II OSK 689/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia NSA (del.) Janusz Furmanek /spr./ Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 725/07 w sprawie ze skargi H. W.-M. oraz B. S. i J. S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz J. S. kwotę 447 (słownie: czterysta czterdzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU WYROKIEM Z DNIA 23 STYCZNIA 2008 R. ODDALIŁ SKARGĘ H. W. – M. ORAZ B. S. I J. S. NA DECYZJĘ WOJEWODY POMORSKIEGO Z DNIA [...] MARCA 2003 R. NR RR-AB.V/EH/7111-6/2009 W PRZEDMIOCIE POZWOLENIA NA BUDOWĘ. WYROK ZAPADŁ W NASTĘPUJĄCYCH OKOLICZNOŚCIACH FAKTYCZNYCH I PRAWNYCH: PREZYDENT MIASTA SŁUPSKA DECYZJĄ Z DNIA [...] STYCZNIA 2003 R. NA PODSTAWIE ART. 35 UST. 3 USTAWY Z DNIA 7 LIPCA 1994 R. PRAWO BUDOWLANE ORAZ NA PODSTAWIE § 3 PKT 16-17 I § 7-8 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA INFRASTRUKTURY Z DNIA 12 KWIETNIA 2002 R. W SPRAWIE WARUNKÓW TECHNICZNYCH, JAKIM POWINNY ODPOWIADAĆ BUDYNKI I ICH USYTUOWANIE (DZ. U. NR 75, POZ. 690) PO ROZPATRZENIU WNIOSKU PRZEDSIĘBIORSTWA ZAGRANICZNEGO "[...]" SP. Z O. O. W S. ODMÓWIŁ ZATWIERDZENIA PROJEKTU BUDOWLANEGO I WYDANIA POZWOLENIA NA BUDOWĘ BUDYNKU MIESZKALNEGO WIELORODZINNEGO Z GARAŻAMI I PODPIWNICZENIEM WRAZ Z INFRASTRUKTURĄ TECHNICZNĄ NA DZIAŁCE NR [...] W SŁUPSKU ULICY [...]. ORGAN WSKAZAŁ, ŻE W TRAKCIE PROWADZONEGO POSTĘPOWANIA NASTĄPIŁA ZMIANA PRZEPISÓW. Z DNIEM 16 GRUDNIA 2002 R. WESZŁY NOWE PRZEPISY DOTYCZĄCE WARUNKÓW TECHNICZNYCH, JAKIM POWINNY ODPOWIADAĆ BUDYNKI I ICH USYTUOWANIE. STOSOWNIE DO ART. 35 UST. 1 PKT 1 I 2 USTAWY PRAWO BUDOWLANE, NIEWYDANIE DECYZJI O POZWOLENIU NA BUDOWĘ LUB ODRĘBNEJ DECYZJI O ZATWIERDZENIU PROJEKTU BUDOWLANEGO JEST UWARUNKOWANE SPRAWDZENIEM PRZEZ WŁAŚCIWY ORGAN M. IN. ZGODNOŚCI PROJEKTU ZAGOSPODAROWANIA DZIAŁKI Z MIEJSCOWYM PLANEM ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO I WYMAGANIAMI OCHRONY ŚRODOWISKA ORAZ PRZEPISAMI, W TYM TECHNICZNO – BUDOWLANYMI. MAJĄC NA UWADZE PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE § 330 ROZPORZĄDZENIA, Z KTÓRYCH WYNIKA, ŻE ROZPORZĄDZENIA NIE STOSUJE SIĘ, JEŻELI PRZED DNIEM WEJŚCIA W ŻYCIE ROZPORZĄDZENIA ZOSTAŁA WYDANA DECYZJA LUB ODRĘBNA DECYZJA STWIERDZAJĄCA PROJEKT BUDOWLANY ORGAN STWIERDZIŁ, ŻE: 1) W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ ILOŚCI KONDYGNACJI PROJEKTOWANEGO BUDYNKU NALEŻY DOSTOSOWAĆ PROJEKT DO ZGODNOŚCI Z WYMAGANIAMI OKREŚLONYMI W OSTATECZNEJ DECYZJI Z DNIA 30 CZERWCA 2002 R. O WARUNKACH ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU DLA TEJ INWESTYCJI, KTÓRA NIE POWINNA PRZEKRACZAĆ II – III KONDYGNACJI. ORGAN ADMINISTRACJI WYJAŚNIŁ, ŻE ZGODNIE Z § 3 PKT 16 – 18 ROZPORZĄDZENIA Z 12 KWIETNIA 2002 R. PODPIWNICZENIE BUDYNKU NALEŻY ZALICZYĆ JAKO KONDYGNACJE NADZIEMNĄ (PONAD POŁOWA WYSOKOŚCI TEJ KONDYGNACJI ZNAJDUJE SIĘ POWYŻEJ POZIOMU PROJEKTOWANEGO TERENU, CO POWODUJE PRZEKROCZENIE ILOŚCI KONDYGNACJI); 2) W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ WYSOKOŚCI BUDYNKU NALEŻY DOSTOSOWAĆ PROJEKT DO ZGODNOŚCI Z USTALENIAMI MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO OSIEDLA "WESTERPLATTE – HUBALCZYKÓW" W SŁUPSKU. ZGODNIE Z ZAPISEM W PLANIE TEREN JEST PRZEZNACZONY POD BUDOWNICTWO NISKIE. WYSOKOŚĆ PROJEKTOWANEGO BUDYNKU (§ 7 ROZPORZĄDZENIA) WYNOSI 16 M. ORGAN WSKAZAŁ, ŻE POSTANOWIENIEM Z DNIA 6 STYCZNIA 2003 R. NAŁOŻYŁ NA INWESTORA OBOWIĄZEK USUNIĘCIA TYCH NIEPRAWIDŁOWOŚCI DO 24 STYCZNIA 2003 R. SKORO ZATEM INWESTOR NIE DOSTOSOWAŁ DOKUMENTACJI PROJEKTOWEJ DO WYMAGAŃ OKREŚLONYCH W ROZPORZĄDZENIU TO NALEŻAŁO WYDAĆ DECYZJĘ O ODMOWIE ZATWIERDZENIA PROJEKTU I WYDANIA POZWOLENIA NA BUDOWĘ. W ODWOŁANIU OD TEJ DECYZJI INWESTOR WYWODZIŁ, ŻE NIE BYŁO PODSTAW PRAWNYCH DO TAKIEGO ROZSTRZYGNIĘCIA W SYTUACJI, GDY PROJEKT BUDOWLANY ZOSTAŁ OPARTY NA OSTATECZNEJ DECYZJI PREZYDENTA MIASTA SŁUPSKA O WARUNKACH ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU Z DNIA [...] LUTEGO 1999 R. DECYZJĄ Z DNIA [...] MARCA 2003 R. WOJEWODA POMORSKI UCHYLIŁ DECYZJĘ ORGANU I INSTANCJI I UDZIELIŁ PRZEDSIĘBIORSTWU ZAGRANICZNEMU "[...]" LTD SP. Z O. O. W S. POZWOLENIA NA BUDOWĘ BUDYNKU MIESZKALNEGO WIELORODZINNEGO NR 2 (6 KLATKOWEGO) Z PODDASZEM NIEUŻYTKOWYM I GARAŻAMI W PODPIWNICZENIU WRAZ Z INFRASTRUKTURĄ TECHNICZNĄ NA TERENIE PRZY ULICY [...] ZGODNIE Z PROJEKTEM BUDOWLANYM. WSKAZAŁ, ŻE W DNIU 13 LUTEGO 2003 R. WYDANE ZOSTAŁO NOWE ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY ZMIENIAJĄCE ROZPORZĄDZENIE W SPRAWIE WARUNKÓW TECHNICZNYCH, JAKIM POWINNY ODPOWIADAĆ BUDYNKI I ICH USYTUOWANIE (DZ. U. NR 33, POZ. 77), KTÓRE WPROWADZAŁO NOWE BRZMIENIE § 330 PKT 1 STANOWIĄC, ŻE JEŻELI PRZED DNIEM WEJŚCIA W ŻYCIE ROZPORZĄDZENIA: M. IN. ZOSTAŁ ZŁOŻONY WNIOSEK O WYDANIE POZWOLENIA NA BUDOWĘ LUB ODRĘBNY WNIOSEK O ZATWIERDZENIE PROJEKTU BUDOWLANEGO I WNIOSKI TE ZOSTAŁY OPRACOWANE NA PODSTAWIE OBOWIĄZUJĄCYCH PRZEPISÓW TO PRZEPISÓW ROZPORZĄDZENIA NIE STOSUJE SIĘ Z ZASTRZEŻENIEM § 2 UST. 1 I § 207 UST. 2. WOJEWODA POMORSKI WSKAZAŁ ŻE ILOŚĆ KONDYGNACJI JEST ZGODNA Z WARUNKAMI DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU I § 3 PKT 14 ROZPORZĄDZENIA Z 14 GRUDNIA 1994 R. 3) TEREN PRZEZNACZONY POD BUDYNEK WIELORODZINNY (NR 629) OZNACZONY JEST W MIEJSCOWYM PLANIE ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO OSIEDLA "WESTERPLATTE" SYMBOLEM B7 MN LICZBA KONDYGNACJI II – III. ZGODNIE Z § 5 PKT 3 PLANU, TERENY OZNACZONE SYMBOLEM MN PRZEZNACZONE SĄ POD ZABUDOWĘ MIESZKANIOWĄ WIELORODZINNĄ NA WYDZIELONYCH DZIAŁKACH LUB MAŁE DOMY MIESZKALNE O INTENSYWNOŚCI ZABUDOWY 0,6 DO 0,9 Z DOPUSZCZALNYMI FUNKCJAMI USŁUG KOMERCYJNYCH". ORGAN ODWOŁAWCZY WSKAZAŁ, ŻE DLA PROJEKTOWANEGO BUDYNKU NA DZIAŁCE NR [...] WSKAŹNIK INTENSYWNOŚCI ZABUDOWY WYNOSI 0,664, CO JEST MNIEJSZE OD DOPUSZCZONEGO PLANEM WSKAŹNIKA 0,7. PROJEKTOWANY OBIEKT SPEŁNIA W STOSUNKU DO ISTNIEJĄCYCH BUDYNKÓW NA DZIAŁKACH SĄSIEDNICH WARUNKI NASŁONECZNIENIA. ORGAN NADMIENIŁ, ŻE ZE STUDIUM WYNIKA PONADTO, ŻE ISTNIEJE MOŻLIWOŚĆ PROJEKTOWANIA I REALIZACJI ZABUDOWY NA DZIAŁKACH NR [...] I [...] W ODLEGŁOŚCI 4 M. OD GRANICY DZIAŁKI, NA KTÓREJ MA STANĄĆ SPORNY OBIEKT Z OTWORAMI OKIENNYMI PRZY SPEŁNIENIU OBOWIĄZUJĄCYCH WARUNKÓW NASŁONECZNIENIA. PROJEKT ZOSTAŁ WYKONANY Z ZACHOWANIEM WARUNKU ZAWARTEGO W ART. 4 PRAWA BUDOWLANEGO, TJ Z ZACHOWANIEM FORMY ARCHITEKTONICZNEJ DOSTOSOWANEJ DO KRAJOBRAZU I OTACZAJĄCEJ ZABUDOWY. ODNOSZĄC SIĘ DO ZARZUTU, ŻE JEST MOŻLIWOŚĆ ZAMIANY PODDASZA NIEUŻYTKOWEGO NA DODATKOWE MIESZKANIE ORGAN ODWOŁAWCZY WSKAZAŁ, ŻE OPIERA SIĘ NA AKTUALNYM STANIE FAKTYCZNYM A NIE TYM, CO MOŻE WYDARZYĆ SIĘ W BLIŻEJ NIEOKREŚLONEJ PRZYSZŁOŚCI. B. I J. S. ORAZ H. W. – M. W SKARDZE NA TĄ DECYZJĘ ZARZUCILI NARUSZENIE: 1) § 12 UCHWAŁY NR IX/III/99 RADY MIEJSKIEJ W SŁUPSKU Z DNIA 30 CZERWCA 1999 R. W SPRAWIE UCHWALENIA MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO OSIEDLA "WESTERPLATTE - HUBALCZYKÓW" W ZW. Z ART. 35 USTAWY PRAWO BUDOWLANE POPRZEZ NIEUWZGLĘDNIENIE SZCZEGÓŁOWYCH ZASAD ZAGOSPODAROWANIA TERENU O SYMBOLU B7-MN; 2) ART. 4 I 5 UST. 1 PKT 6 USTAWY PRAWO BUDOWLANE POPRZEZ NIEDOSTOSOWANIE FORMY ARCHITEKTONICZNEJ INWESTYCJI DO OTACZAJĄCEJ ZABUDOWY I NARUSZENIE TYM SAMYM INTERESU OSÓB TRZECICH WŁAŚCICIELI SĄSIEDNICH DZIAŁEK; 3) NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO, KTÓRE MIAŁO WPŁYW NA WYNIK SPRAWY: ART. 7, 8, 11, 77, 84 KPA PRZEZ WYDANIE DECYZJI ADMINISTRACYJNEJ W OPARCIU O OPINIE POZAPROCESOWE PRZEDŁOŻONE PRZEZ ZAINTERESOWANEGO INWESTORA BEZ JEDNOZNACZNEGO USTOSUNKOWANIA SIĘ DO WNIOSKÓW SKARŻĄCYCH O DOPUSZCZENIE Z URZĘDU DOWODU Z OPINII NIEZALEŻNEGO BIEGŁEGO SĄDOWEGO ORAZ STOSOWANIE PRZEZ ORGAN ADMINISTRACJI NIEJEDNOLITYCH ZASAD INTERPRETACJI ZAPISÓW PLANU MIEJSCOWEGO W ZAKRESIE W ZAKRESIE FORMY I DOPUSZCZALNEJ WYSOKOŚCI ZABUDOWY, - ART. 136 I 138 § 2 KPA POPRZEZ ORZECZENIE CO DO ISTOTY SPRAWY PRZEZ ORGAN ODWOŁAWCZY PO UPRZEDNIM UCHYLENIU DECYZJI ORGANU I INSTANCJI MIMO ISTNIEJĄCEJ POTRZEBY PRZEPROWADZENIA WSZECHSTRONNEGO POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO PRZEZ ORGAN I INSTANCJI, CZYM NARUSZONO ZASADĘ DWUINSTANCYJNOŚCI POSTĘPOWANIA; - ART. 107 § 3 KPA POPRZEZ NIEUSTOSUNKOWANIE SIĘ W UZASADNIENIU DECYZJI DO WNIOSKU STRONY O POWOŁANIE BIEGŁEGO DO SZCZEGÓŁOWYCH USTALEŃ PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO. W UZASADNIENIU SĄD I INSTANCJI PODNIÓSŁ, ŻE WYROKIEM Z DNIA 24 LIPCA 2007 R. II OSK 1092/06 NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ODDALIŁ SKARGĘ KASACYJNĄ B. S. OD WYROKU WSA W GDAŃSKU Z DNIA 16 MARCA 2006 R. O ODMOWIE STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI O USTALENIU WARUNKÓW ZABUDOWY TERENU DLA TEJ INWESTYCJI. TO ZAŚ OZNACZA, ŻE OCENA NSA WYRAŻONA W WYROKU WIĄŻE SĄD I INSTANCJI ROZPATRUJĄCY SKARGĘ NA DECYZJĘ O UDZIELENIU POZWOLENIA NA BUDOWĘ DLA INWESTYCJI W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ ZARZUTÓW ZWIĄZANYCH Z NARUSZENIEM PLANU MIEJSCOWEGO ORAZ OSTATECZNEJ DECYZJI O USTALENIU WARUNKÓW ZABUDOWY DLA TEJ INWESTYCJI. BEZZASADNY JEST RÓWNIEŻ ZARZUT DOTYCZĄCY NARUSZENIA PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO A W SZCZEGÓLNOŚCI ART. 136 KPA, ART. 138 § 2 I ART. 107 § 3 KPA W SYTUACJI, GDY ORGAN ODWOŁAWCZY JEST ZOBOWIĄZANY DO PONOWNEGO ROZPATRZENIA W POSTĘPOWANIU ODWOŁAWCZYM SPRAWY ADMINISTRACYJNEJ BĘDĄCEJ PRZEDMIOTEM POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO. Z AKT SPRAWY WYNIKA, ŻE INWESTOR ZŁOŻYŁ WNIOSEK O WYDANIE POZWOLENIA NA BUDOWĘ W DNIU 5 GRUDNIA 2002 R. TJ PRZED WEJŚCIEM W ŻYCIE NOWEGO ROZPORZĄDZENIA MINISTRA INFRASTRUKTURY Z DNIA 13 LUTEGO 2003 R. W SPRAWIE WARUNKÓW TECHNICZNYCH JAKIM POWINNY ODPOWIADAĆ BUDYNKI I ICH USYTUOWANIE A ZATEM OCENA ZGODNOŚCI TEGO WNIOSKU Z PRZEPISAMI WARUNKÓW TECHNICZNYCH, TAKŻE W ZAKRESIE DOTYCZĄCYM DEFINICJI KONDYGNACJI POWINNA ZOSTAĆ ZASTOSOWANA NA PODSTAWIE PRZEPISÓW OBOWIĄZUJĄCYCH W OKRESIE OPRACOWYWANIA PROJEKTU BUDOWLANEGO. NIE ZOSTAŁY RÓWNIEŻ NARUSZONE PRZEPISY POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO W ZAKRESIE MOGĄCYM MIEĆ WPŁYW NA TREŚĆ ROZSTRZYGNIĘCIA. Z AKT SPRAWY WYNIKA, ŻE SKARŻĄCE BRAŁY CZYNNY UDZIAŁ WE WSZYSTKICH POSTĘPOWANIACH ADMINISTRACYJNYCH DOTYCZĄCYCH TEJ INWESTYCJI. W TOKU TYCH POSTĘPOWAŃ PREZENTOWAŁY WŁASNE POGLĄDY PRAWNE I SZCZEGÓŁOWO USTOSUNKOWYWAŁY SIĘ DO ROZSTRZYGNIĘĆ PODEJMOWANYCH WE WSZYSTKICH SPRAWACH PRZEZ ORGANY ADMINISTRACJI ORAZ SĄDY ADMINISTRACJI. NIE MA UZASADNIENIA W MATERIALE DOWODOWYM POGLĄD, ŻE ROZSTRZYGNIĘCIE SPRAWY NASTĄPIŁO NA PODSTAWIE PRYWATNEJ OPINII NIEZNANEJ SKARŻĄCYM. PODKREŚLIŁ, ŻE DECYZJA WOJEWODY POMORSKIEGO NIE ODWOŁUJE SIĘ DO ŻADNEJ EKSPERTYZY, LECZ OPARTA ZOSTAŁA NA PRAWIDŁOWO ZASTOSOWANYCH PRZEPISACH PRAWA MATERIALNEGO OBOWIĄZUJĄCYCH W OKRESIE OPRACOWYWANIA PROJEKTU ORAZ ZŁOŻENIA WNIOSKU O WYDANIE POZWOLENIA NA BUDOWĘ. ROZSTRZYGNIĘCIE TO RESPEKTUJE KONSTYTUCYJNĄ ZASADĘ, ŻE PRAWO NIE MOŻE DZIAŁAĆ WSTECZ CO OZNACZA, ŻE NOWE ROZWIĄZANIA I DEFINICJE USTALONE W NOWYCH PRZEPISACH WARUNKÓW TECHNICZNYCH Z DNIA 12 KWIETNIA 2002 R. NIE MOGŁY MIEĆ ZASTOSOWANIA W SPRAWIE. J. S. W SKARDZE KASACYJNEJ OD TEGO WYROKU DO NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO ZARZUCIŁ NARUSZENIE: 1) PRAWA MATERIALNEGO – § 330 PKT 1 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA INFRASTRUKTURY Z DNIA 12 KWIETNIA 2002 R. W SPRAWIE WARUNKÓW TECHNICZNYCH, JAKIM POWINNY ODPOWIADAĆ BUDYNKI I ICH USYTUOWANIE (DZ. U. NR 75, POZ. 690 ZE ZM.) W ZW. Z ART. 3 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA INFRASTRUKTURY Z DNIA 13 LUTEGO 2003 R. ZMIENIAJĄCEGO ROZPORZĄDZENIE W SPRAWIE WARUNKÓW TECHNICZNYCH, JAKIM POWINNY ODPOWIADAĆ BUDYNKI I ICH USYTUOWANIE (DZ. U. NR 33, POZ. 270) PRZEZ BŁĘDNĄ WYKŁADNIĘ I NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE, POLEGAJĄCE NA UZNANIU, ŻE ISTOTNA ZMIANA STANU PRAWNEGO Z MOCĄ WSTECZNĄ OD DNIA 16 GRUDNIA 2002 R. NIE POWODUJE OBOWIĄZKU PONOWNEGO, MERYTORYCZNEGO ROZPOZNANIA WNIOSKU INWESTORA O UDZIELENIE POZWOLENIA NA BUDOWĘ W NOWYM STANIE PRAWNYM PRZEZ ORGAN I INSTANCJI. STRONA SKARŻĄCA NIE KWESTIONOWAŁA W SKARDZE ZASADNOŚCI STOSOWANIA PRZEPISÓW ROZPORZĄDZENIA W SPRAWIE WARUNKÓW TECHNICZNYCH, JAKIM POWINNY ODPOWIADAĆ BUDYNKI I ICH USYTUOWANIE Z DNIA 14 GRUDNIA 1994 R. LECZ PODNOSIŁA, ŻE WYDANIE PRZEZ ORGAN II INSTANCJI DECYZJI NA PODSTAWIE ART. 138 § 1 PKT 2 KPA PO UPRZEDNIM PRZEPROWADZENIU POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO W CAŁOŚCI, A NIE JEDYNIE UZUPEŁNIAJĄCEGO NARUSZA ZASADĘ DWUINSTANCYJNOŚCI POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO. SĄD I INSTANCJI DOKONAŁ BŁĘDNEJ WYKŁADNI § 330 PKT 1 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA INFRASTRUKTURY Z DNIA 12 KWIETNIA 2002 R. GDYŻ NIE UWZGLĘDNIŁ TREŚCI § 3 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA INFRASTRUKTURY Z DNIA 13 LUTEGO 2003 R. ZMIENIAJĄCEGO ROZPORZĄDZENIE W SPRAWIE WARUNKÓW TECHNICZNYCH, JAKIMI POWINNY ODPOWIADAĆ BUDYNKI I ICH USYTUOWANIE (DZ. U. NR 33, POZ. 27), KTÓRY STANOWI, ŻE "ROZPORZĄDZENIE WCHODZI W ŻYCIE Z DNIEM OGŁOSZENIA Z MOCĄ OD DNIA 16 GRUDNIA 2002 R.". ZE ZMIENIONEGO § 330 PKT 1 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA INFRASTRUKTURY Z DNIA 12 KWIETNIA 2002 R. WYNIKA, ŻE PRZEPISÓW TEGO ROZPORZĄDZENIA NIE STOSUJE SIĘ, JEŻELI PRZED DNIEM JEGO WEJŚCIA W ŻYCIE ZOSTAŁ ZŁOŻONY WNIOSEK O POZWOLENIE NA BUDOWĘ, ALBO ODRĘBNY WNIOSEK O ZATWIERDZENIE PROJEKTU BUDOWLANEGO I WNIOSKI TE ZOSTAŁY OPRACOWANE NA PODSTAWIE OBOWIĄZUJĄCYCH PRZEPISÓW. OZNACZA TO, ŻE WNIOSEK O WYDANIE POZWOLENIA NA BUDOWĘ ZŁOŻONY W TEJ SPRAWIE POWINIEN BYĆ OCENIONY PRZEZ ORGANY ADMINISTRACYJNE OBU INSTANCJI ZGODNIE Z PRZEPISAMI ROZPORZĄDZENIA MINISTRA GOSPODARKI PRZESTRZENNEJ I BUDOWNICTWA Z DNIA 14 GRUDNIA 1994 R. W SPRAWIE WARUNKÓW TECHNICZNYCH JAKI POWINNY ODPOWIADAĆ BUDYNKI I ICH USYTUOWANIE. ROZPOZNANIE SPRAWY NA PODSTAWIE PRZEPISÓW TEGO ROZPORZĄDZENIA WYŁĄCZNIE PRZEZ ORGAN ODWOŁAWCZY PODCZAS GDY ORGAN I INSTANCJI STOSOWAŁ PRZEPISY ROZPORZĄDZENIA MINISTRA INFRASTRUKTURY Z DNIA 12 KWIETNIA 2002 R. STANOWI NARUSZENIE ZASADY DWUINSTANCYJNOŚCI POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO, OKREŚLONY W ART. 15 KPA I POZBAWIA STRONĘ SKARŻĄCĄ MOŻLIWOŚCI KONTROLI ORZECZENIA WYDANEGO Z UWZGLĘDNIENIEM ZNOWELIZOWANYCH PRZEPISÓW; 2) PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, CO MOGŁO MIEĆ ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY: - ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. A ORAZ LIT. C USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI POLEGAJĄCE NA NIEUWZGLĘDNIENIU SKARGI PRZEZ UCHYLENIE ZASKARŻONEJ DECYZJI POMIMO NARUSZENIA PRZEZ WOJEWODĘ ART. 15 KPA, 138 § 2 KPA W ZW. Z ART. 136 KPA, ART. 10 § 1 KPA, ART. 81 KPA ORAZ § 13 UST. 1 PKT 1 ORAZ UST. 2 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA GOSPODARKI PRZESTRZENNEJ I BUDOWNICTWA Z DNIA 14 GRUDNIA 1994 R. (DZ. U. Z 1999 R. NR 15, POZ. 140 ZE ZM.); - ART. 134 § 1 I ART. 141 § 4 USTAWY PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI POPRZEZ NIEDOSTATECZNE WYJAŚNIENIE SPRAWY; - ART. 190 USTAWY PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI PRZEZ BŁĘDNĄ WYKŁADNIĘ I NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE POLEGAJĄCE NA UZNANIU, ŻE OCENA PRAWNA ZAWARTA W UZASADNIENIU WYROKU NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO Z DNIA 24 LIPCA 2007 R. W SPRAWIE II OSK 1092/06 WIĄŻE SĄD I INSTANCJI W ZAKRESIE WSZYSTKICH ZARZUTÓW DOTYCZĄCYCH NARUSZENIA PLANU MIEJSCOWEGO, JAK I W ZAKRESIE ZARZUTÓW DOTYCZĄCYCH OSTATECZNEJ DECYZJI PREZYDENTA MIASTA SŁUPSKA Z DNIA [...] LIPCA 2002 R. NR [...] O WARUNKACH ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU SPORNEJ INWESTYCJI. ZARZUT NARUSZENIA PRZEZ SĄD I INSTANCJI ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. A I C USTAWY PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI UZASADNIA FAKT NIEUWZGLĘDNIENIA SKARGI POMIMO NARUSZENIA PRZEZ WOJEWODĘ ART. 10 § 1 KPA, ART. 81 KPA ORAZ § 13 UST. 1 I 2 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA GOSPODARKI PRZESTRZENNEJ I BUDOWNICTWA Z DNIA 14 GRUDNIA 1994 R. ORGAN NIE ZAPEWNIŁ BOWIEM STRONIE SKARŻĄCEJ UDZIAŁU W POSTĘPOWANIU I NIE STWORZYŁ JEJ MOŻLIWOŚCI WYPOWIEDZENIA SIĘ CO DO PRZEPROWADZONYCH DOWODÓW. SKARŻĄCY DOWIEDZIAŁ SIĘ O WYLICZENIU WSKAŹNIKA INTENSYWNOŚCI ZAWODOWEJ DOPIERO Z UZASADNIENIA KWESTIONOWANEJ DECYZJI. WEDŁUG NIEGO WSKAŹNIK TEN ZOSTAŁ NIEPRAWIDŁOWO WYLICZONY I NIEZGODNIE Z DEFINICJĄ WSKAŹNIKA ZAWARTĄ W § 5 PKT 2 UCHWAŁY RADY MIEJSKIEJ W SŁUPSKU Z DNIA 30 CZERWCA 1999 R. NR IX/11/99 W SPRAWIE MIEJSCOWEGO PANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO OSIEDLA "WESTERPLATTE – HUBALCZYKÓW". WOJEWODA UNIEMOŻLIWIŁ STRONIE SKARŻĄCEJ ZWERYFIKOWANIE WYLICZENIA WSKAŹNIKA INTENSYWNOŚCI ZABUDOWY NA ETAPIE POSTĘPOWANIA, I MIMO NIEUJAWNIENIA TEGO DOWODU UZNAŁ, WBREW TREŚCI ART. 81 KPA, OKOLICZNOŚĆ ZA UDOWODNIONĄ. ORGAN SAM TEŻ NIE DOKONAŁ ANALIZY PRAWIDŁOWOŚCI WYLICZENIA WSKAŹNIKA W ŚWIETLE LEGALNEJ DEFINICJI WSKAŹNIKA INTENSYWNOŚCI ZABUDOWY ZAWARTEJ W WYMIENIONEJ WCZEŚNIEJ UCHWALE. PONADTO Z UZASADNIENIA WYROKU SĄDU I INSTANCJI NIE WYNIKA, ABY PRZEDMIOTEM OCENY BYŁA KWESTIA SPEŁNIENIA WARUNKU NATURALNEGO OŚWIETLENIA POMIESZCZEŃ BUDYNKÓW SĄSIEDNICH W ŚWIETLE § 13 ROZPORZĄDZENIA Z DNIA 14 GRUDNIA 1994 R. NIE OCENIŁ RÓWNIEŻ, CZY ZASKARŻONA DECYZJA JEST ZGODNA Z WYMAGANIAMI DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU ZARÓWNO W ZAKRESIE WYSOKOŚCI KWESTIONOWANEJ INWESTYCJI, ODLEGŁOŚCI OD GRANICY DZIAŁKI CZY POSZANOWANIA UZASADNIONYCH INTERESÓW OSÓB TRZECICH. SKARŻĄCY PODNIÓSŁ TEŻ, ŻE PRZEDMIOTEM SPORU W POSTĘPOWANIU O STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI DECYZJI BYŁA WYŁĄCZNIE FORMA ZABUDOWY A NIE KWESTIE, KTÓRE MOGĄ BYĆ PRZEDMIOTEM ROZSTRZYGNIĘCIA DOPIERO NA ETAPIE POSTĘPOWANIA O UDZIELENIE POZWOLENIA NA BUDOWĘ. SKARŻĄCY W OPARCIU O TE ZARZUTY WNIÓSŁ O UCHYLENIE ZASKARŻONEGO WYROKU W CAŁOŚCI I PRZEKAZANIE SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA SĄDOWI I INSTANCJI EWENTUALNIE O UCHYLENIE WYROKU W CAŁOŚCI, ROZPOZNANIE SKARGI ORAZ UCHYLENIE DECYZJI WOJEWODY POMORSKIEGO ORAZ O ZASĄDZENIE KOSZTÓW POSTĘPOWANIA SĄDOWEGO. NA ROZPRAWIE PRZED NACZELNYM SĄDEM ADMINISTRACYJNYM W DNIU 6 MAJA 2009 R. UCZESTNIK POSTĘPOWANIA "[...]" PRZEDSIĘBIORSTWO ZAGRANICZNE SP. Z O. O. W SŁUPSKU PRZEDSTAWIŁ DECYZJĘ POWIATOWEGO INSPEKTORA NADZORU BUDOWLANEGO DLA MIASTA SŁUPSKA O UDZIELENIU POZWOLENIA NA UŻYTKOWANIE BUDYNKU MIESZKALNEGO, KTÓREGO DOTYCZYŁA KWESTIONOWANA DECYZJA. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: ZGODNIE Z ART. 176 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270 ZE ZM.), ZWANĄ DALEJ P.P.S.A., KTÓRY OKREŚLA WYMAGANIA SKARGI KASACYJNEJ, NALEŻĄ DO NICH: 1) OZNACZENIE ZASKARŻONEGO ORZECZENIA; 2) WSKAZANIE, CZY JEST ONO ZASKARŻONE W CAŁOŚCI CZY W CZĘŚCI W SPOSÓB UMOŻLIWIAJĄCY JEGO IDENTYFIKACJĘ; 3) PRZYTOCZENIE PODSTAW KASACYJNYCH I ICH UZASADNIENIE; 4) WNIOSEK O UCHYLENIE LUB ZMIANĘ ORZECZENIA Z OZNACZENIEM ZAKRESU ŻĄDANEGO UCHYLENIA LUB ZMIANY. W ORZECZNICTWIE SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH PANUJE NIEKWESTIONOWANY POGLĄD, ŻE WSZELKIE BRAKI W TYM ZAKRESIE NIE PODLEGAJĄ SANACJI, CO W KONSEKWENCJI CZYNI SKARGĘ NIEDOPUSZCZALNĄ. PODSTAWY SKARGI KASACYJNEJ OKREŚLA ART. 174 P.P.S.A. I NALEŻĄ DO NICH: 1) NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO PRZEZ BŁĘDNĄ JEGO WYKŁADNIĘ LUB NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE; 2) NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, JEŻELI UCHYBIENIE TO MOGŁO MIEĆ ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY. W OBU PRZYPADKACH NALEŻY WSKAZAĆ KONKRETNE PRZEPISY PRAWA MATERIALNEGO LUB PROCESOWEGO, KTÓRE ZOSTAŁY NARUSZONE W POSTĘPOWANIU PRZED SĄDEM I INSTANCJI. SFORMUŁOWANIE ZARZUTÓW POD ADRESEM ZASKARŻONEGO ORZECZENIA NIE MOŻE BYĆ OGÓLNIKOWE. FORMUŁUJĄC ZARZUTY, ŻE SĄD I INSTANCJI NARUSZYŁ PRAWO MATERIALNE PRZEZ BŁĘDNĄ JEGO WYKŁADNIĘ LUB NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE, LUB ŻE NARUSZYŁ PRZEPISY POSTĘPOWANIA W SPOSÓB MOGĄCY MIEĆ ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY – NALEŻY OKREŚLIĆ, POPRZEZ WSKAZANIE OZNACZENIA LICZBOWEGO I AKTU NORMATYWNEGO, W KTÓRYM ZOSTAŁ ZAWARTY DANY PRZEPIS, JAKI KONKRETNY PRZEPIS PRAWA ZOSTAŁ NARUSZONY. PRZY TYM, JEŻELI PRZEPIS, KTÓREGO ZARZUT DOTYCZY KILKA CZY KILKANAŚCIE NORM PRAWNYCH TO TRZEBA WYRAŹNIE ZAZNACZYĆ, KTÓRA Z TYCH NORM ZOSTAŁA NARUSZONA. ODNOSZĄC POWYŻSZE STWIERDZENIA DO SKARGI KASACYJNEJ PRZEDSTAWIONEJ DO ROZPOZNANIA NACZELNEMU SĄDOWI ADMINISTRACYJNEMU NALEŻY STWIERDZIĆ, ŻE JEJ PIERWSZY ZARZUT ZOSTAŁ BŁĘDNIE SFORMUŁOWANY, BOWIEM SKARŻĄCY PRÓBUJE WYKAZAĆ NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO WSKAZUJĄC NA UCHYBIENIE ZASADZIE DWUINSTANCYJNOŚCI WSKAZANEJ W ART. 15 K.P.A. KODEKS POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO JEST AKTEM PRAWA PROCESOWEGO, REGULUJĄCYM ZASADY POSTĘPOWANIA PRZED ORGANAMI ADMINISTRACJI. JEGO PRZEPISY NIE STAJĄ SIĘ PRAWEM MATERIALNYM. POZOSTAJĄ ONE NADAL PRZEPISAMI PROCESOWYMI, W ŚWIETLE KTÓRYCH SĄDY ADMINISTRACYJNE OCENIAJĄ POSTĘPOWANIE ORGANÓW ADMINISTRACJI. NALEŻY TUTAJ DODAĆ, ŻE ANI WOJEWODA POMORSKI ANI TEŻ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY NIE KWESTIONOWAŁ, ŻE PODSTAWĄ MATERIALNOPRAWNĄ ROZSTRZYGNIĘCIA POWINNY BYĆ PRZEPISY ROZPORZĄDZENIA MINISTRA GOSPODARKI PRZESTRZENNEJ I BUDOWNICTWA Z DNIA 14 GRUDNIA 1994 R. (DZ. U. Z 1000 R. NR 15, POZ. 140 ZE ZM.). PRZECHODZĄC DO OCENY ZARZUTÓW PODNIESIONYCH W RAMACH PODSTAWY KASACYJNEJ OKREŚLONEJ W ART. 174 PKT 2 P.P.S.A. STWIERDZIĆ NALEŻY, ŻE SĄ ONE ZASADNE. POWOŁANY W SKARDZE KASACYJNEJ PRZEPIS ART. 141 § 4 P.P.S.A. WŚRÓD NIEZBĘDNYCH ELEMENTÓW UZASADNIENIA WYMIENIA ZWIĘZŁE PRZEDSTAWIENIE STANU SPRAWY ZARZUTÓW PODNIESIONYCH W SKARDZE, STANOWISK POZOSTAŁYCH STRON, PODSTAWĘ PRAWNĄ ROZSTRZYGNIĘCIA. PRZEZ "ZWIĘZŁE PRZEDSTAWIENIE SPRAWY" W KONTEKŚCIE POWOŁANEGO PRZEPISU NALEŻY ROZUMIEĆ ZRELACJONOWANIE DOTYCHCZASOWEGO PRZEBIEGU POSTĘPOWANIA W SPRAWIE, OBEJMUJĄCEGO TE KWESTIE, KTÓRE SĄ NIEZBĘDNE DO PRZEDSTAWIENIA POZOSTAŁYCH ELEMENTÓW WYROKU. W KONSEKWENCJI PRZYTOCZENIE USTALEŃ FAKTYCZNYCH POSŁUŻY W DALSZEJ KONIECZNOŚCI DO OCENY, POD WZGLĘDEM ZGODNOŚCI Z PRAWEM ZASKARŻONEGO AKTU ADMINISTRACYJNEGO, STĄD TEŻ SĄD NIE MOŻE BEZKRYTYCZNIE PRZYJMOWAĆ USTALEŃ POCZYNIONYCH PRZEZ ORGAN ADMINISTRACYJNY ZWŁASZCZA, ŻE SĄ ONE KWESTIONOWANE PRZEZ STRONĘ SKARŻĄCĄ. SĄD ADMINISTRACYJNY W MYŚL ZASADY ART. 1 § 2 USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2002 R. PRAWO O USTROJU SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH (DZ. U. NR 153, POZ. 1269 ZE ZM.) SPRAWUJE WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI PRZEZ KONTROLĘ DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ POD WZGLĘDEM ZGODNOŚCI Z PRAWEM, JEŻELI USTAWY NIE STANOWIĄ INACZEJ. ZATEM KONTROLA SĄDU ADMINISTRACYJNEGO OBEJMUJE KWESTIE ZWIĄZANE Z PROCESEM STOSOWANIA PRAWA W POSTĘPOWANIU ADMINISTRACYJNYM (Z WNIOSKU O WYDANIE POZWOLENIA NA BUDOWĘ) A WIĘC TO, CZY ORGAN DOKONAŁ PRAWIDŁOWYCH USTALEŃ CO DO OBOWIĄZYWANIA ZASKARŻONEJ NORMY PRAWNEJ, CZY NORMĘ TĘ WŁAŚCIWIE INTERPRETOWAŁ I NIE NARUSZYŁ PROWADZENIA POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO I NIE NARUSZYŁ ZASAD USTALANIA OKREŚLONYCH FAKTÓW ZA UDOWODNIONE. INNYMI SŁOWY SĄD ADMINISTRACYJNY NIE DOKONUJE USTALANIA STANU FAKTYCZNEGO SPRAWY, A DOKONYWANA PRZEZ NIEGO KONTROLA LEGALNOŚCI AKTU ADMINISTRACYJNEGO OPIERA SIĘ NA MATERIALE DOWODOWYM ZGROMADZONYM W SPRAWIE (OD TEJ ZASADY ISTNIEJE WYJĄTEK, O KTÓRYM MOWA W ART. 106 § 3 P.P.S.A., NIE MAJĄCY ZASTOSOWANIA W TEJ SPRAWIE). SĄD OCENIA RÓWNIEŻ, CZY DECYZJA ADMINISTRACYJNA ODPOWIADA WYMOGOM OKREŚLONYM W ART. 107 § 1 I 3 K.P.A. UZASADNIENIE POWINNO ZAWIERAĆ RÓWNIEŻ WYJAŚNIENIE PODSTAWY PRAWNEJ ROZSTRZYGNIĘCIA, A W NIM USTOSUNKOWANIE SIĘ DO WSZYSTKICH ZARZUTÓW PODNIESIONYCH PRZEZ STRONĘ SKARŻĄCĄ. TYCH WSZYSTKICH ELEMENTÓW UZASADNIENIE ZASKARŻONEGO WYROKU NIE ZAWIERA. SĄD W ZASADZIE OGRANICZYŁ SIĘ DO OGÓLNYCH STWIERDZEŃ, TYPU "SKARŻĄCE BRAŁY CZYNY UDZIAŁ WE WSZYSTKICH POSTĘPOWANIACH DOTYCZĄCYCH REALIZACJI TYCH INWESTYCJI W TOKU TYCH POSTĘPOWAŃ PREZENTOWAŁY WŁASNE POGLĄDY PRAWNE I SZCZEGÓŁOWO USTOSUNKOWYWAŁY SIĘ DO ROZSTRZYGNIĘĆ PODEJMOWANYCH WE WSZYSTKICH SPRAWACH PRZEZ ORGANY ADMINISTRACJI ORAZ SĄDY ADMINISTRACYJNE". MAJĄC POWYŻSZE OKOLICZNOŚCI NA WZGLĘDZIE, NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY UCHYLIŁ ZASKARŻONY WYROK NA PODSTAWIE ART. 185 § 1 P.P.S.A. PRZY PONOWNYM ROZPOZNANIU SPRAWY WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY PONOWNIE ZBADA I OCENI ZARZUTY PROCESOWE I MATERIALNOPRAWNE DOTYCZĄCE DECYZJI WOJEWODY POMORSKIEGO. O KOSZTACH SĄD ORZEKŁ NA PODSTAWIE ART. 203 PKT 1 P.P.S.A.