I SA/Lu 39/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz (sprawozdawca), Sędziowie WSA Halina Chitrosz, WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Protokolant Referent stażysta Julita Urbaś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące: styczeń - marzec, lipiec i sierpień 2005 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz M. M. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uzasadnienie. Decyzją z dnia 24 listopada 2008r., Nr [...], Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 7 sierpnia 2008r., Nr [...], określającą M. M. zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące styczeń – marzec, lipiec i sierpień 2005r. Jak wynika z uzasadnienia powyższej decyzji, kontrola podatkowa przeprowadzona u M. M. w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczeń z budżetem państwa podatku akcyzowego z okres od stycznia do grudnia 2005r. ujawniła, że "zaewidencjonowana sprzedaż gazu propan-butan nie znajduje pokrycia w zaewidencjonowanych przychodach". W związku z tym Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie podatkowe, a następnie w dniu 7 sierpnia 2008r. wydał decyzję, w której określił podatniczce zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiące styczeń – marzec, lipiec i sierpień 2005 roku /w kwotach, odpowiednio, zł 554,00, zł 790,00, zł 382,00, zł 1894,00 i zł 549,00/. We wniesionym odwołaniu strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania /art.122, art.125, art.180, art.181, art.187 i art.188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa – Dz.U. Nr 8 z 2005r., poz.60 ze zm./ przez niepodjęcie niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów, które mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w szczególności dowodu z rolek kasy fiskalnej, rejestru zakupów i sprzedaży gazu oraz podatkowej księgi przychodów i rozchodów za rok 2005, nieuwzględnienie wniosków zawartych w wyjaśnieniach strony i wydanie decyzji bez zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także naruszenie przepisów prawa materialnego /art.37h, art.37j ust.1 pkt 4, art.37k ust.1, art.37l, art.37m ust.1, art.37n ust.1 i ust.2 pkt 1, art.37o ust.1 i art.37q ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym /Dz.U. Nr 256 z 2004r, poz.2571 ze zm./. Rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Celnej stwierdził na wstępie, iż w sprawie ustalono, że podatniczka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonywała sprzedaży gazu propan-butan służącego do napędu pojazdów samochodowych na stacji paliw przy ul. [...] w L. Do magazynowania gazu używała dwóch zbiorników o nominalnej pojemności 4,85 m3 każdy. Ponieważ jednak, stosownie do wymogów technicznych określonych w § 139 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 98, poz.1067 ze zm./, maksymalny poziom napełniania zbiorników z gazem powinien wynosić nie więcej niż 85 % pojemności, mogła zmagazynować w posiadanych zbiornikach maksymalnie 8245 l gazu. W toku postępowania stwierdzono przekroczenie maksymalnego poziomu napełnienia posiadanych przez stronę zbiorników: w kwietniu 2005r. o 1263,00 l, w lipcu 2005r. o 3625,00 l oraz w sierpniu 2005r. o 1453,00 l gazu. Na podstawie rozliczenia obrotów gazem z uwzględnieniem maksymalnego dopuszczalnego poziomu napełnienia posiadanych zbiorników /tj. 8245 l/ stwierdzono nadto ewidencjonowanie sprzedaży gazu, która nie znajduje pokrycia w zaewidencjonowanych przychodach: w styczniu 2005r. – łącznie 1418,6481 l /21 i 22 stycznia odpowiednio: 671,228 l i 747,420 l/, w lutym 2005r. – łącznie 2022,82 l /2, 3, 4, 11 i 12 lutego odpowiednio: 366,970 l, 424,480 l, 400,380 l, 365,940 l i 465,050 l/, w marcu 2005r. – łącznie 979,863 l /24, 25, 26, 27, 28 i 29 marca odpowiednio: 202,273 l, 327,830 l, 62,480 l, 30,710 l, 30,070 l i 326,500 l/, w lipcu 2005r. – łącznie 4850,027 l /25, 26, 27, 28, 29 i 30 lipca odpowiednio: 171,284 l, 1382,422 l, 1131,117 l, 676,180 l, 720,735 l i 768,289 l/ oraz w sierpniu 2005r. – łącznie 1406,032 l /13, 14 i 15 sierpnia odpowiednio: 522,061 l, 524,100 l i 359,871 l/. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że wobec kwestionowania ustaleń dotyczących zakupu 4000 l gazu i z uwagi na rozbieżności w wyjaśnieniach strony zawartych w pismach z 25.10.2007r. i z 14.02.2008r. organ podatkowy przesłuchał M. M., która w dniu 15 kwietnia 2008r. zeznała, iż dostawa gazu wg faktury nr 5302/311204/D/FVAT z 31.12.2004r. nastąpiła w dniu 1 stycznia 2005r.. Wezwano też stronę do przedstawienia dokumentu potwierdzającego przyjęcie gazu, w wykonaniu czego złożona została kopia dokumentu WZ wskazującego, iż gaz dostarczono na stację w dniu 31 grudnia 2004r. Organ wystąpił również do Naczelnika Urzędu Celnego w Zamościu o ustalenie, kiedy faktycznie była dokonana dostawa gazu na podstawie przedmiotowej faktury przez "A" z siedzibą w C., w wyniku czego uzyskał protokół z czynności sprawdzających, zgodnie z którym przedmiotowa dostawa gazu nastąpiła w dniu 31 grudnia 2004r., co potwierdza dowód WZ nr C1/J/253/04. Zdaniem organu odwoławczego, na podstawie powyższych dowodów organ I instancji prawidłowo i bez naruszenia przepisów postępowania – art.122, art.125, art.180, art.181, art.187 i art.188 ordynacji podatkowej ustalił, że gaz, o którym mowa wyżej, był w posiadaniu strony w dniu 31 grudnia 2004r., przy czym w sprawie zebrano materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności, z którymi obowiązujące przepisy wiążą skutki prawne. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że aktem prawnym regulującym opodatkowanie wyrobów podatkiem akcyzowym, zasady oraz tryb wprowadzania do obrotu wyrobów objętych akcyzą jest ustawa z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym /Dz.U. Nr 29, poz.257 ze zm./ oraz przepisy wykonawcze jej dotyczące. Zgodnie z art.2 pkt 2 w związku z art.3 ustawy oraz załącznikiem nr 1 poz.5 i załącznikiem nr 2 pkt 4 do niej produkty rafinacji ropy naftowej o symbolu PKWiU 23.20, wśród których znajduje się gaz płynny propan, butan i jego mieszaniny, zaliczony został do wyrobów akcyzowych zharmonizowanych. Stosownie zaś do art.4 ust.3 ustawy opodatkowaniu akcyzą podlega posiadanie przez podatnika wyrobów akcyzowych, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Za okres objęty postępowaniem podatkowym podatniczka nie składała jednak deklaracji dla podatku akcyzowego i nie wpłacała podatku akcyzowego "z tytułu braku właściwego udokumentowania sprzedaży gazu propan-butan", przy czym nie budzi wątpliwości, że "za wyroby akcyzowe bez zapłaconej akcyzy należy uznać ilość gazu propan-butan, na którą brak jest dowodów zakupu". Odnosząc się do zarzutu naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów prawa materialnego organ odwoławczy podniósł, że przepisy ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym nie miały w sprawie zastosowania. Natomiast ustosunkowując się do wniosków o przedłużenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego wyjaśnił, że okoliczności powołane przez stronę dla uzasadnienia tego wniosku nie uzasadniały jego uwzględnienia. Na powyższą decyzję M. M. wniosła skargę, w której, analogicznie jak w odwołaniu, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania - art.122, art.125, art.180, art.181, art.187 i art.188 ordynacji podatkowej oraz prawa materialnego - art.37h, art.37j ust.1 pkt 4, art.37k ust.1, art.37l, art.37m ust.1, art.37n ust.1 i ust.2 pkt 1, art.37o ust.1 i art.37q ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. Zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji i ustalenia, iż nie istnieją zobowiązania w opłacie paliwowej nałożone na nią tą decyzją, ewentualnie uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Naczelnika Urzędu Celnego w Lublinie. W uzasadnieniu skargi zakwestionowała ustalenia dokonane w sprawie w zakresie ilości gazu, którego zakupy w 2005r. potwierdzone były fakturami, w szczególności co do 4000 l gazu, który – wbrew stanowisku organów – nie był ujęty w remanencie na dzień 31 grudnia 2004r., a jego zakup ujawniono w poz.1 podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2005r. Wyjaśniła, że wprawdzie pierwotnie podała kontrolującym, że gaz ten ujęty był w przedmiotowym remanencie, ale zrobiła to omyłkowo, po sprawdzeniu zaś dokumentów księgowych pomyłkę prostowała, lecz bezskutecznie. Podniosła nadto, iż nie prowadziła księgowości w systemie komputerowym, a sprzedaż wprowadzana była na stany magazynowe w przybliżonych wartościach. W związku z tym oparcie ustaleń głównie na wydrukach ze stanów magazynowych, a nie na źródłowych dokumentach sprzedaży i zakupów nie jest prawidłowe. Wreszcie stwierdziła, że istnieje fizyczna możliwość napełniania zbiorników do pełna /do około 95 % pojemności/, a nie tylko do 85 % pojemności, jak przyjęły organy za przepisami regulującymi warunki techniczne użytkowania zbiorników, i wielokrotnie zdarzało się, że dostawcy przekraczali poziom dopuszczony tymi przepisami. Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja wydana została z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem /art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm. i art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ należy na wstępie zauważyć, że kontrowersji w sprawie niniejszej nie budzi, iż stosownie do art.4 ust.3 powołanej wyżej ustawy o podatku akcyzowym opodatkowaniu tym podatkiem podlega także nabycie lub posiadanie przez podatnika wyrobów akcyzowych, w tym gazu propan-butan, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Spór wywołuje natomiast ustalenie przez organu podatkowe, że skarżąca gaz taki /tj. bez zapłaconej akcyzy/ posiadała, a konkretnie - pominięcie w rozliczeniu paliwa zakupionego w 2005r. gazu, którego zakup udokumentowany został fakturą z 31.12.2004r., nr 5302/311204/D/FVAT, oraz gazu, który – zdaniem organów – nie mieścił się w zbiornikach przy uwzględnieniu ich wypełnienia do nie więcej niż 85 % pojemności. Skoro w świetle materialnego prawa podatkowego samo posiadanie gazu propan-butan bez zapłaconej należnej akcyzy, jak i ilość takiego gazu są okolicznościami istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy, to fakty te winny być dokładnie i rzetelnie, z wykorzystaniem wszelkich dostępnych dowodów i na podstawie całości zebranego materiału dowodowego ustalone w toku postępowania podatkowego, gdyż wymagają tego przepisy art.122, art.180 § 1, art.187 § 1 i art.191 ordynacji podatkowej, zgodnie zaś z art.210 § 4 tej ustawy wynik tych ustaleń, z przywołaniem wyciągniętych z materiału dowodowego wniosków i dowodów, na których oparto ustalenia, jak też ze wskazaniem dowodów, którym odmówiono wiarygodności i powodów takiej ich oceny, winien zostać ujawniony w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem sądu, wydając zaskarżoną decyzję organy nie sprostały powyższym wymaganiom. Prawdą jest, że stosownie do § 139 zd. pierwsze rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie /obowiązującego w 2005r./ stałe zbiorniki magazynowe dla gazu płynnego powinny być napełniane do 85 % ich pojemności, regulacja ta nie przesądza jednak, iż faktycznie nie jest możliwe wlanie do zbiornika większej ilości paliwa. Z przepisów tego rozporządzenia, z przepisów ustawy dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane /Dz.U. Nr 207 z 2003r, poz.2016 ze zm./, którą to rozporządzenie wykonywało, ani wreszcie z ustawy o podatku akcyzowym nie wynika również, aby konsekwencją zapełnienia zbiornika w stopniu większym niż 85 % pojemności było uznanie, że paliwo w części przekraczającej wskazaną wielkość nie zostało w ogóle nabyte. Dla ustalenia, jaką ilość paliwa faktycznie zakupił podatnik nie jest zatem wystarczające proste skonfrontowanie dowodów zakupu z pojemnością posiadanych przez niego zbiorników ograniczoną do 85 %. Jeżeli z niekwestionowanych dokumentów księgowych wynikało, że zakupione ilości paliwa przekraczały wskazany poziom pojemności, to należało ustalić, w jakim stopniu faktycznie zbiorniki były wypełniane. Ustalenia w zakresie, o którym tu mowa, nasuwają wątpliwości także innej natury. Z uzasadnień decyzji organów obu instancji, ani z materiału dowodowego sprawy nie wynika bowiem, jak ustalone zostały daty, w których miały być dokonywane napełnienia zbiorników. Ustalono wprawdzie daty wystawienia faktur zakupu i figurujące na nich daty sprzedaży, nie zostało jednak wyjaśnione, czy daty sprzedaży /dla skarżącej będące datami zakupu/ rzeczywiście odpowiadały datom napełniania zbiorników nabywanymi sukcesywnie konkretnymi partiami towaru. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że z materiałów sprawy ani z wydanych w sprawie decyzji nie wynika, aby organy podatkowe kwestionowały dowody zakupu gazu posiadane przez skarżącą lub prawidłowość czy rzetelność ksiąg podatkowych prowadzonych przez nią dla potrzeb podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych – ewidencji zakupów i sprzedaży oraz podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Organy nie kwestionowały także żadnych dokumentów obrazujących ilość sprzedanego przez stronę gazu. W kontekście zaś niekwestionowania przedstawionych przez stronę dokumentów zakupu i sprzedaży ustalenia organów leżące u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia są w istocie paradoksalne i przedstawiają się w ten sposób, że: 1/ podatniczka zakupiła paliwo /z zapłaconą należną akcyzą/, 2/ którego nie mogła objąć w posiadanie /gdyż nie mieściło się w zbiornikach przy ograniczeniu ich pojemności do 85 %/, 3/ ale paliwo to sprzedała, 4/ a więc je posiadała /ale bez zapłaconej należnej akcyzy/. Również ustalenia dotyczące 4000 l gazu, którego nabycie udokumentowane zostało fakturą z 31.12.2004r., nr 5302/311204/D/FVAT, dokonane zostały – zdaniem sądu – z naruszeniem wymienionych wyżej przepisów postępowania. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a także decyzji organu I instancji wynika, iż na okoliczność, czy wskazane paliwo ujęte było w remanencie na dzień 31 grudnia 2004r. organ I instancji dysponował: 1/ oświadczeniem z dnia 25 października 2005r., złożonym w toku kontroli podatkowej, w którym strona oświadczyła, że gaz z wymienionej faktury został przyjęty na podstawie dowodu WZ z 31.12.2004r. i mieści się ilościowo w remanencie wg stanu na 31.12.2004r., 2/ oświadczeniem strony z dnia 14 lutego 2008r. stwierdzającym, iż dostawa przedmiotowego gazu miała miejsce w nocy z 31.12.2004r na 1.01.2005r. "po przeprowadzonej inwentaryzacji z natury za 1974r." /winno chyba być 2004r./, 3/ zeznaniem strony z dnia 15 kwietnia 2008r., zgodnie z którym gaz przyjęty był po dokonaniu inwentaryzacji, czyli 1.01.2005r., 4/ kopiami dowodu wydania towaru WZ nr C1/J/253/04 z dnia 31.12.2004r. /złożoną przez stronę i uzyskaną od jej kontrahenta/. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, w posiadaniu organu pozostawały oświadczenia strony z dnia 21 listopada 2007r. i z dnia 6 grudnia 2007r., wyjaśniające, że gaz, o którym mowa, nie był ujęty w remanencie na dzień 31.12.2004r. oraz wskazujące na przyczyny wcześniejszego odmiennego oświadczenia, faktura dokumentująca nabycie przez stronę przedmiotowego paliwa oraz księgi podatkowe strony – podatkowa księga przychodów i rozchodów i rejestry zakupów i sprzedaży, a także wydruki komputerowe obrazujące ilości paliwa na dzień 31 grudnia 2004r. i na dzień 31 grudnia 2005r. W uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji organy nie wyjaśniły jednoznacznie, na jakich dowodach się oparły ustalając, że gaz, o którym mowa, został uwzględniony w remanencie końcowym na 2004r. Można jedynie domniemywać, że uwzględniły one przywołane w uzasadnieniach oświadczenie strony z dnia 25 października 2007r. oraz dokumenty WZ. Organy nie wyjaśniły jednak, dlaczego za wiarygodne uznały wskazane oświadczenie podatniczki, a nie późniejsze konsekwentne wyjaśnienia i zeznania, że przedmiotowe paliwo nie było ujęte w remanencie sporządzonym na dzień 31 grudnia 2004r., pomijając przy tym w szczególności, że chociaż na remanencie tym widnieje podpis podatniczki, to jednak z przedłożonej przez nią dokumentacji medycznej wynika, że w dniu 31 grudnia 2004r. przebywała w szpitalu. Nie odniesiono się również do okoliczności, że faktura dokumentująca zakup gazu, o którym mowa, z dniem 1 stycznia 2005r. zaewidencjonowana została w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, rzetelności lub prawidłowości której organ nie kwestionował, zaś w protokole kontroli podatkowej stwierdzono, że "wszystkie okazane kontrolującym faktury zakupu gazu propan-butan ujęte zostały w rejestrze zakupów VAT oraz podatkowej księdze przychodów i rozchodów za rok 2005". Skoro przedmiotowy zakup ujawniony został w księdze za 2005r., to nie można wykluczyć, że sporne paliwo nie zostało ujęte w remanencie, o którym mowa wyżej, nawet jeśli istotnie zostało ono dostarczone przed upływem 31 grudnia 2004r. Jak wynika z akt sprawy, ilość paliwa dla potrzeb remanentu z dnia 31 grudnia 2004r. /podobnie, jak na dzień 31 grudnia 2005r./ ustalona została na podstawie wydruku z programu obsługującego stany magazynowe, uzyskanie zaś takiego wydruku jest, jak się wydaje, niemożliwe bez wprowadzenia do bazy zarówno ilości paliwa sprzedanego, jak i zakupionego. Z uzasadnień wydanych w sprawie decyzji, ani z akt sprawy nie wynika jednak, aby organy podatkowe analizowały ten aspekt sprawy i próbowały ustalić, czy gaz w ilości 4000 l został wprowadzony, jako zakupiony, do bazy danych wykorzystywanej przy wydrukach stanów magazynowych, a jeśli tak – kiedy dokładnie. Rozpoznając sprawę ponownie organ ustali okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy z zachowaniem wskazanych wyżej przepisów postępowania. W tym celu w pierwszej kolejności wyjaśni, kiedy gaz w ilości 4000 l, zakupiony od spółki "A" zgodnie z fakturą z dnia 31.12.2004r., nr 5302/311204/D/FVAT, wprowadzony został do bazy danych, z której uzyskano wydruk stanów magazynowych na dzień 31 grudnia 2004r. oraz do jakiej maksymalnie pojemności zbiorniki napełniane były nabywanym przez stronę gazem, a jeśli okaże się to niezbędne - także w jakich dokładnie datach następowało zapełnianie zbiorników poszczególnymi zakupionymi przez stronę partiami towaru. Następnie oceni cały zebrany materiał dowodowy i w uzasadnieniu wydanej decyzji wskaże, w szczególności, istotne okoliczności faktyczne, które uznał za udowodnione, dowody, na których w tym zakresie się oparł, a także dowody, które uznał za niewiarygodne i przyczyny takiej ich oceny. Jeśli natomiast chodzi o zarzut skargi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, to nie może on być uznany za uzasadniony. Jak wskazano wyżej, decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie ma za przedmiot zobowiązanie skarżącej w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia do marca, lipiec i sierpień 2005r, zaś materialnoprawne kwestie tego opodatkowania /obowiązek podatkowy, podmiot, przedmiot opodatkowania, stawki podatku/ znajdują regulację w przepisach ustawy o podatku akcyzowym, nie zaś w ustawie o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. Przepisy tej ostatniej ustawy nie miały i nie mogły mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Skoro, jak wyjaśniono wyżej, zaskarżona decyzja wydana została z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania, należało ją uchylić na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c/ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a na podstawie art.152 tej ustawy orzec, że nie podlega ona wykonaniu w całości. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej orzeczono zgodnie z art.200 i art.205 § 1 powołanej ustawy.