II OSK 1369/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 18 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. i M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 232/09 o odrzuceniu skargi E. i M. P. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Lublin z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami wykonania ekspertyzy technicznej postanawia: oddalić skargę kasacyjną W dniu 1 kwietnia 2009 r. E. i M. małż. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie obciążenia kosztami wykonania ekspertyzy technicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż zaskarżone postanowienie należy do kategorii rozstrzygnięć na które nie przysługuje zażalenie. Postanowieniem z dnia 7 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę. Zdaniem Sądu, skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na postanowienie nie podlegające sądowej kontroli. Zaskarżonego bowiem w niniejszej sprawie postanowienia nie można zaliczyć do żadnej z trzech kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na postanowienie to nie przysługuje zażalenie, gdyż żaden przepis ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 Nr 156 poz. 1118 ze zm.) - stanowiącej podstawę zaskarżonego postanowienia - nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie organu w sprawie obciążenia strony kosztami sporządzenia ekspertyzy budowlanej. Nie należy ono również do postanowień kończących postępowanie ani do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty. Dlatego też Sąd uznał, że na postanowienie, będące przedmiotem niniejszej sprawy, skarga nie służy. W związku powyższym skargę, jako niedopuszczalną, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił. Od powyższego postanowienia E. i M. P. wnieśli skargę kasacyjną domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: tj. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie, a przez to odrzucenie skargi. Zdaniem skarżących Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w ogóle nie rozważał powołanej w skardze podstawy prawnej zarzutu opartego na przepisie tego artykułu, choć powinien, zwłaszcza że skarga na nim została oparta, a Sąd pominął to milczeniem.. Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej możliwość wniesienia skargi na postanowienie o nałożeniu obowiązku zapłaty jest aktem, o którym mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., dlatego też podlega kontroli sądowej, mimo że nie jest to postanowienie kończące postępowanie w sprawie. Przepis ten jako podstawa prawna złożonej skargi, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił, była wskazana w samej skardze, a Sąd nawet nie ustosunkował się do tego i za podstawę swojego zaskarżonego orzeczenia przyjął przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Przez odrzucenie skargi małż. P. , Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył przepisy postępowania, a w konsekwencji pozbawił ich prawa do sądu. Tym samym naruszył również przepis konstytucyjny - art. 45 ust. 1, który stosuje się bezpośrednio. Z przepisu art. 81 c ust. 3 wynika, iż zażalenie przysługuje w przedmiocie uregulowanym w punkcie poprzedzającym, czyli ust. 2 zd. 2, a wiec co do kosztów ekspertyzy. Oznacza to, że nałożenie przez organ nadzoru budowlanego kosztów ekspertyzy, w tym przypadku na skarżących, podlega kontroli, a co za tym idzie, ustawodawca wyartykułował prawo do zażalenia w powołanym wyżej przepisie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] marca 2009 r., wydane w przedmiocie obciążenia kosztami wykonania ekspertyzy technicznej zostało wydane na podstawie art. 81c ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym - w razie niedostarczenia w wyznaczonym terminie żądanych ocen lub ekspertyz albo w razie dostarczenia ocen lub ekspertyz, które niedostatecznie wyjaśniają sprawę będącą ich przedmiotem, organ administracji architektoniczno-budowlanej lub nadzoru budowlanego może zlecić wykonanie tych ocen lub ekspertyz albo wykonanie dodatkowych ocen lub ekspertyz na koszt osoby zobowiązanej do ich dostarczenia. Wbrew temu co twierdzą skarżący żaden przepis ustawy Prawo budowlane w tym art. 81c nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w przedmiocie obciążenia kosztami wykonania ekspertyzy technicznej. Przepis art. 81c ust. 3 powołanej ustawy stanowi zaś jedynie o możliwości złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie obowiązku dostarczenia oceny technicznej lub ekspertyzy. Skoro zatem na zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] marca 2009 r., w przedmiocie obciążenia kosztami wykonania ekspertyzy technicznej nie przysługuje zażalenie a jak trafnie zauważył Sąd I instancji nie można zaliczyć go również do postanowień kończących postępowanie lub rozstrzygających sprawę co do istoty to konsekwentnie należy przyjąć, że skarga do sądu administracyjnego na tego rodzaju postanowienie nie przysługuje. Nie można także bowiem zaliczyć zaskarżonego postanowienia jak sugerują skarżący do kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. czyli aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wyraźnie bowiem wynika, że chodzi tu o inne niż określone w punktach 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej. Nie można rozumieć tego przepisu w ten sposób, że jeżeli na postanowienie nie służy zażalenie, a tak jest w przypadku postanowienia z art. 81c ust. 4 Prawa budowlanego to można uznać, że postanowienie to podlega zaskarżeniu z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji powyższego przepisu jest więc nieuzasadniony. Należy przy tym zaznaczyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany podstawą prawną przytoczoną w skardze do tego Sądu. Jeżeli zatem Sąd odrzucając skargę wniesioną przez E. i M. P. nie naruszył powyższych przepisów to nie doszło również do nieuzasadnionego pozbawienia stron konstytucyjnego prawa do sądu. Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.