I SA/Po 176/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Gorzan Sędziowie WSA Karol Pawlicki WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2009 r. sprawy ze skargi T. S.A. dawniej P. T. S.A. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru oddala skargę /-/ M. Bejgerowska /-/ G. Gorzan /-/ K. Pawlicki Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...], nr [...], odmówił stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego uiszczonego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki A, rok produkcji [...], pojemność [...] cm3, w wysokości [...]. Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika, że A Spółka Akcyjna z siedzibą w P, działając przez radcę prawnego, złożyła w dniu [...] deklarację uproszczoną wewnątrzwspólnotowego nabycia przedmiotowego samochodu osobowego i uiściła zadeklarowany podatek akcyzowy według stawki [...] % w kwocie [...] zł. Pismem z dnia [...] roku Spółka wniosła o zwrot powyższego podatku akcyzowego jako nadpłaconego, wskazując, że zapłata podatku jest niezgodna z art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, gdyż prawo europejskie zakazuje poboru podatków i opłat dyskryminujących wobec towarów sprowadzanych zza granicy. Odmawiając stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego organ pierwszej instancji podniósł, że Spółka jako podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego znajduje się w kręgu podatników podatku akcyzowego od samochodów, na podstawie art. 80 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowego (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm. - dalej w skrócie: u.p.a.) Organ powołał się również na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007 roku, sygn. akt C-313/05 i podkreślił, że art. 90 Traktatu Akcesyjnego nie sprzeciwia się podatkowi akcyzowemu w zakresie w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż 2 lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane w państwie członkowskim nakładającym podatek. Organ wskazał, że powyższe orzeczenie dotyczy jedynie aut starszych niż 2-letnie, a nadto w przedmiotowej sprawie nie został naruszony powołany powyżej art. 90 Traktatu Akcesyjnego, gdyż wszystkie używane pojazdy osobowe obciążone są tą samą stawką podatku akcyzowego, bez względu na kraj pochodzenia, tj. 3,1 % lub 13,6 % podstawy opodatkowania w zależności od pojemności skokowej silnika. W rozpatrywanej sprawie, według organu, nie doszło do dyskryminacji. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie oraz zwrot podatku akcyzowego, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zdaniem strony organ pierwszej instancji nieprawidłowo użył argumentacji, że wszystkie używane samochody osobowe obciążone są taką samą stawką podatku akcyzowego, gdyż krajowy ustawodawca dokonał istotnego zróżnicowania obciążeń podatkowych zarówno w zakresie miejsca pochodzenia pojazdu, jak i określenia jego wieku. Ponadto w ocenie odwołującej się Spółki w niniejszej sprawie występuje dyskryminacja podatkowa wobec samochodów pochodzących z innych państw członkowskich. Strona podniosła również, iż dla zarejestrowanego auta unijnego na terenie Polski niezbędne jest uzyskanie zaświadczenia z urzędu celnego, a to z kolei wydawane jest po uiszczeniu akcyzy. Tym samym kwestia uzyskania zaświadczenia z urzędu celnego nie pozostaje w oderwaniu od tematu uiszczenia podatku akcyzowego. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Spółki, jakoby krajowy ustawodawca dokonał zróżnicowania obciążeń podatku zarówno w zakresie miejsca pochodzenia pojazdu, jak i określenia jego wieku. W przypadku bowiem samochodów osobowych nie starszych niż 2 lata (a więc jak w niniejszej sprawie) taka praktyka nie miała miejsca. Przedmiotowy pojazd został przez stronę nabyty wenątrzwspólnotowo przed upływem 2 lat, wliczając rok, w którym został wyprodukowany. W związku z tym należny podatek został pobrany według stawki 13,6%, a więc według takiej samej stawki, jaka obowiązuje w stosunku do samochodów wyprodukowanych w kraju, a następnie sprzedanych w Polsce przed upływem 2 lat od ich produkcji. Tym samym, w ocenie organu, nie zachodziło zjawisko tzw. ukrytej dyskryminacji. Ponadto organ stwierdził, że podnoszony przez stronę odwołującą się wymóg uzyskania zaświadczenia o zapłacie akcyzy dla zarejestrowania samochodu pochodzącego z Unii Europejskiej wynika z przepisów o ruchu drogowym i pozostaje poza kwestią podatkową dotyczącą samochodów osobowych sprowadzanych z krajów członkowskich Unii Europejskiej. Od powyższej decyzji skarżąca Spółka A wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie art. 4, art. 76, art. 80, art. 81 u.p.a., poprzez niewłaściwą interpretację tych przepisów, a ponadto art. 23 i art. 90 TWE oraz przepisów postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko strona skarżąca powtórzyła argumentację podniesioną uprzednio w odwołaniu. Zdaniem skarżącej Spółki państwo polskie nie może nakładać podatku akcyzowego na używane samochody sprowadzane z Unii Europejskiej w takim stopniu, w jakim przewyższa on należność, którą należałoby zapłacić od podobnego pojazdu nabytego w kraju. Według skarżącej w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdzie stawka podatku akcyzowego od używanych samochodów pochodzących z innych państw członkowskich przewyższa ułamek, odpowiadający rezydualnemu podatkowi akcyzowemu zawartemu w wartości porównywalnych samochodów używanych, na które podatek ten został nałożony w Polsce przed ich pierwszą rejestracją w tym państwie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, powołując się na stanowisko i motywy zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ podniósł, że nie może odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, albowiem w skardze nie wskazano jakie konkretne działania, czy zaniechania organów stanowiły ich naruszenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), a także art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), bada, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności czy przy jej wydawaniu doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów postępowania, dającego podstawę do jego wznowienia, względnie mającego istotny wpływ na wynik tego postępowania (art. 145 P.p.s.a.). Sąd administracyjny dokonuje zatem kontroli legalności działań administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius). Badając zaskarżone decyzje w świetle przedstawionych kryteriów, Sąd administracyjny stwierdził, że decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego uiszczonego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, jest zgodna z prawem. Rozpatrzenie zarzutów skargi należy rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny w oparciu o prawidłowo przeprowadzone i rozpatrzone dowody, a także w zgodzie z wymogami formalnymi daje dopiero podstawy do rozpatrzenia prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że brak jest przesłanek do przyjęcia, aby doszło do naruszenia przepisów postępowania. Wprawdzie strona skarżąca nie sprecyzowała o naruszenie jakich przepisów procesowych chodzi, nie mniej Sąd, nie będąc związany zarzutami skargi, zbadał tę kwestię i uznał, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie realizując podstawowe zasady postępowania podatkowego i przestrzegając reguł postępowania dowodowego. Organy ustaliły w sposób jednoznaczny i prawidłowy rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych. Strona skarżąca nie podjęła żadnej inicjatywy dowodowej, aby ustalenia te podważyć. Formułując zarzut naruszenia prawa procesowego strona skarżąca nie wykazała również, aby ewentualne naruszenie norm proceduralnych miało istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie skutkuje koniecznością wyeliminowania decyzji podatkowej z obrotu prawnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Na marginesie jedynie Sąd zauważa, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest odpisu z rejestru przedsiębiorców z Krajowego Rejestru Sądowego, dotyczącego skarżącej Spółki i nie sposób zweryfikować czy Prezes Zarządu D S był uprawniony jednosobowo w imieniu Spółki, udzielić w dniu [...] roku pełnomocnictwa radcy prawnemu do reprezentowania Spółki w tym postępowaniu. Wątpliwości w tym zakresie nasuwają się w związku ze sposobem reprezentacji Spółki, wynikającym z KRS z dnia [...] (trzyosobowo lub jeden członek zarządu łącznie z prokurentem), załączonym do skargi. Z uwagi jednak na nie zakwestionowanie powyższego pełnomocnictwa przez organy podatkowe i brak stanowiska strony skarżącej uznać należy, że nie doszło do uchybienia procesowego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sporu w analizowanej sprawie jest zagadnienie nadpłaty i zwrotu podatku akcyzowego zapłaconego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Rozpatrując niniejszą sprawę należy zatem wskazać, że organy podatkowe zasadnie powołały się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 18 stycznia 2007 roku (sygn. C-313/05), w którym stwierdzono, że: - podatek akcyzowy, taki jak ustanowiony w Polsce ustawą z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, który nie jest nakładany na pojazdy osobowe w związku z przekroczeniem przez nie granicy, nie stanowi cła przywozowego, ani opłaty o skutku równoważnym w rozumieniu art. 25 TWE; - artykuł 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż 2 lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy uregulowanie sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, a w szczególności stosowanie § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego ma takie skutki; - artykuł 28 TWE nie znajduje zastosowania do deklaracji uproszczonej, takiej jak przewidziana w art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym z dnia 23 stycznia 2004 roku, a art. 3 ust. 3 Dyrektywy z dnia 25 lutego 1992 roku nie sprzeciwia się takiej deklaracji, jeżeli sporne uregulowanie można interpretować w ten sposób, że deklarację tę należy złożyć z chwilą nabycia prawa do rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W powyższym wyroku Trybunał wskazał, że polski podatek akcyzowy jest częścią wewnętrznego systemu opodatkowania towarów. Został nałożony na towar nie w związku z przekroczeniem granicy, ale z czynnością sprzedaży pojazdu i obowiązkiem jego rejestracji (art. 80 ust. 3 pkt 3 u.p.a.) podatek ten nie może być poddawany ocenie w oparciu o art. 23 i art. 25 TWE, które dotyczą cła i opłat o skutku równoważnym, lecz jako stanowiący część ogólnego, wewnętrznego systemu opodatkowania towarów powinien być analizowany z uwzględnieniem art. 90 TWE. Przepis ten stanowi, że żadne państwo członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe. Ponadto żadne państwo członkowskie nie nakłada na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych, które pośrednio chronią inne produkty. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że z analizy wskazanego powyżej przepisu wynika, że w Unii Europejskiej, zgodnie z postanowieniami art. 90 TWE, obowiązuje zakaz dyskryminacji podatkowej towarów podobnych, pochodzących z innych państw członkowskich. Podkreślić należy, że ETS nie zakwestionował, jako sprzecznej z prawem unijnym, samej możliwości obciążania podatkiem akcyzowym samochodów - także przywożonych z innych państw UE. Wskazał jedynie, że niedopuszczalnym w świetle tego prawa jest skutek opodatkowania prowadzący do niekorzystnego zróżnicowania wysokości podatku akcyzowego obciążającego samochody nabyte w innym niż Polska państwie członkowskim w porównaniu do podobnych samochodów, zarejestrowanych wcześniej w Polsce. Z orzeczenia ETS wynika przy tym, że skutek ten może powstać z uwagi na powiązanie wysokości opodatkowania podatkiem akcyzowym z wiekiem samochodu. Użyty w sentencji wyroku termin "rezydualna kwota podatku" rozumieć należy jako krajowy (miejscowy) podatek obciążający pojazdy krajowe, który zawarty powinien być w wartości pojazdu. Wymaga podkreślenia, że orzecznictwo ETS opiera się konsekwentnie na stwierdzeniu, że jeśli podatek od pojazdu nowego równy jest pewnemu ułamkowi jego ceny, to rezydualny podatek zawarty w cenie późniejszej odsprzedaży, uwzględniającej deprecjację wartości pojazdu jest równy temu samemu ułamkowi. Podatek taki staje się częścią składową wartości pojazdu. Stanowi on nadal, po deprecjacji, ten sam ułamek wartości pojazdu. ETS stwierdził również, że w celu zagwarantowania neutralności podatków wewnętrznych w aspekcie konkurencji pomiędzy używanymi samochodami osobowymi znajdującymi się już na rynku krajowym, a podobnymi samochodami przywożonymi z państwa członkowskiego innego niż Polska, należy porównać skutki podatku akcyzowego obciążającego te ostatnie pojazdy ze skutkami rezydualnego podatku akcyzowego obciążającego te pierwsze pojazdy, które zostały już opodatkowane tym podatkiem przy pierwszej ich rejestracji. Zgodnie ze wskazanym powyżej orzeczeniem ETS rezydualna kwota podatku (rezydualny podatek) to ten element ceny używanego samochodu zakupionego w Polsce, który wynika z kwoty podatku akcyzowego zawartej w cenie nowego pojazdu, przy zachowaniu stosunku podatku akcyzowego do ceny nowego pojazdu i spadku wartości samochodu używanego. Wysokość podatku akcyzowego nałożonego na samochody osobowe reguluje rozporządzenie wykonawcze wydane na podstawie art. 75 ust. 3 u.p.a., tj. Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 roku z sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. nr 87, poz. 825), obowiązujące do dnia 28 lutego 2009 roku. W świetle tych przepisów kwota podatku akcyzowego na wszystkie samochody osobowe, przywiezione lub wyprodukowane w Polsce, wynosiła w roku produkcji lub w następującym po nim roku - 13,6% lub 3,1% ceny samochodu nowego lub ceny odsprzedaży w zależności od pojemności silnika. Inaczej opodatkowane były samochody używane, sprzedawane po więcej niż dwóch latach kalendarzowych od daty ich produkcji, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Stawka podatku, obliczana zgodnie ze wzorem zawartym w § 7 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia wykonawczego, wzrastała z wiekiem samochodu, tj. w każdym kolejnym roku kalendarzowym zwiększała się o 12%, dochodząc maksymalnie do 65% ceny pojazdu. Wskazać należy, iż wzrost stawki dotyczył także pojazdów używanych (ponad dwuletnich) pochodzących z innego państwa członkowskiego niż Polska. Tymczasem wysokość rezydualnego podatku akcyzowego (udział procentowy) ujęta w cenie używanego samochodu zarejestrowanego uprzednio w Polsce jako nowy pozostawała stała (ta sama wielkość procentowa podatku akcyzowego obowiązującego w dniu pierwszej jego rejestracji), mimo że wartość pojazdu spadała z uwagi na stopień zużycia (eksploatacji). Oznacza to, że osoba kupująca taki używany pojazd na terytorium Polski, nie płaciła ponownie podatku akcyzowego związanego z rejestracją pojazdu, ale w rzeczywistości podatek ten zawierał się (tkwił już) w cenie pojazdu i wynosił tyle, ile przewidywały to przepisy dotyczące podatku akcyzowego obowiązujące w dacie pierwszej rejestracji pojazdu. W świetle cytowanego wyżej wyroku Trybunału, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, dane opodatkowanie jest zgodne z art. 90 TWE tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że jest ono tak skonstruowane, że wyklucza w każdym przypadku opodatkowanie przywożonych produktów w wyższym stopniu niż produktów krajowych, oraz że w związku z tym nie wywołuje ono w żadnym razie dyskryminujących skutków. Prawo wspólnotowe sprzeciwia się podatkowi akcyzowemu jedynie w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż Polska, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w Polsce jako nowe. Z wyroku ETS jednoznacznie wynika, iż niedopuszczalna jest dyskryminacja samochodów używanych sprowadzanych z innych państw członkowskich, przejawiająca się w tym, że płacona od nich akcyza jest wyższa od tej, jaką należałoby zapłacić od podobnego auta będącego już w obrocie na rynku krajowym (tkwiącej już w cenie rynkowej takiego pojazdu, jako składowa pierwotnego opodatkowania nowego pojazdu podatkiem akcyzowym). Zatem górną granicą tego podatku powinna być kwota podatku akcyzowego zawarta w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały już wcześniej zarejestrowane w Polsce, wyliczana według stawek przewidzianych dla tych pojazdów w dacie pierwszej rejestracji. Odnosząc powyższe uwagi na grunt analizowanej sprawy nie mamy zatem do czynienia z rozpatrywanym wyżej przypadkiem, albowiem zapłata podatku akcyzowego dotyczyła wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, dokonanego przed upływem 2 lat kalendarzowych od jego produkcji. Tymczasem przedmiotowy samochód osobowy marki A wyprodukowany został w [...], a jego nabycie nastąpiło w [...] roku. W związku z tym strona skarżąca uiściła podatek według stawki dotyczącej zarówno pojazdów nabywanych w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, jak i pojazdów nabywanych i sprzedawanych w Polsce, tj. 13,6 %. Należy zatem podkreślić, iż nie występuje tu przejaw jakiejkolwiek dyskryminacji, zwłaszcza że stawka podatku (3,1% lub 13,6% ceny sprzedaży) od używanych samochodów przywożonych do Polski w roku ich produkcji lub w roku następującym po nim, jest taka sama jak ułamek odpowiadający rezydualnemu podatkowi w wysokości 3,1% lub 13,6% w wartości porównywalnego samochodu, który został opodatkowany akcyzą w Polsce, wówczas gdy był nowy. Powyższe stanowisko zostało ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych i wynika z niego, że w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów osobowych nie starszych niż 2-letnie nie można uznać regulacji podatkowych obowiązujących w dacie nabycia samochodów osobowych za dyskryminujące. Zgodnie bowiem z § 7 powołanego powyżej rozporządzenia wykonawczego, dany podmiot jako nabywca wewnątrzwspólnotowy pojazdu stał się podatnikiem i był zobowiązany do uiszczenia podatku obliczonego według stawek obowiązujących w przypadku nabycia samochodu osobowego w kraju. Należy zwrócić uwagę, iż stawki te nie ulegały zwiększaniu na skutek zastosowania wzoru wskazanego w tym rozporządzeniu. Nie można tym samym zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że warunki opodatkowania towarów pochodzących z państw członkowskich innych niż Polska były mniej korzystne, a więc miały charakter dyskryminujący. W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że całkowicie niezasadny okazał się zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 90 TWE. Przedmiotowy zarzut odnosił się bowiem wyłącznie do sposobu ustalania wysokości podatku od samochodów starszych niż 2 lata - co nie miało miejsca w rozpatrywanym przypadku. Uwzględniając stanowisko wyrażone przez ETS w wyroku z dnia 18 stycznia 2007 r. Sąd stwierdza również, iż brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutu naruszenia art. 23 TWE. Skoro bowiem podatek akcyzowy nie jest nakładany na samochody osobowe w związku z przekroczeniem przez nie granicy, a zatem nie stanowi ani cła, ani też opłaty o skutku równoważnym, o jakich mowa w tych przepisach, to wynikający z tych przepisów zakaz nakładania takich ceł i opłat nie ma zastosowania do podatku akcyzowego. Tym samym nie są zasadne również pozostałe zarzuty skargi, tj. art. 4, art. 76, art. 80, art. 81 u.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. /-/M. Bejgerowska /-/G. Gorzan /-/K. Pawlicki