II GSK 780/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Jan Bała Sędzia del. WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. D. – P. W. "L." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 361/09 w sprawie ze skargi A. D. – P. W. "L." na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. D. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 361/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę A. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej zwanego także "organem II instancji" lub "GITD") z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd wskazał, że GITD zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji – [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r., nakładającą na przedsiębiorcę A. D. (skarżąca), prowadzącą P. W. "L." karę w wysokości 8500 zł, w tym 500 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.; dalej: u.t.d. oraz lp. 1.7 załącznika do u.t.d.) oraz 8000 zł. z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji (art. 92 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. oraz lp. 1.2 załącznika do u.t.d.). Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach faktycznych organów administracji, które stwierdziły, iż podczas kontroli drogowej w dniu 21 sierpnia 2007 r. w miejscowości I. stwierdzono, że jeden z kierowców kierujących autobusem marki Setra nr. rej. [...] nie okazał wykresówek, ani żadnego innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w dniu 20 sierpnia 2007 r. oraz w ciągu poprzednich 15 dni. Ponadto w toku postępowania administracyjnego organ I instancji powziął wiadomość, iż kontrolowany pojazd nie był zgłoszony do licencji. Organ ten, na podstawie dokumentu – wykresówki drugiego z kierowców stwierdził, że pojazd stanowiący przedmiot użyczenia, przed dniem kontroli był już wcześniej używany w przedsiębiorstwie skarżącej, a po tym dniu skarżąca użytkuje pojazd na zasadzie umowy leasingu. Po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2008 roku GITD utrzymał w mocy decyzję oragnu I instancji z dnia [...] października 2007 r. A. D. w skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., wnosiła o uchylenie zaskarżnej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Zarzuciła błędną kwalifikację zdarzenia, a w konsekwencji brak podstaw prawnych do nałożenia kary, oraz naruszenie wielu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 12, art. 50 § 2, 75 § 1, 77 § 1 i 2, 79, 80, 81, 86 i 107 § 3 K.p.a.). Skarżąca podniosła, iż nie miała wpływu na to, że kierowca nie okazał podczas kontroli dokumentu, w który został wyposażony, ani na to, że jej pojazd ulegnie awarii, co spowoduje konieczność korzystania z samochodu zastępczego. Okoliczności te powinny skutkować zastosowaniem art. 92a ust. 3 u.t.d.i umorzeniem postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2009r., sygn. akt VI SA/Wa 361/09, oddalił skargę. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, iż wykładnia art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/95 oraz art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2008 r.) nie pozostawia wątpliwości, iż kierowca musi być w stanie udokumentować na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych swoją aktywność za bieżący dzień i poprzednie 15 dni. Stosownie do art. 31 pkt 1 tej ustawy alternatywą dla kierowców, którzy w określonych dniach nie prowadzili pojazdu, bądź prowadzili pojazd wyłączony spod zastosowania Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, jest przedstawienie stosownego zaświadczenia wystawionego przez pracodawcę przed rozpoczęciem przewozu drogowego, o czym stanowi w sposób jednoznaczny przepis art. 31 pkt 2a wymienionej ustawy. W zaświadczeniu należy podać przyczynę nieposiadania wykresówek za okres objęty kontrolą (art. 31 pkt 1 ustawy o czasie pracy kierowców). Zdaniem Sądu I instancji takie sformułowanie norm prawnych, odnoszących się do przedmiotowej materii pozwala również na objęcie ich subsumpcją stanu faktycznego, w którym kierowca posiadając stosowne dokumenty, nie okazał ich w trakcie kontroli. Za taką wykładnią przemawia ratio legis unormowań zawartych w wymienionych aktach prawnych, expressis verbis sprecyzowane w pkt 14 preambuły do Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Unormowanie przewidujące obowiązek posiadania wykresówek lub stosownego dokumentu wyjaśniającego przyczynę ich nieposiadania przez kierowcę przed rozpoczęciem przewozu i okazania go w trakcie kontroli (a nie ex post, w trakcie postępowania administracyjnego) w ocenie Sądu podyktowane jest ze strony ustawodawcy przeciwdziałaniem ewentualnym nadużyciom w postaci "dopasowywania" argumentacji do zaistniałej już sytuacji w postaci przeprowadzonej kontroli. Nadto Sąd uznał, że zgodnie z art. 10 ust. 2 i 3 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, odpowiedzialność przedsiębiorstw transportowych z tytułu stwierdzonych naruszeń tego rozporządzenia, wynika z nałożonego przez ten przepis obowiązku organizacji pracy kierowców, w tym wydawania im odpowiednich poleceń i kontrolowania ich pracy w omawianym zakresie. Odnosząc się do kwestii wykonywania transportu pojazdem niezgłoszonym do licencji Wojewódzki Sad Administracyjny w W., z powołaniem się na treść art. 5 ust. 1 u.t.d. i art. 11 ust. 3 u.t.d., art. 14 ust. 1 tej ustawy, podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż nie zasługują na wiarę wyjaśnienia skarżącej dotyczące incydentalnego charakteru użyczenia pojazdu w dniu kontroli. Zarówno bowiem z treści zeznań świadków - osoby użyczającej kontrolowany pojazd oraz jednego z kierowców wynika, iż skarżąca używała kontrolowanego pojazdu już wcześniej, przed kontrolą, a po kontroli nadal z niego korzystała. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, iż odpowiedzialność administracyjna przedsiębiorcy z tytułu stwierdzonych naruszeń prawa ma charakter obiektywny; przepis art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 u.t.d. przewiduje karę pieniężną w wysokości od 50 do 15000 zł za wykonywanie przewozu drogowego lub innych czynności związanych z tym przewozem, z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów u.t.d. lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych. Załącznik do u.t.d. w lp. 1.2 przewiduje karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Skoro z akt sprawy nie wynika okoliczność incydentalnego, "awaryjnego" użycia pojazdu w dniu kontroli, to nie została spełniona przesłanka z art. 92a ust. 4 u.t.d., wyłączającą możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy przedsiębiorca nie miał wpywu na powstanie stwierdzonego naruszenia. W ocenie Sądu również w zakresie nieokazania przez kierowcę wymaganego dokumentu, sytuacja nie miała charakteru nadzwyczajnego, uzasadniajacego zastosowanie art. 92a ust. 4 u.t.d. Kierowca w trakcie kontroli dokumentu nie okazał, co jest okolicznością bezsporną. Sporna okoliczność, czy w momencie kontroli go posiadał, jest dla rozstrzygnięcia sprawy bez znaczenia albowiem według obowiązującego stanu prawnego kierowca dokument taki musi posiadać i okazać go kontrolujacemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny odniósł się do zarzutów natury procesowej uznając, iż zasadny jest tylko zarzut, dotyczący terminu załatwienia sprawy lecz uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania Sąd I instancji uznał za bezzasadne. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę kasacyjną wniosła A. D., żądając uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznannia sądowi I instnacji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Orzeczeniu temu zarzucała naruszenie prawa materialnego a) przez - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 91 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 pkt 4 oraz ust. 3 u.t.d. i l.p.1.2 załącznika do u.t.d., polegające na wadliwym przyjęciu, iż zdarzenie będące wykonywaniem transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji jest naruszeniem przepisów ustawy, gdy jego wykonywanie nastapiło przed upływem 14 dniowego terminu określonego w art. 14 ust.1 u.t.d.; - przyjęcie, że przewoźnik ma 14 dni na zgłoszenie pojazdu do licencji, jednakże nie może tym pojazdem wykonywać przewozów; - zastosowanie rozszerzającej wykładni art. 92 ust. 1 u.t.d. przez zastosowanie kary do sytuacji, która nie została wprost wymieniona w tym przepisie; b) – przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 92 ust. 1 u.t.d.oraz l.p.1.7 załącznika do u.t.d. w zw. z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców polegajace na: - wadliwym nieuzwględnieniu, iż kierowca nie musi koniecznie posiadać przy sobie zaświadczenia, dotyczącego powodu nieposiadania "wykresówek", gdyż pracodawca może przedłożyć przedmiotowe zaświadczenie na żądanie organów kontroli, - wadliwym objęciu subsumpcją art. 31 ust. 1 i 2 także stanów faktycznych, w których kierowca posiadając stosowne dokumenty nie okazuje ich podczas kontroli. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnonomocnik skarżącej wywodził, iż niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego w zakresie art. 14 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 pkt 4 oraz ust. 3 u.t.d. oraz l.p. 1.2 załącznika do tej ustawy polegało na bezzasadnym tolerowaniu błędnej subsumpcji, popełnionej przez organ administracji. Niezasadnie bowiem przyjęto, że zdarzenie, polegajace na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, jest naruszeniem przepisów ustawy, w sytuacji, gdy wykonywanie transportu takim pojazdem nastąpiło przed upływem 14 dniowego terminu, określonego w art. 14 ust 1 u.t.d. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, Sąd dokonał wadliwej wykładni tego przepisu a także art. 14 ust. 2 u.t.d. przyjmując, że przewoźnik ma 14 dni na zgłoszenie pojazdu, jednakże nie może w tym czasie wykonywać przewozów. W konsekwencji organy orzekające i Sąd I instancji niezasadnie przyjęły, że w sprawie doszło do naruszenia prawa, polegającego na wykonywaniu transportu bez licencji. Przytaczając art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wywodził, iż treść tego przepisu wskazuje, iż dotyczy on sytuacji niedających się przewidzieć uprzednio, n.p. awarii samochodu, a ustawodawca określił przedsiębiorcy 14 dniowy termin na zgłoszenie innego samochodu, użytego do wykonywania transportu drogowego aniżeli samochód wskazany we wniosku o udzielenie licencji. Wnoszący skargę kasacyjną podnosił, że licencja nie zawiera informacji o tym, jakim konkretnie pojazdem transport będzie wykonywany. Zmiana wykazu pojazdów, dołączonego do wniosku o udzielenie licencji, nie wymaga zmiany licencji. Nie można zatem uznać zdarzenia, polegajacego na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, za naruszenie przepisów u.t.d, gdy jego wykonywanie nastąpiło przed upływem 14 dniowego terminu, określonego w art. 14 ust. 1 u.t.d. W skardze kasacyjnej zwrócono uwagę, iż nawet gdyby przyjąć, że transport drogowy był wykonywany 19 sierpnia 2007 r., to i tak kontrola drogowa ujawniła ten fakt w czasookresie, objetym terminem 14 dniowym. Ponadto skarżąca kasacyjnie zwróciła uwagę, iż podstawą i granicą przedmiotwego postępowania jest tylko stan faktyczny, istniejacy w dniu kontroli, to jest 21 sierpnia 2007 r. dlatego irrelewantne są ustalenia, dotyczace dalszego wykorzystywania przedmiotowego pojazdu przez skarżącą. Strona wnosząca skargę kasacyjną podnosiła, iż normę penalizującą art. 92 ust.1 u.t.d. należy interpretować ściśle , dlatego nie można było nałożyć kary za zdarzenie, które nie stanowiło naruszenia przepisów ustawy. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 92 ust. 1 u.t.d.oraz l.p. 1.7 załącznika do u.t.d. w zw. z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców wnosząca skargę kasacyjną podniosła, iż nie można traktować jednakowo stanu faktycznego, w którym w chwili zdarzenia będącego podstawą wszczęcia postępowania administracycjnego, istnieje dokument spełniajacy wymogi ustawowego zaświadczenia, ze stanem faktycznym, w którym takowy dokument nie istniał w sensie materialnym w chwili kontroli i powstał dopiero ex post. Jeśli organ zaprzecza istnieniu dokumentu w dniu kontroli, to okoliczność tę winien wykazać. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę kasacyjną, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. lecz sformułowane w niej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego nie są trafne. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane bez naruszenia prawa materialnego oraz bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu I instancji wymierzenie kary za wykonywanie transportu drogowego pojazdem, który nie został zgłoszony do licencji oraz z tytułu wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty było uzasadnione w okolicznościach faktycznych, ustalonych przez organy administracyjne. Ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. należy się zgodzić z następujacych przyczyn: Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencja udzielana jest na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który winien zawierać między innymi rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca. Stanowi o tym art. 8 ust. 1 pkt 4 u.d.t. Przepis art. 8 ust. 3 pkt 8 tej ustawy nakłada na podmiot ubiegający się o licencję obowiązek dołączenia do wniosku między innymi wykazu pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami dowodów rejestracyjnych, a w przypadku, gdy nie jest on właścicielem pojazdu, również dokument potwierdzający prawo do dysponowania pojazdem. Złożenie wykazu jest o tyle istotne, że organ udzielający licencji określa w niej dane wymienione w art. 11 ust. 1 u.t.d. oraz wydaje wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji (art. 11 ust. 3 u.t.d.). W art. 14 ust. 1 u.t.d. ustawodawca nałożył na przewoźnika drogowego obowiązek zgłaszania na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 ustawy, nie później niż w terminie 14 dni od ich powstania. Jeżeli zmiany obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji (art. 14 ust. 2 u.t.d). Przytoczone regulacje prowadzą do wniosku, że realizacja uprawnień wynikających z licencji wiąże się z korzystaniem z konkretnych pojazdów, wymienionych we wniosku o udzielenie licencji. Wykonywanie wspomnianych uprawnień przy użyciu pojazdu, który nie został zgłoszony we wniosku o udzielenie licencji stanowi naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. W skardze kascyjnej, wniesionej w rozpoznawanej sprawie, nie postawiono zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną jest związany ustaleniami faktycznymi, leżącymi u podstaw zaskarżonego wyroku i nie może ich kontrolować. W stanie faktycznym, przyjętym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. jako podstawa rozstrzygniecia, przewóz drogowy niewątpliwie był wykonywany pojazdem, który nie został wymieniony we wniosku o udzielenie licencji, a więc pojazdem niezgłoszonym do licencji. Okoliczności tej skarżąca z resztą nie kwestionowała twierdząc, że pojazd ten wykorzystany był incydentalnie z powodu awarii pojazdu, objętego licencją. Ponadto twierdziła ona, iż przejazd tym pojazdem odbywał się legalnie, ponieważ nie upłynął jeszcze 14- dniowy termin, o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.t.d. Ze stanowiskiem takim nie sposób sie zgodzić. Kary za naruszenie prawa administracyjnego mają charakter obiektywny i obowiązek ich stosowania nie zależy od uznania właściwych organów administracji. Stąd sam fakt stwierdzenia naruszenia prawa jest podstawą zastosowania sankcji. Jeżeli w toku postępowania administracyjnego organy inspekcji transportu drogowego ustalą naruszenie przepisów prawa, mają wówczas obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji. Dlatego nie mają znaczenia okoliczności, z powodu których przedsiębiorca dopuścił się naruszenia prawa, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń. Z tego powodu, podnoszone przez skarżącą okoliczności o wykorzystaniu w transporcie pojazdu niezgłoszonego do licencji z powodu awarii pojazdu objętego licencją, są bez znaczenia dla zastosowania w sprawie przepisu art. 92 ust. 1 u.t.d. w związku z l.p. 1.2 załącznika do tej ustawy. Niezasadny jest zatem zarzut skargi kasacyjnej dotyczący zastosowania przez Sąd I instancji rozszerzającej wykładni art. 92 ust. 1 u.t.d. Przepis ten przewiduje karę za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem obowiązku, wynikającego z ustawy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca ewidentnie naruszyła, określony w art. 14 ust. 1 u.t.d. obowiązek zgłoszenia zmian danych pojazdu, którym wykonywany był przewóz. Skutkiem tego zasadnie przewóz ten został potraktowany, jako wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Nie można zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., iż zastosował wymieniony art. 92 ust. 1 u.t.d. do sytuacji, która nie została wymieniona wprost w tym przepisie, albowiem stanowi on ogólnie o "naruszeniu obowiązków i warunków wynikajacych z przepisów ustawy" lub przepisów szczególnych, wymienionych w punktach 1-8. Zaniechanie zgłoszenia pojazdu do licencji z pewnością mieści się w pojęciu naruszenia obowiązków wynikających z ustawy, ponieważ obowiązek ten wynika wprost z art. 14 ust. 1 u.t.d. Wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji zostało wymienione w załączniku do ustawy o transporcie drogowym jako naruszenie podlegające karze pieniężnej (lp. 1.2 załącznika). W związku z tym organ przeprowadzający kontrolę, który stwierdził naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji był uprawniony do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d. w związku z lp. 1.2 załącznika do tej ustawy. Nieusprawiedliwiony jest także zarzut skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji naruszył prawo materialne poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 91 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1, art. 8 ust. 2 pkt 4 oraz ust. 3 u.t.d. i l.p. 1.2 załącznika do tej ustawy. Należy wskazać, że naruszenie prawa przez błędną wykładnię polega na mylnym rozważaniu treści określonej normy prawnej. Takiego zarzutu Sądowi I instancji postawić nie można albowiem prawidłowo rozważył treść wszystkich norm zastosowanych w niniejszej sprawie. Nie można także zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, iż popełnił błąd w subsumcji poprzez uznanie ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w przepisach wymienionych wyżej, przepisach u.t.d. Strona skarżąca kasacyjnie upatrywała naruszenia w tym, że zdarzenie zostało uznane za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, mimo iż nie upłynął jeszcze 14- dniowy termin, określony w art. 14 ust. 1 u.t.d. Stanowisko strony prezentowane w skardze kasacyjnej jest błędne. Wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielania licencji. Wypisy licencji są wydawane w takiej samej liczbie, jak liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o licencję. Wypisy powinny być okazywane przez kierowcę w czasie kontroli przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego. Służą one sprawdzaniu, czy transport drogowy nie jest wykonywany przy użyciu większej liczby pojazdów. W świetle przepisów u.t.d. należy przyjąć, że transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę. Dopiero po otrzymaniu wypisu, bądź wypisów w liczbie odpowiadającej ilości pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji lub jej zmian, a co za tym idzie po uzyskaniu potwierdzenia zgłoszenia pojazdu do licencji, skarżąca mogła wykonywać transport drogowy kontrolowanym pojazdem. Nieuprawniona jest wykładnia art. 14 ust. 1 u.t.d. dokonana przez A. D., stosownie do której przedsiębiorca mógłby wykonywać transport drogowy przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji, a następnie dokonać zgłoszenia w ciągu 14 dni. Wykładnia taka prowadziłaby do niespójności z treścią przepisów art. 5 ust. 3 pkt 5, art. 11 ust. 3 i art. 87 ust. 1 u.t.d. Obowiązek zgłaszania pojazdu do licencji winien być zrealizowany przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego. Z akt sprawy wynika, że skarżąca obowiązku tego uprzednio nie wykonała i nie zamierzała nawet go wykonać. Z powyższych względów wnosząca skargę kasacyjną nie mogła skutecznie zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu naruszenia prawa poprzez błędną wykładnię przepisów ustawy o transporcie drogowym. Nietrafne sa także zarzuty skargi kasacyjnej, dotyczące naruszenia art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz l.p. 1.7 załącznika do u.t.d. w zw. z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców ( Dz. U. Z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zmianami). Istota zarzutów dotyczących błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania tych przepisów sprowadza się do tego, że w ocenie skarżącej, na podstawie tychże unormowań kierowca nie musi koniecznie mieć przy sobie zaświadczenia, dotyczącego powodu nieposiadania "wykresówek", gdyż pracodawca może przedłożyć przedmiotowe zaświadczenie na żądanie organów kontroli. Wobec tego wadliwie objęto subsumpcją art. 31 ust. 1 i 2 stan faktyczny, w którym kierowca posiadając stosowny dokument, nie okazał go podczas kontroli. Stanowisko to, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest uprawnione. Należy zwrócić uwagę, że stosownie do treści art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujacyh stosowanych w transporcie (Dz.U.UE.L.85.370.8 ze zmianami w brzmieniu obowiazującym do 1 stycznia 2008r.), jeżeli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, kierowca ten musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych: I wykresówki z bieżącego tygodnie oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 15 dni, II kartę kierowcy, jeśli ją posiada oraz III wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone w ciągu bieżącego tygodnia oraz poprzednich 15 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z powyższego przepisu wspólnotowego jednoznacznie wynika, iż co do zasady na każdym kierowcy prowadzącym pojazd niezwolniony z obowiązku posiadania urządzenia rejestrującego, ciążył obowiązek okazania na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych wykresówki za bieżący dzień i poprzednie 15 dni. Normodawca wspólnotowy przewidział jednak możliwość wystąpienia takich sytuacji, w których kierowca prowadzący pojazd nie posiada wykresówek z przyczyn usprawiedliwionych i pozostawił ustawodawstwu krajowemu państw członkowskich kwestię szczegółowego uregulowania sposobu wykazywania i usprawiedliwiania takich okoliczności w toku kontroli. W związku z tym polski prawodawca wprowadził regulację, zawartą w art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, zgodnie z którą kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenie nr 561/2006 lub umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać wyszczególnione w tym przepisie dane. Z cytowanych przepisów wynika, iż na kierowcę nałożony jest bezwzględny obowiązek, nie tylko posiadania, ale także okazania wykresówek za wszystkie dni kiedy kierowca był zatrudniony przez przedsiębiorcę, jedynym zaś odstępstwem od wskazanego obowiązku może być przedstawienie odpowiednich zaświadczeń, o których mowa w art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców. Błędny jest pogląd strony wnoszącej skargę kasacyjną, iż wystarczające jest posiadanie takiego zaświadczenia. Nawet z pobieżnej analizy cytowanego przepisu wynika, że kierowca ma obowiązek przedstawienia zaświadczenia, które pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. Obowiązek wyposażenia kierowcy w stosowne dokumenty wynika z art. 31 ust. 2 ustawy o czasie poracy kierowców. Celem tej regulacji jest umożliwienie uprawnionym funkcjonariuszom skontrolowanie, czy przestrzegane są przepisy o czasie pracy kierowców, w tym dotyczące przerw i odpoczynku. Zaświadczenie takie nie zastępuje wykresówki lecz wyjaśnia przyczyny nieposiadania wykresówek przez poddanego kontroli kierowcę. Słusznie organy orzekające w sprawie oraz Sąd I instancji uznały, że nie mogły odnieść skutku twierdzenia skarżącej w przedmiocie posiadania przez kierowcę stosownego zaświadczenia lecz nieświadomego nieokazania go osobie kontrolującej. Jak wynika z podpisanego bez zastrzeżeń przez kierowców protokołu kontroli, kierowca oświadczył, iż nie posiada wykresówek, ponieważ nie prowadził pojazdu, a pracodawca nie wyposażył go w dokument, poświadczający ten fakt. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo więc uznał, że ustalony stan faktyczny dawał podstawę do nałożenia przez organ inspekcji transportu drogowego kary za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Błędne jest stanowisko skarżącej, iż to organ winien wykazać, że kierowca nie posiadał zaświadczenia, skoro z przepisów wynika, że to na kierowcy spoczywa obowiązek, nie tylko posiadania, ale także okazania przedmiotowego zaświadczenia. Ponadto, jak już wskazano, wobec braku w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania i związaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ustaleniami faktycznymi, stanowiacymi podstawę zaskarżonego wyroku, nie podlega kontroli kasacyjnej kwestia prawidłowosci ustaleń faktycznych w tym zakresie. Ustalony stan faktyczny zaś dawał podstawę do nałożenia kary z tytułu wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. W tej sytuacji chybiony jest zarzut naruszenia prawa materialnego w sposób wskazany w pkt "b" skargi kasacyjnej. Sąd I instancji, powołując się na art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz z l.p.1.7 załącznika do tej ustawy w związku z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców, dokonał właściwej wykładni tych przepisów i zasadnie przyjął, że zostały one przez organy prawidłowo zastosowane. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjnym oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).