I SA/Ol 166/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski (spr.), sędzia WSA Renata Kantecka, Protokolant Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi spółki A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Zawiadomieniem z dnia 4 września 2008 r., Nr "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wszczął postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia: 30.072008 r. nr "[...]" i z dnia 21.08.2008 r. "[...]" wystawiony przez wierzyciela Burmistrza K. przeciwko zobowiązanemu tj. "A" SA. Przedmiotowymi tytułami objęto należność z tytułu zaległości w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwotach 18.995 zł i 18.968 zł. Pismami z dnia 25 i 26 sierpnia 2008 r. znak: odpowiednio "[...]" i "[...]" wierzyciel poinformował organ egzekucyjny o ograniczeniu tytułów wykonawczych do kwot 392,80 zł i 170,40 zł. Pisma wpłynęły do organu egzekucyjnego w dniu 29.08.2008 r. Pismem z dnia 15 września 2008 r. znak: "[...]" zobowiązana Spółka wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podnosząc częściową niewymagalność tytułów wykonawczych twierdząc, iż w dniach 18 i 21 sierpnia 2008 r. dokonała częściowych wpłat należności. W związku z powyższym spółka wnosi o umorzenie prowadzonego postępowania oraz o wstrzymanie postępowania do czasu rozpatrzenia zarzutu. Wskazane zarzuty zostały przesłane przez organ egzekucyjny do wierzyciela celem uzyskania wypowiedzi w sprawie zgłoszonych zarzutów. Zawiadomieniem o zmianie wysokości zajęcia z dnia 18 września 2008 r. organ egzekucyjny poinformował dłużnika zajętej wierzytelności o zmianie wysokości kwot należnych organowi. Postanowieniem z dnia 6 października 2008r. znak: "[...]" Burmistrz K. oddalił zgłoszone zarzuty. W treści uzasadnienia wierzyciel stwierdził, iż nie zachodzą okoliczności określone w art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż zobowiązanie nie zostało wykonane w całości a wierzyciel poinformował organ egzekucyjny o częściowej wpłacie zaległości przez zobowiązaną Spółkę. Dlatego też wierzyciel wnosi o dalsze prowadzenie egzekucji w tym zakresie. Postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 10 października 2008 r. Pismem z dnia 15 października 2005r. znak: "[...]" zobowiązana Spółka wniosła zażalenie na postanowienie wierzyciela w przedmiocie zarzutów. W treści zażalenia Spółka zarzuciła błędną interpretację art. 33 pkt 1 w związku z 26§5 ustawy wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uznania zarzutu "A" za zasadny. W treści uzasadnienia Spółka podniosła, iż uregulowanie prawie 100% zobowiązania ciążącego na dłużniku przed wszczęciem egzekucji jest podstawą złożenia zarzutu, gdyż. w przeciwnym razie kwota ta nie tylko mogłaby być wyegzekwowana dwukrotnie, ale też "A" S.A. obciążałyby koszty egzekucyjne powstałe z tego tytułu. Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2009 r. , "[...]"Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, iż przedmiot niniejszego postępowania stanowi zarzut prowadzenia egzekucji w przypadku częściowej wpłaty zaległości przez zobowiązaną Spółkę w okresie pomiędzy wystawieniem tytułu wykonawczego a wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Z akt postępowania wynika, że wierzyciel przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego poinformował organ egzekucyjny o zmianie wysokości należności spowodowanej wpłatami Spółki z dnia 18 i 22 sierpnia 2008 r. W związku z tym należy stwierdzić, iż wypełnił swoje obowiązki jako wierzyciel zgodnie z treścią przepisu § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z dokumentów wynika jednoznacznie, iż to organ egzekucyjny nie dokonał aktualizacji tytułów wykonawczych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Dokonał tego dopiero w dniu 18 września 2008 r. przesyłając do dłużnika zajętej wierzytelności zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia. Stwierdzono, iż zobowiązany był uprawniony do złożenia zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż częściowo wykonał ciążący na nim obowiązek podatkowy. Z powodu częściowej wpłaty dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego do pozostałej kwoty zaległości było zasadne. Wyjaśniono, że koszty w niniejszej sprawie powinny zostać naliczone wyłącznie od kwoty egzekwowanej należności. Na powyższe postanowienie "A" S.A w W. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę, zarzucając błędną interpretację art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, iż nie stanowi podstawy uznania zarzutu z art. 33 pkt 1 ustawy, okoliczność uregulowania prawie 100% zobowiązania objętego tytułami wykonawczymi przed wszczęciem egzekucji, podczas gdy art. 33 pkt 1 ustawy wyraźnie stanowi, iż podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie w całości albo w części obowiązku ciążącego na zobowiązanym oraz błędna interpretację instytucji zarzutów określonych w art. 33 pkt 1 ustawy poprzez przyjęcie, iż zarzut ten dotyczy prawidłowości i zgodności z prawem działania wierzyciela podczas gdy zarzut ten jako związany z wszczęciem egzekucji dotyczy zgodnego z prawem wszczęcia egzekucji przez organ egzekucyjny. Ponadto naruszenie art. 6, 7 i 8 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zawarcie w treści uzasadnienia stanowiska sprzecznego z zawartym w sentencji tego postanowienia tj. pomimo utrzymania w mocy postanowienia wierzyciela, która to czynność w świetle art. 34 § 4 ustawy przesądza o nieuznaniu zarzutów podniesionych w trybie art. 33 pkt 1 ustawy, w uzasadnieniu zawarto opinię, iż "A" S.A. słusznie złożyło zarzut. W uzasadnieniu "A" S.A wskazało, iż nie znajduje podstaw do akceptacji zarówno stanowiska wierzyciela jak i SKO, iż pomimo dokonania przez Spółkę wpłaty, która to wpłata nastąpiła przed wszczęciem egzekucji, fakt ten nie znajduje odbicia w dyspozycji art. 33 pkt 1 ustawy. Spółka nie posiada informacji dlaczego organ egzekucyjny wszczął egzekucję w stosunku do pełnej wartości tytułu wykonawczego, ale zarówno w doręczonym "A" S.A. danym tytule wykonawczym, na podstawie którego wszczęto egzekucję jak i w zastosowanych przez organ egzekucyjny środków egzekucyjnych – zajęcie wierzytelności, kwota dochodzona na podstawie danego tytułu wykonawczego nie została ograniczona do kwoty wymaganych zobowiązań "A" S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone akty administracyjne z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. W przedmiotowej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż stosownie do zasady wyrażonej w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2005r., nr 229, poz. 1954 ze zm.) - zwanej dalej u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. Kwestionując prowadzenie postępowania egzekucyjnego, zobowiązany może wnieść zarzuty z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 pkt 1-10 u.p.e.a. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem prawnym ochrony zobowiązanego przed naruszeniem podstawowych zasad tego postępowania, jak również przed niedopuszczalną egzekucją. Podstawą prawną zarzutu może być między innymi podnoszona przez stronę skarżącą kwestia wykonania obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.). Stosownie do treści art. 34 ust. 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Jeżeli zatem wierzyciel odpowie na zapytanie organu egzekucyjnego, że obowiązek istnieje, to do organu egzekucyjnego należy dalsze prowadzenie egzekucji. Organ ten nie może podważyć wypowiedzi wierzyciela. Jednakże na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (art. 34 § 2 u.p.e.a.), a następnie skarga do sądu administracyjnego. W oparciu o delegację ustawową Minister Finansów z 22.11.2001r. wydał rozporządzenie w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia po bezskutecznym upływie terminu określonego w upomnieniu, wierzyciel wystawia tytuł wykonawczy i w myśl § 7 ust. 4 przesyła go niezwłocznie organowi egzekucyjnemu. Jeżeli po przesłaniu tytułu wykonawczego do organu egzekucyjnego wysokość należności objętej tytułem wykonawczym ulegnie zmianie, to wierzyciel niezwłocznie zawiadamia o tym organ egzekucyjny, podając przyczynę zmiany (§ 9 ust. 1 pkt1 powołanego rozp.). W takiej sytuacji nie jest wymagana aktualizacja tytułu wykonawczego. Tytuł wykonawczy podlega aktualizacji wówczas, kiedy w trakcie postępowania egzekucyjnego zostanie wydane orzeczenie określające lub ustalające inną wysokość należności pieniężnej niż objęta tytułem wykonawczym (§ 9 ust. 1b powołanego wyżej rozporządzenia). Powołane wyżej rozporządzenie Ministra Finansów nie przekracza - zdaniem Sądu delegacji z art. 6 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W tej sytuacji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego uznać należało za zgodne z prawem. Podkreślić również należy, iż w przedmiotowej sprawie na dzień wystawienia tytułu wykonawczego wykazana w tytule należność istniała. W tym stanie rzeczy zgodnie z art. 6 § 1 ustawy z 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) wierzyciel zobowiązany był do podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Ustawodawca w art. 6 § 2 powołanej ustawy upoważnił ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia w drodze rozporządzenia, trybu postępowania wierzycieli należności pieniężnych zapewniających terminowość i prawidłowość do kierowania do organu egzekucyjnego wniosków egzekucyjnych i tytułów wykonawczych. Fakt uregulowania w dniach 18 i 22 sierpnia 2008 r. części zaległości, po sporządzeniu tytułów wykonawczych, nie daje podstaw do uznania, iż tytuły są wadliwe. Zgodnie bowiem z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po bezskutecznym upływie terminu określonego w upomnieniu wierzyciel wystawia tytuł wykonawczy. Oznacza to, że wierzyciel miał obowiązek wystawić tytuł wykonawczy na wysokość należności w chwili sporządzenia tytułu wykonawczego. Potwierdza to także brzmienie § 6 ust. 9 rozporządzenia, zgodnie z którym przed zastosowaniem środków egzekucyjnych we własnym zakresie bądź wysłaniem tytułu wykonawczego do naczelnika urzędu skarbowego lub organu egzekucyjnego, wierzyciel sprawdza, czy należność nie wpłynęła na jego rachunek bankowy lub nie została wpłacona bezpośrednio gotówką do kasy. Późniejsza spłata części zobowiązań nie dyskwalifikuje tak wystawionego tytułu wykonawczego, a jedynie nakłada na wierzyciela obowiązek informowania organu egzekucyjnego o zmianie wysokości należności objętej tytułem wykonawczym. Mając powyższe rozważania na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę