II SA/Łd 371/07

Dnia 6 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Protokolant Sekr.sąd. Nina Krzemieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2007 r. przy udziale - sprawy ze skargi Z. G. i K. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Z. G. i K. G. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się orzeczenia. Decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta W. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 1 ust. 2, art. 39, art. 40 ust. 1 i ust. 3, art. 42 i art. 46 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla W. uchwalonego przez Radę Gminy W. uchwałą nr [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustalił Przedsiębiorstwu Produkcyjno – Usługowemu A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zakładu produkcji komponentów paliw i biopaliw ze źródeł odnawialnych i niekonwencjonalnych według technologii Ekolmix przewidzianej do realizacji na działkach 4/2, 4/3, i części działki 4/4 przy ul. A. w W.. W treści decyzji zapisano, że jest ona ważna do dnia 29 grudnia 2003 r. Decyzją Nr [...] z dnia [...] znak: [...] Starosta [...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 26 ustawy prawo budowlane oraz art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego zatwierdził projekt budowlany i udzielił Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Usługowemu A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. pozwolenia na budowę zakładu produkcji paliw i biopaliw (etap I) - instalacja EKOLMIX w zakres, którego wchodzą budynki: biurowo – socjalny, hala tłoczni, hala produkcyjna RME, pomieszczenie techniczne, portiernia, pomieszczenie obsługi, transformator SN, pompownia wody pożarowej wraz z urządzeniami technologicznymi tj. wagą, zbiornikiem propanu – butanu z podziałem na trzy segmenty, zbiornikami spedycyjnymi, zbiornikiem wody pożarowej, wywrotnicą boczną, najazdowym koszem zasypowym, suszarnią, silosami, zbiornikiem buforowym, dystrybutorem, zbiornikiem oleju RME, zbiornikiem metanolu, redlerem na estakadzie oraz siecią uzbrojenia terenu, drogami i placami oraz oświetleniem zlokalizowanego na działce o nr geodezyjnym 4/2, 4/5, 4/8 położonej w miejscowości W. przy ul. A. Odwołanie od tej decyzji wnieśli K. B., S. B., Z. G., K. G., U. M., A. M., L. K., A. B., S. C. oraz Zakład Projektowania i Produkcji Urządzeń Technicznych i Technologicznych B. w W. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli A. M., U. M., K.G., Z. G., K. B., L. K., A. B. i S. C. domagając się jej uchylenia jako naruszającej art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przez błędną wykładnię i mylne przyjęcie, że inwestycja może być podzielona na etapy. Wyrokiem z dnia [...] Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Ł. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu Sąd zwrócił uwagę na nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy przez organy administracyjne obu instancji, odstąpienie od uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia oraz nieodniesienie się w sposób należyty do kwestii uciążliwości związanych z hałasem, wibracjami, zanieczyszczeniami i pogorszeniem stanu środowiska. Wskazał ponadto na brak ustaleń, czy wybrane obiekty całej inwestycji mogą samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem oraz nieprzedstawienie projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia inwestycyjnego. Prowadząc ponownie postępowanie organ pierwszej instancji działając na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627 ze zm.) pismem z dnia [...] zawiadomił o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie wniosku z dnia [...] Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o udzielenie pozwolenia na budowę Zakładu Produkcji Paliw i Biopaliw - instalacja EKOLMIX wraz z uzbrojeniem terenu (etap I). Pismem z dnia [...] poinformowano o tym zainteresowane strony. W piśmie z dnia [...] strony postępowania złożyły zastrzeżenia do w/w. wniosku zwracając uwagę na uciążliwości wynikające z przyszłego funkcjonowania zakładu, zagrożenia dla środowiska naturalnego oraz bezpieczeństwa. W odpowiedzi na wątpliwości mieszkańców Starosta [...] w piśmie z dnia [...] podkreślił, iż budowa zgodnie z projektem, po uwzględnieniu uwag jednostek opiniujących nie spowoduje uciążliwości dla terenów sąsiednich oraz nie naruszy uzasadnionych interesów osób trzecich. Organ wskazał ponadto, iż obiekt podlegał będzie rutynowym kontrolom i nadzorowi inspekcji ochrony środowiska, sanitarnej, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz przeciwpożarowej. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Starosta [...] na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i 36 ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego zatwierdził projekt budowlany i udzielił Przedsiębiorstwu Produkcyjno – Usługowemu A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. pozwolenia na budowę zakładu komponentów paliw i biopaliw na bazie rzepaku – instalacji Ekolmix, obiektu kategorii XVIII zlokalizowanego na działkach o numerach geodezyjnych 4/2, 4/5, 4/8 w obrębie 5, w mieście W.. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli U. M., A. M., Z. i K.małżonkowie G., K. B. oraz Z. W.. W uzasadnieniu zarzucili naruszenie przepisów ustawy Prawo Ochrony Środowiska poprzez nieuzgodnienie jej z Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w Ł.. Zaznaczyli ponadto, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotycząca przedmiotowej inwestycji utraciła ważność w dniu 29 grudnia 2003 r. Wskazali też na brak daty na oświadczeniu projektantów, co do wykonania i sprawdzenia projektu oraz brak nowego projektu dotyczącego wskazanego przez inwestora zamierzenia budowlanego. Decyzją [...] z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu wskazał, że inwestor zrezygnował z budowy drugiego etapu inwestycji (zakładu termicznego przekształcania biomasy i odpadów komunalnych), a z załączonego do akt projektu budowlanego, oceny oddziaływania na środowisko i opinii nie wynikało, aby projektowana inwestycja nie mogła funkcjonować samodzielnie i była powiązana technologicznie z inwestycją II etapu. Organ podkreślił, że Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Usługowe A. złożyło wniosek o pozwolenie na budowę w dniu [...], a więc w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny decyzji Wojewody [...] i poprzedzającej ją decyzji o pozwoleniu na budowę Starosta [...] zobligowany był podjąć postępowanie w sprawie i zakończyć je decyzją wydaną w oparciu o przepisy obowiązujące do czasu zmiany ustawy Prawo budowlane, dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718). W tym stanie rzeczy w ocenie organu Starosta [...] wydając decyzję o pozwoleniu na budowę związany był ustaleniami załączonej do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaznaczył ponadto, że załączony do wniosku projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. oraz przez organ do spraw ochrony środowiska. W dniu 27 lipca 2005 r. U. i A. M., Z. i K. G., K. B. i Z. W. złożyli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. postulując jej uchylenie. Skarżący zarzucili wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu podnieśli, iż Wojewoda [...] w żaden sposób nie ustosunkował się do zarzutów dotyczących nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] wydanej z pominięciem obowiązujących przepisów dotyczących ochrony środowiska, braku daty na oświadczeniach projektantów co do wykonania i sprawdzenia projektu, jak i zarzutu braku nowego projektu dotyczącego wskazanego przez inwestora zamierzenia budowlanego (instalacji Ekolmix) a także złożenia przez skarżących zażalenia na decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...]. Ponadto zwrócili uwagę, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu straciła ważność i została wyeliminowana z obrotu prawnego na skutek umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania decyzją z dnia 13 września 2004 r., a mimo to Starosta [...] w oparciu o nią wydał decyzję o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniósł ponadto, że inwestor zrezygnował z budowy drugiego etapu inwestycji (zakładu termicznego przekształcania biomasy i odpadów komunalnych), a z załączonych do akt sprawy dokumentów w postaci: projektu budowlanego, oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz opinii nie wynika, aby projektowana inwestycja nie mogła funkcjonować samodzielnie i była powiązana technologicznie z inwestycją drugiego etapu. Organ wskazał dodatkowo, iż stroną w postępowaniu dotyczącym opiniowania projektu przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. był wyłącznie inwestor. Zaznaczył również, że brak daty na oświadczeniu projektantów nie czynił projektu nieważnym, gdyż art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego nie nakłada obowiązku datowania takich oświadczeń. Postanowieniem z dnia 7 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargi: U. M., A. M., K. B. i Z. W. z uwagi na nieuiszczenie wpisu w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych, przy czym – zgodnie z § 2 tego artykułu – kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej lub w postanowieniu z punktu widzenia zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i zastosowania przepisów prawa materialnego właściwego na czas wydania decyzji lub postanowienia. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia, następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bada więc zaskarżone orzeczenie pod kątem wszelkich naruszeń prawa, a nie tylko tych wskazanych w skardze. Stosownie do treści art. 133 § 1 powołanej ustawy sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji w tak zakreślonej kognicji, Sąd uznał, iż zarówno decyzja organu odwoławczego, jak i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem zasad określonych w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U Nr 80, poz. 718) i art. 87 § 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy oraz w art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Kodeks postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi podstawę do jej uchylenia. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przepis art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw wprowadził generalną zasadę, iż do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie zmienionego prawa budowlanego (tj. przed dniem 11 lipca 2003 r.), a niezakończonych decyzją ostateczną, zastosowanie znajdują dotychczasowe, przepisy ustawy Prawo budowlane. Wyznacznikami czasowymi stosowania zasady wprowadzonej w art. 7 ust. 1 w/w ustawy był więc moment wszczęcia postępowania oraz wydania ostatecznej decyzji administracyjnej. Oba zagadnienia podlegały zaś interpretacji na podstawie postanowień ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w której kwestię wszczęcia postępowania administracyjnego normują przepisy art. 61 – 66 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, jako ostateczna traktowana jest natomiast decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji (art. 16 K.p.a.). Decyzją taką jest decyzja wydana w drugiej instancji, jak i taka, która podjęta została w jednoinstancyjnym postępowaniu oraz decyzja organu administracji publicznej pierwszej instancji, w przypadku gdy strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania i terminu tego jej nie przywrócono (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, wydanie 7, s. 101). W sprawie niniejszej postępowanie administracyjne wszczęte zostało w dniu 10 kwietnia 2002 r. złożeniem przez Spółkę A. wniosku o wydanie pozwolenia na budowę części (etap I) zakładu produkcji paliw i biopaliw według technologii Ekolmix wraz z całym uzbrojeniem terenu (art. 61 § 3 K.p.a.), decyzję ostateczną wydał zaś Wojewoda [...] w dniu [...] utrzymując w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] udzielającą spółce pozwolenia na budowę we wnioskowanym zakresie (art. 16 Kpa § 1 K.p.a.). W tym stanie rzeczy Sąd nie mógł się zgodzić z przyjętym przez organy administracji stanowiskiem, iż w sprawie niniejszej zastosowanie znajdowały przepisy obowiązujące do czasu zmiany ustawy Prawo budowlane, dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw. Słusznie zauważono wprawdzie, iż Spółka A. składając wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu 10 kwietnia 2002 r. uczyniła to przed dniem 11 lipca 2003 r., a więc postępowanie w sprawie wszczęto przed wejściem w życie zmienionego prawa budowlanego, niemniej jednak organy uchybiły obowiązkowi zbadania, czy w sprawie nie wydano decyzji ostatecznej przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. Podkreślenia wymaga bowiem fakt, iż Starosta [...] decyzją z dnia [...] udzielił spółce A. pozwolenia na budowę. Decyzja ta została następnie zaskarżona i w dniu 9 lipca 2002 r. Wojewoda [...] orzekając jako organ odwoławczy, utrzymał ją w mocy. Uwadze organów umknęło więc, iż decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia [...], jako wydana w drugiej instancji, była decyzją ostateczną wydaną przed dniem 11 lipca 2003 r. Jako taka wykluczała ona możliwość zastosowania w sprawie niniejszej przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw. W przedmiotowej sprawie bowiem postępowanie wszczęte wprawdzie przed dniem 11 lipca 2003 r., zakończono decyzją ostateczną wydaną w dniu [...]., a więc przed dniem wejścia w życie nowelizacji ustawy Prawo budowlane z dnia 27 marca 2003 r. Stwierdzić więc należało, że art. 7 ust. 1 w/w ustawy nie miał tu zastosowania. W tym stanie rzeczy organy administracyjne ponownie rozpoznając sprawę, po uchyleniu decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny, zobligowane były do orzekania na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane w ich znowelizowanym brzmieniu. Ponadto w ocenie Sądu strona skarżąca zasadnie podnosiła, iż w sprawie niniejszej doszło do wygaśnięcia wydanej w dniu [...] przez Burmistrza Miasta W. na wniosek Spółki A. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zakładu produkcji komponentów paliw i biopaliw ze źródeł odnawialnych i niekonwencjonalnych według technologii Ekolmix. W myśl przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozpoznawanej sprawie mimo, iż wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy, decyzja ta nie mogła stanowić podstawy decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Zaistniała bowiem szczególna sytuacja związana ze zmianą regulacji prawnej planowania i zagospodarowania przestrzennego. Wskazać wszak należy, iż zgodnie z treścią przepisu art. 87 § 3 z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowywały moc do czasu uchwalenia nowych planów, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2003 r. Podobnie, decyzje o warunkach zabudowy wydane w oparciu o dotychczas obowiązujące miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego pozostawały w mocy najdłużej do dnia 31 grudnia 2003 r. Wobec powyższego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla W. uchwalony przez Radę Gminy W. uchwałą nr [...] z dnia [...], w oparciu o który, na wniosek Spółki A. w dniu [...] wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zakładu produkcji komponentów, przestał obowiązywać najpóźniej w dniu 31 grudnia 2003 r. W chwili rozstrzygania przez organy administracji sprawy niniejszej nie obowiązywała już więc nie tylko decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] ale również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego W. z dnia [...]. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby organy podjęły jakiekolwiek kroki mające na celu ustalenie, czy dla terenu, którego dotyczy planowana inwestycja spółki A uchwalono nowy plan zagospodarowania przestrzennego, a jeśli tak, to czy inwestycja będąca przedmiotem postępowania była z nim zgodna. Organy zaniechały też zbadania, w przypadku stwierdzenia, że do uchwalenia nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu nie doszło, czy inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie nowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Nie podejmując wyżej opisanych czynności nie wyjaśniono dokładnie stanu sprawy naruszając przepisy art. 7 i 77 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Niezależnie od tego, co zostało podniesione powyżej, podkreślić należy, iż obowiązkiem organów obu instancji orzekających w sprawie niniejszej było wykonanie wszystkich wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Ł.i, wydanego w dniu [...] w sprawie oznaczonej sygnaturą akt: [...]. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W treści powołanego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zobowiązano organy orzekające w sprawie niniejszej do wykazania między innymi, iż projektowana inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich. W toku ponownie prowadzonego postępowania organy te sporządziły wprawdzie raport oddziaływania inwestycji na środowisko, nie oceniły jednak w jego świetle kwestii zabezpieczenia interesów osób trzecich, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. W przekonaniu Sądu dokonanie w/w oceny było kwestią niezwykle istotną z uwagi na wielkość i charakter planowanej przez spółkę A budowy, mogącej powodować liczne uciążliwości dla osób zamieszkujących w jej bezpośrednim sąsiedztwie. Podkreślenia wymagała ponadto okoliczność, że w treści uzasadnienia swej decyzji organ I instancji wskazał na konieczność wykonania pomiarów emisji zanieczyszczeń oraz poziomu hałasu podczas dokonywania rozruchu technologicznego przedsięwzięcia. W świetle tego zapisu oczywistym było, iż organ zdawał sobie sprawę z możliwości wystąpienia ponadnormatywnego zanieczyszczenia środowiska oraz nadmiernego hałasu w związku z funkcjonowaniem planowanej inwestycji, a mimo to nie odniósł się w sposób szczegółowy do kwestii należytego zabezpieczenia interesów właścicieli działek zlokalizowanych w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia. Nie zabezpieczył ponadto uzasadnionych interesów osób trzecich na wypadek, gdyby okazało się, że przeprowadzone w trakcie rozruchu przedsiębiorstwa pomiary emisji zanieczyszczeń są niepomyślne. Dodatkowo w konkluzji decyzji zawarł stojące w sprzeczności z wyżej przytoczonym zapisem stwierdzenie, iż uciążliwość przedsięwzięcia będzie się ograniczała do terenu zajętego przez projektowany zakład. W tym stanie rzeczy, nie wykonując wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] organy naruszyły art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Organy nie zrealizowały również wytycznych w zakresie dotyczącym wydania pozwolenia na budowę jedynie pierwszego etapu zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie zakładu produkcji komponentów paliw oraz biopaliw. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w treści swego orzeczenia na konieczność poczynienia ustaleń, czy wybrane obiekty lub ich zespoły mogą samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. W myśl bowiem art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, tylko wówczas, gdy mogą one samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli zaś pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Z załączonego do akt sprawy niniejszej projektu budowlanego wynikało, że na budowę zakładu komponentów składają się dwie integralne, a więc nierozdzielne instalacje: ekoterminx i ekolmix. Wobec tego rzeczą organów było wykazanie, że każda z nich może działać w sposób niezależny od siebie. Ponownie przeprowadzając postępowanie organy nie ustaliły jednak należycie powyższych okoliczności, podając jedynie, że z akt sprawy, oceny oddziaływania na środowisko oraz załączonych opinii nie wynika, aby projektowana inwestycja nie mogła funkcjonować samodzielnie i była powiązana technologicznie z inwestycją II etapu. W ocenie Sądu analiza ta nie była wystarczająca. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie można było bowiem wyprowadzić w sposób uprawniony wniosku o samodzielności funkcjonowania pierwszego etapu inwestycji. Do postawienia tezy tej treści niezbędne było natomiast - zdaniem Sądu - przeprowadzenie dowodu z opinii uprawnionego podmiotu posiadającego specjalistyczną wiedzę w tym zakresie. W tym stanie rzeczy organy i w tym zakresie nie wykonały wiążących je wytycznych zawartych w treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2003 r. naruszając art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazane wyżej zastrzeżenia dotyczą organów obu instancji i powodują, iż Sąd orzekający nie znalazł podstaw do uznania, że sprawa została wnikliwie i rzetelnie wyjaśniona. Organy nie wykonały wszystkich wytycznych zawartych w treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Ł. z dnia [...]. Lektura akt administracyjnych sprawy ujawniła ponadto szereg uchybień i nie pozwoliła na pełną ocenę ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz zweryfikowanie, czy powołane przez organ przepisy zostały prawidłowo zastosowane. Ponownie analizując materiały niniejszej sprawy organy administracji winny zwrócić uwagę na konieczność przestrzegania norm ogólnych zakreślających ramy prawidłowo przeprowadzonego postępowania, ustalić rzeczywisty stan faktyczny sprawy w sposób nie budzący wątpliwości, przeanalizować wskazane powyżej uchybienia oraz w sposób kompleksowy wykonać wytyczne Sądu. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Z uwagi na uwzględnienie skargi, Sąd na podstawie przepisu art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w punkcie drugim sentencji orzekł o zwrocie kosztów postępowania. Rozstrzygnięcie stanowiące, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku wydano na podstawie przepisu art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.