II OZ 462/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 105/09 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie J. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] grudnia 2008 r., w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W dniu 30 listopada 2009 r. skarżącemu doręczone zostało zawiadomienie o terminie rozprawy. Integralną częścią tego zawiadomienia było pouczenie, które w pkt 2 i 3 zawierało informacje, że: "Sentencji wyroku ogłoszonego na rozprawie nie doręcza się stronom nieobecnym na rozprawie, z wyjątkiem strony działającej bez adwokata lub radcy prawnego, która była nieobecna na rozprawie z powodu pozbawienia wolności" - (pkt 2); "Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane na wniosek złożony w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku. Złożenie wniosku po upływie tego terminu jest czynnością bezskuteczną" - (pkt 3). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na rozprawie w dniu 17 grudnia 2009 r. Sąd oddalił skargę J. R.. Z protokołu rozprawy wynika, że skarżący nie stawił się, pomimo prawidłowego zawiadomienia. W dniu 29 grudnia 2009 r. skarżący złożył wniosek "o doręczenie odpisu orzeczenia wydanego przez Sąd w sprawie sygn. akt II SA/Sz 105/09 w dn. 17 grudnia 2009 r." W dniu 15 lutego 2010 r. Sąd doręczył skarżącemu odpis sentencji wyroku z dnia 17 grudnia 2009 r. J. R. w dniu 16 lutego 2010 r. złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku na podstawie art. 86 § 1 i § 2 i art. 87 § 2-5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając złożony wniosek skarżący wskazał między innymi, że nie mógł stawić się na rozprawę w dniu 17 grudnia 2009 r., ponieważ przebywał poza krajem. Postanowieniem z dnia 9 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił przywrócenia terminu. Jak wskazał Sąd podniesiony przez J. R. fakt, iż przebywał poza granicami kraju nie może być uznany za przesłankę świadczącą o braku winy w dokonaniu przez stronę czynności procesowej. Skarżący w żaden sposób tego pobytu nie uprawdopodobnił, a nadto nie wykazał, że był on wynikiem zdarzenia nagłego, któremu strona nie była w stanie zapobiec. Osoba pragnąca zachować minimum staranności w prowadzeniu własnych spraw winna w takim przypadku zawiadomić sąd telefonicznie i pisemnie o czasowej nieobecności lub ustanowić pełnomocnika do dokonywania w jej imieniu czynności. Sąd wskazał też, że doręczone skarżącemu pouczenie o terminie złożenia wniosku było jednoznaczne i zrozumiałe. Nadto o treści rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd, czy o etapie postępowania sądowego skarżący, dbając należycie o swoje interesy, mógł dowiedzieć się chociażby telefonicznie. J. R. jednak tego w odpowiednim czasie nie uczynił i tym samym ze swej winy uchybił terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku zapadłego w dniu 17 grudnia 2009 r. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił w przekonujący sposób jak tego wymaga art. 87 § 2 p.p.s.a. okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Jak bowiem zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia skarżący został prawidłowo pouczony w zawiadomieniu o terminie rozprawy o sposobie i trybie złożenia wniosku o sporządzenia uzasadnienia wyroku. Pomimo powyższego skarżący złożył taki wniosek z przekroczeniem ustawowego terminu określonego w art. 141 § 2 p.p.s.a. Nie zasługują również na uwzględnienie argumenty podniesione we wniosku o przywrócenie terminu oraz w zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji osoba dbająca należycie o własne interesy procesowe w razie wyjazdu powinna ustanowić pełnomocnika do dokonywania w jej imieniu czynności a ponadto o treści zapadłego orzeczenia skarżący mógł się dowiedzieć choćby telefonicznie w sekretariacie Sądu. Zaniedbanie powyższych czynności powoduje, że skarżącego nie można uznać za osobę, która dopełniła wszelkich czynności aby zapobiec uchybieniu terminu. W takiej sytuacji należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 marca 2010 r. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 17 grudnia 2009 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.