprawie zastosowania, stanowiących samoistne paliwa, wykorzystywanych do napędu pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, podlega opłacie paliwowej, a przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz /ust. 2/. Przepis art. 37l ust.1 tej ustawy stanowi, iż podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy. Z powyższego wynika, iż przedmiotem określenia opłaty paliwowej są czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, a podstawę opodatkowania opłatą paliwową ustala się wg zasad obowiązujących przy ustaleniu podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym. Zgodnie z art.4 ust.3 powołanej wyżej ustawy o podatku akcyzowym opodatkowaniu tym podatkiem podlega także nabycie lub posiadanie przez podatnika wyrobów akcyzowych, w tym gazu propan-butan, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Spór w rozpatrywanej sprawie wywołuje ustalenie przez organy podatkowe, że skarżąca gaz bez zapłaconej opłaty paliwowej posiadała, a konkretnie - pominięcie w rozliczeniu paliwa zakupionego w 2005r. gazu, którego zakup udokumentowany został fakturą z 31 grudnia 2004r., nr [...], oraz gazu, który – zdaniem organów – nie mieścił się w zbiornikach przy uwzględnieniu ich wypełnienia do nie więcej niż 85 % pojemności. Skoro w świetle materialnego prawa podatkowego samo posiadanie gazu propan-butan bez zapłaconej należnej opłaty paliwowej, jak i ilość takiego gazu są okolicznościami istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy, to fakty te winny być dokładnie i rzetelnie, z wykorzystaniem wszelkich dostępnych dowodów i na podstawie całości zebranego materiału dowodowego ustalone w toku postępowania podatkowego, gdyż wymagają tego przepisy art.122, art.180 § 1, art.187 § 1 i art.191 Ordynacji podatkowej, zgodnie zaś z art.210 § 4 tej ustawy wynik tych ustaleń, z przywołaniem wyciągniętych z materiału dowodowego wniosków i dowodów, na których oparto ustalenia, jak też ze wskazaniem dowodów, którym odmówiono wiarygodności i powodów takiej ich oceny, winien zostać ujawniony w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem sądu, wydając zaskarżoną decyzję organy nie sprostały powyższym wymaganiom. Prawdą jest, że stosownie do § 139 zd. pierwsze rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie /obowiązującego w 2005r./ stałe zbiorniki magazynowe dla gazu płynnego powinny być napełniane do 85 % ich pojemności, regulacja ta nie przesądza jednak, iż faktycznie nie jest możliwe wlanie do zbiornika większej ilości paliwa. Z przepisów tego rozporządzenia, z przepisów ustawy dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane /Dz.U. Nr 207 z 2003r, poz.2016 ze zm./, którą to rozporządzenie wykonywało, ani wreszcie z ustawy o podatku akcyzowym nie wynika również, aby konsekwencją zapełnienia zbiornika w stopniu większym niż 85 % pojemności było uznanie, że paliwo w części przekraczającej wskazaną wielkość nie zostało w ogóle nabyte. Dla ustalenia, jaką ilość paliwa faktycznie zakupił podatnik nie jest zatem wystarczające proste skonfrontowanie dowodów zakupu z pojemnością posiadanych przez niego zbiorników ograniczoną do 85 %. Jeżeli z niekwestionowanych dokumentów księgowych wynikało, że zakupione ilości paliwa przekraczały wskazany poziom pojemności, to należało ustalić, w jakim stopniu faktycznie zbiorniki były wypełniane. Ustalenia w zakresie, o którym tu mowa, nasuwają wątpliwości także innej natury. Z uzasadnień decyzji organów obu instancji, ani z materiału dowodowego sprawy nie wynika bowiem, jak ustalone zostały daty, w których miały być dokonywane napełnienia zbiorników. Ustalono wprawdzie daty wystawienia faktur zakupu i figurujące na nich daty sprzedaży, nie zostało jednak wyjaśnione, czy daty sprzedaży /dla skarżącej będące datami zakupu/ rzeczywiście odpowiadały datom napełniania zbiorników nabywanymi sukcesywnie konkretnymi partiami towaru. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że z materiałów sprawy ani z wydanych w sprawie decyzji nie wynika, aby organy podatkowe kwestionowały dowody zakupu gazu posiadane przez skarżącą lub prawidłowość czy rzetelność ksiąg podatkowych prowadzonych przez nią dla potrzeb podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych – ewidencji zakupów i sprzedaży oraz podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Organy nie kwestionowały także żadnych dokumentów obrazujących ilość sprzedanego przez stronę gazu. W kontekście zaś niekwestionowania przedstawionych przez stronę dokumentów zakupu i sprzedaży ustalenia organów leżące u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia są w istocie paradoksalne i przedstawiają się w ten sposób, że: 1/ podatniczka zakupiła paliwo /z zapłaconą należną akcyzą/, 2/ którego nie mogła objąć w posiadanie /gdyż nie mieściło się w zbiornikach przy ograniczeniu ich pojemności do 85 %/, 3/ ale paliwo to sprzedała, 4/ a więc je posiadała /ale bez zapłaconej należnej akcyzy/. Również ustalenia dotyczące 4000 l gazu, którego nabycie udokumentowane zostało fakturą z 31.12.2004r., nr [...], dokonane zostały – zdaniem sądu – z naruszeniem wymienionych wyżej przepisów postępowania. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a także decyzji organu I instancji wynika, iż na okoliczność, czy wskazane paliwo ujęte było w remanencie na dzień 31 grudnia 2004r. organ I instancji dysponował: 1/ zeznaniem strony z dnia 15 kwietnia 2008r., zgodnie z którym gaz przyjęty był po dokonaniu inwentaryzacji, czyli 1 stycznia 2005r., 2/ kopiami dowodu wydania towaru WZ nr [...] z dnia 31 grudnia 2004r. /złożoną przez stronę i uzyskaną od jej kontrahenta/. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, w posiadaniu organu pozostawały oświadczenia strony z dnia 21 listopada 2007r. i z dnia 6 grudnia 2007r., wyjaśniające, że gaz, o którym mowa, nie był ujęty w remanencie na dzień 31 grudnia 2004r. oraz wskazujące na przyczyny wcześniejszego odmiennego oświadczenia, faktura dokumentująca nabycie przez stronę przedmiotowego paliwa oraz księgi podatkowe strony – podatkowa księga przychodów i rozchodów i rejestry zakupów i sprzedaży, a także wydruki komputerowe obrazujące ilości paliwa na dzień 31 grudnia 2004r. i na dzień 31 grudnia 2005r. W uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji organy nie wyjaśniły jednoznacznie, na jakich dowodach się oparły ustalając, że gaz, o którym mowa, został uwzględniony w remanencie końcowym na 2004r. Można jedynie domniemywać, że uwzględniły one przywołane w uzasadnieniach oświadczenie strony z dnia 25 października 2007r. oraz dokumenty WZ. Organy nie wyjaśniły jednak, dlaczego za wiarygodne uznały wskazane oświadczenie podatniczki, a nie późniejsze konsekwentne wyjaśnienia i zeznania, że przedmiotowe paliwo nie było ujęte w remanencie sporządzonym na dzień 31 grudnia 2004r., pomijając przy tym w szczególności, że chociaż na remanencie tym widnieje podpis podatniczki, to jednak z przedłożonej przez nią dokumentacji medycznej wynika, że w dniu 31 grudnia 2004r. przebywała w szpitalu. Nie odniesiono się również do okoliczności, że faktura dokumentująca zakup gazu, o którym mowa, z dniem 1 stycznia 2005r. zaewidencjonowana została w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, rzetelności lub prawidłowości której organ nie kwestionował, zaś w protokole kontroli podatkowej stwierdzono, że "wszystkie okazane kontrolującym faktury zakupu gazu propan-butan ujęte zostały w rejestrze zakupów VAT oraz podatkowej księdze przychodów i rozchodów za rok 2005". Skoro przedmiotowy zakup ujawniony został w księdze za 2005r., to nie można wykluczyć, że sporne paliwo nie zostało ujęte w remanencie, o którym mowa wyżej, nawet jeśli istotnie zostało ono dostarczone przed upływem 31 grudnia 2004r. Jak wynika z akt sprawy, ilość paliwa dla potrzeb remanentu z dnia 31 grudnia 2004r. /podobnie, jak na dzień 31 grudnia 2005r./ ustalona została na podstawie wydruku z programu obsługującego stany magazynowe, uzyskanie zaś takiego wydruku jest, jak się wydaje, niemożliwe bez wprowadzenia do bazy zarówno ilości paliwa sprzedanego, jak i zakupionego. Z uzasadnień wydanych w sprawie decyzji, ani z akt sprawy nie wynika jednak, aby organy podatkowe analizowały ten aspekt sprawy i próbowały ustalić, czy gaz w ilości 4000 l został wprowadzony, jako zakupiony, do bazy danych wykorzystywanej przy wydrukach stanów magazynowych, a jeśli tak – kiedy dokładnie. Rozpoznając sprawę ponownie organ ustali okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy z zachowaniem wskazanych wyżej przepisów postępowania. W tym celu w pierwszej kolejności wyjaśni, kiedy gaz w ilości 4000 l, zakupiony od spółki "A." zgodnie z fakturą z dnia 31 grudnia 2004r., nr [...], wprowadzony został do bazy danych, z której uzyskano wydruk stanów magazynowych na dzień 31 grudnia 2004r. oraz do jakiej maksymalnie pojemności zbiorniki napełniane były nabywanym przez stronę gazem, a jeśli okaże się to niezbędne - także w jakich dokładnie datach następowało zapełnianie zbiorników poszczególnymi zakupionymi przez stronę partiami towaru. Następnie oceni cały zebrany materiał dowodowy i w uzasadnieniu wydanej decyzji wskaże, w szczególności, istotne okoliczności faktyczne, a także dowody, które uznał za niewiarygodne i przyczyny takiej ich oceny. Skoro, jak wyjaśniono wyżej, zaskarżona decyzja wydana została z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania, należało ją uchylić na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c/ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a na podstawie art.152 tej ustawy orzec, że nie podlega ona wykonaniu w całości. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej orzeczono zgodnie z art.200 i art.205 § 1 powołanej ustawy.