II SA/Wa 2025/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Ewa Grochowska - Jung (spr.), WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej - oddala skargę Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., wydaną na podstawie art. 37c ust. 2 oraz 37d ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 96, poz. 667 ze zm.) przeniósł D. B. od dnia 1 sierpnia 2007 r. z Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w W. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż na podstawie art. 73c ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej strażak może być przeniesiony z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej miejscowości, a decyzję w tej sprawie przepis pozostawia uznaniu organu przenoszącego i nie nakłada na niego dodatkowych ograniczeń. Od powyższej decyzji D. B. złożył odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją nr [...] z dnia [...] września 2007 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w W., ustalił nowy termin przeniesienia D. B. na dzień 30 września 2007 r., w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy. Organ odwoławczy wskazał, iż przeniesienie D. B. z Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej do Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w W. wynika z potrzeb służby. Zgodnie z założeniami ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o ustanowieniu "Programu modernizacji Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu w latach 2007-2009" (Dz. U. Nr 35, poz. 213) przewiduje się, że program ma na celu stworzenie warunków do pełnej realizacji ustawowych zadań przez formacje ochrony i bezpieczeństwa i porządku publicznego, o których mowa w art. 1 ust. 1, zwanych dalej "formacjami", oraz istotną poprawę skuteczności działania tych formacji, warunkującą zapewnienie bezpieczeństwa państwa oraz obywateli. Jednym z przedsięwzięć związanych z realizacją tego programu jest zmiana struktury i stanu etatowego formacji, polegająca na zastąpieniu części funkcjonariuszy pracownikami cywilnymi. W Komendzie Głównej PSP został opracowany Regulamin Organizacyjny KG PSP, który wszedł w życie w lutym br. W wyniku zmian wprowadzonych ww. regulaminem nastąpiło zmniejszenie etatów funkcjonariuszy w KG PSP z 205 na 177. Ocena pracy strażaka, jego przydatności na określonym stanowisku należy do kompetencji przełożonych, a pojęcie potrzeb służby należy rozpatrywać z punktu widzenia realizacji ustawowych zadań formacji, a nie z punktu widzenia subiektywnych ocen wyrażonych przez strażaka. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego nieokreślenia stanowiska służbowego, na którym ma pełnić służbę w nowej jednostce organizacyjnej, organ wskazał, że przepisy ustawy o PSP nie upoważniają Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej do określenia stanowiska służbowego, na którym strażak będzie pełnił służbę w nowej jednostce organizacyjnej PSP. Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej do mianowania strażaka na stanowisko służbowe właściwy jest przełożony, w komendzie wojewódzkiej – komendant wojewódzki. Zatem właściwym organem do mianowania skarżącego na stanowisko służbowe w Komendzie Wojewódzkiej PSP woj. mazowieckiego będzie Mazowiecki Komendant Wojewódzki PSP. Z uwagi na fakt, iż zaskarżonej decyzji nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności oraz to, że nie podlega ona natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy, a odwołanie skarżącego wstrzymuje wykonanie decyzji, organ nową datę przeniesienia D. B. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w W. ustalił na dzień 30 września 2007 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. B. zarzucił powyższej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 12, art. 36, art. 77, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. i art. 38 § 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej z dnia 24 sierpnia 1991 r. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności wydanej decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i formalnym, obowiązującym w dacie wydania takiej decyzji. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 37c ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, zwanej dalej "ustawą", strażak może być przeniesiony z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej miejscowości. Ustawa nie określa przy tym żadnych warunków owego przeniesienia, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący przeniesienia. Tak sformułowany przepis pozwala uznać, w ocenie Sądu, iż przeniesienie strażaka do innej jednostki w tej samej miejscowości pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się może kryteriami potrzeb służby, jej interesem i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonania zadań Państwowej Straży Pożarnej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zasadnie akcentuje, że stosunek łączący strażaka z organem nie jest cywilnoprawnym stosunkiem pracy. Strażak jest funkcjonariuszem, nie świadczy on pracy, lecz służy. Jego stosunek służbowy cechuje się nierównością stron, podporządkowaniem i dyspozycyjnością. Stąd zasadnie wskazuje organ odwoławczy, że w ramach tego stosunku przełożony służbowy może władczo kształtować, w ramach obowiązującego prawa, sytuację prawną strażaka. Temu uprawnieniu odpowiada przywołany wyżej art. 37c ust. 2 ustawy. Powyższe nie oznacza jednak, że decyzja podjęta w przedmiocie przeniesienia służbowego może być dowolna i arbitralna. Wobec braku kryteriów i przesłanek przeniesienia konieczne ramy postępowania w tej kwestii określa art. 7 k.p.a. Otóż organ zobowiązany jest przy tego typu decyzjach uznaniowych respektować słuszny interes strony i załatwić sprawę w sposób dla niej korzystny, jeśli nie sprzeciwia się temu interes społeczny. W niniejszej sprawie organ odwoławczy, uzupełniając uzasadnienie decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], wskazał, iż przeniesienie skarżącego z Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej do Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w W. wynika z potrzeb służby. Zgodnie z założeniami ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o ustanowieniu "Programu modernizacji Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu w latach 2007-2009" (Dz. U. Nr 35, poz. 213) przewiduje się, że program ma na celu stworzenie warunków do pełnej realizacji ustawowych zadań przez formacje ochrony i bezpieczeństwa i porządku publicznego, o których mowa w art. 1 ust. 1, zwanych dalej "formacjami", oraz istotną poprawę skuteczności działania tych formacji, warunkującą zapewnienie bezpieczeństwa państwa oraz obywateli. Jednym z przedsięwzięć związanych z realizacją tego programu jest zmiana struktury i stanu etatowego formacji, polegająca na zastąpieniu części funkcjonariuszy pracownikami cywilnymi. W Komendzie Głównej PSP został opracowany Regulamin Organizacyjny KG PSP, który wszedł w życie w lutym br. W wyniku zmian wprowadzonych ww. regulaminem nastąpiło zmniejszenie etatów funkcjonariuszy w KG PSP z 205 na 177. Z istoty stosunku służbowego strażaka wynika uprawnienie przełożonych do przeniesienia strażaka do innej jednostki organizacyjnej na podstawie art. 37c ust. 2 ustawy, gdyż przepis ten nie określa żadnych kryteriów takiego przeniesienia. Nie stanowi ono naruszenia art. 7 k.p.a., gdyż odpowiada interesowi społecznemu wyznaczonemu przez istotną wartość dobra służby, efektywność Państwowej Straży Pożarnej i sprawność realizacji jej zadań. Należy przy tym zauważyć, że ocena pracy strażaka, jego przydatność na określonym stanowisku należy do kompetencji przełożonych, a pojęcie potrzeb służby należy rozpatrywać z punktu widzenia realizacji ustawowych zadań formacji, a nie z punktu widzenia subiektywnych ocen wyrażonych przez strażaka. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego dotyczącego nieokreślenia stanowiska służbowego, na którym ma pełnić służbę w nowej jednostce organizacyjnej, stwierdzić należy, że przepisy ustawy o PSP nie upoważniają Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej do określenia stanowiska służbowego, na którym strażak będzie pełnił służbę w nowej jednostce organizacyjnej PSP. Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej do mianowania strażaka na stanowisko służbowe właściwy jest przełożony, w komendzie wojewódzkiej – komendant wojewódzki. Zatem właściwym organem do mianowania skarżącego na stanowisko służbowe w Komendzie Wojewódzkiej PSP woj. mazowieckiego będzie Mazowiecki Komendant Wojewódzki PSP. W odniesieniu do zarzutu skarżącego dotyczącego braku umocowania dla mł. bryg. J. S. do wydawania decyzji administracyjnych stwierdzić należy, iż zarzut ten jest chybiony. Zgodnie z upoważnieniem z dnia 21 maja 2007 r. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej upoważnił Zastępcę Komendanta Głównego Pana mł. bryg. J. S. do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń oraz do .wydawania opinii służbowych od dnia 21 maja 2007 r. Decyzja organu I instancji podpisana przez Zastępcę Komendanta PSP w dniu [...] czerwca 2007 r. mieści się w zakresie ww. umocowania. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącego, wskazać należy, iż nie zasługują na uwzględnienie. Wskazać należy, że zgodnie z art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Zgodnie zaś z art. 130 § 3 k.p.a. przepisów § 1 i 3 stosuje się w przypadkach, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 k.p.a.) lub decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Nie budzi wątpliwości, że decyzji nr [...] nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 k.p.a., ani też nie podlega ona natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Jeżeli zatem, mimo podjęcia wykonania decyzji, strona postępowania wniesie od tej decyzji odwołanie, prawo dobrowolnego wykonania wygasa. Oznacza to bowiem, że decyzja nie jest zgodna z żądaniem strony (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I i II, Zakamycze, 2005; Komentarz do art. 130 k.p.a.). W takiej sytuacji przyjąć należy, że wykonanie decyzji nieostatecznej przed upływem terminu do wniesienia odwołania upada i zastosowanie ma art. 130 § 2 k.p.a., zgodnie z którym wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Termin zatem orzeczonego przeniesienia nie może być wcześniejszy od decyzji ostatecznej w tym przedmiocie. W sprawie bezspornym jest, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2007 r. określił nową datę przeniesienia D. B. do Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w W. na dzień 30 września 2007 r. Odnosząc się do zarzutu skarżącego naruszenia art. 35 i 36 k.p.a., wskazać należy, iż terminy ustawowe w art. 35 § 2 k.p.a. mają charakter procesowy, a wobec tego ich upływ nie pozbawia organu administracyjnego zdolności do orzekania w sprawie przed nim zawisłej. W przypadku przekroczenia terminu załatwienia sprawy decyzja jest ważna i skuteczna, nie są to bowiem terminy prawa materialnego, które spowodowałyby przedawnienie orzekania w sprawie. Wobec tego, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając niniejszą sprawę, nie dopatrzył się naruszenia prawa przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.